Εναλλακτικά Οι Γερμανοί ξανάρχονται

ΜΗΠΩΣ ΟΙ Γερμανοί το ΄χουν παρακάνει; Εντάξει, τα δημοσιονομικά της Ελλάδας δεν είναι όπως θα ΄πρεπε. Και δεν χρειάζεται να επισημάνει κανείς ότι δεν έχουμε εντάξει την υποχρέωση του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού στο Σύνταγμά μας- όπως έκανε πρόσφατα το Βερολίνο- για να καταλάβει ότι οι Έλληνες πολιτικοί υποκύπτουν στην όχι και τόσο κρυφή γοητεία των ελλειμμάτων. Παρ΄ όλα αυτά κάπου αρχίζει να γίνεται ενοχλητικό το μπαράζ δηλώσεων και δημοσιευμά- των των τελευταίων εβδομάδων ότι εκμεταλλευό- μαστε την αποταμίευση και τρώμε- περίπου- το ψωμί των Γερμανών. Υπάρχουν δύο επίπεδα ανάγνωσης. Το διεθνές και το διμερές. Το διεθνές έχει να κάνει με την αντίληψη και, κυρίως, τις φοβίες των Γερμανών σε θέματα οικονομικής πολιτικής. Φοβία πρώτη: ο πληθωρισμός. Έχει, βεβαίως, ρίζες στον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όταν τα χαρτονομίσματα μεταφέρονταν με κάρα. Η οικονομική αυτή φοβία υποκρύπτει τον φόβο της πολιτικής αστάθειας ή μάλλον της πολιτικής ακρότητας. Στον Μεσοπόλεμο, ο υπερπληθωρισμός άνοιξε τον δρόμο στον εθνικοσοσιαλισμό. Πέρυσι τέτοια εποχή, η Άνγκελα Μέρκελ ξιφουλκούσε εναντίον Ομπάμα και Μπράουν που τύπωσαν χρήμα και τίναξαν στον αέρα τα ελλείμματα, γιατί θεώρησαν ότι μόνο έτσι δεν θα στέγνωνε η ρευστότητα στην αγορά και θα αποφεύγονταν τα χειρότερα της κρίσης. Ο καβγάς έγινε με συνεντεύξεις στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» και συνεχίστηκε ώς το G20 του Λονδίνου, όπου αποδείχθηκε ότι οι Αγγλοαμερικανοί είχαν δίκιο.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ μάς έχουν σεντράρει γιατί έχουμε ενεργοποιήσει τη δεύτερη φοβία τους. Ότι το καλάθι του ευρώ έχει μέσα σάπια μήλα. Δηλαδή, ενώ το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα είναι σκληρό- όπως κάποτε το μάρκο- διότι υποτίθεται ότι εκφράζει ένα σύνολο πειθαρχημένων στα όρια του Συμφώνου Σταθερότητας οικονομιών, στην πράξη αποδεικνύεται το αντίθετο. Έλληνες, Πορτογάλοι, Ιταλοί, Ισπανοί κι από κοντά οι Γάλλοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, οπότε έχουμε έλλειμμα 3% επί δύο, επί τρία ή και επί τέσσερα. Αυτό σημαίνει ότι τα ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης δεν θα έχουν ίδιο επιτόκιο, αλλά διαφορά προς τα πάνω με το γερμανικό. Όλα αυτά ανοίγουν τον δρόμο για μια κρίση ομολόγων που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κρας τεστ της ευρωζώνης.

Στο διμερές πεδίο τα πράγματα είναι πιο πεζά. Από τη Ζίμενς ώς τα τανκς Λέοπαρντ, περνώντας από το αεροδρόμιο των Σπάτων που έφτιαξε η Χόχτιφ και «τρέχουν» οι Γερμανοί, η μικρή Ελλάδα δεν έχει ευκαταφρόνητη συμμετοχή στο γερμανικό ΑΕΠ. Ωστόσο, εδώ και μερικά χρόνια δεν είμαστε πια εισαγωγείς. Γιουροφάιτερ – όπως θέλει η Μέρκελ και πριν από αυτήν ο Σρέντερ- δεν έχουμε πάρει, το υποβρύχιο της Τίσεν-Κρουπ γέρνει και οι νέες φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού θα είναι γαλλικές. Όλα αυτά δεν είναι άσχετα με την επίθεση που μας κάνει το Βερολίνο. Όχι μόνο είμαστε σπάταλοι και χρεωμένοι, αλλά δεν είμαστε ούτε πελάτες. Αν σκεφθεί κανείς ότι Γερμανοί επενδυτές διακρατούν μέρος του ελληνικού χρέους με τη μορφή παλαιότερων εκδόσεων ελληνικών ομολόγων, αντιλαμβάνεται πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα.

ΤΙ ΜΕΛΛΕΙ γενέσθαι; Τίποτε. Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Σιγά σιγά τα δημοσιονομικά θα μπουν σε μια σειρά, ενώ λεφτά θα βρεθούν. Άλλωστε, με τα επιτόκια που δίνουμε ποιος δεν θα θέλει να μας δανείσει. Στην πραγματικότητα, ο Γιώργος Παπανδρέου θα είναι ο Πρωθυπουργός που θα σπάσει έναν κύκλο εξάρτησης της χώρας από τη Γερμανία που άρχισε το 1990 και τελειώνει το 2009. Άουφ βίντερζεν.