[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αλλιώτικα Χριστούγεννα

Τα φετινά Χριστούγεννα- που ήρθαν και πέρασαν σαν αστραπή- ήταν κάπως άτονα.

Τρενάραμε βαριεστημένα το στόλισμα του δένδρου έως την παραμονή, για να περιοριστούμε τελικά σε δυο- τρία κλαδιά ελάτου από τον πλανόδιο του δρόμου. Τα λαμπάκια για τις βεράντες έμειναν σβηστά μέσα στις σακούλες τους.

Για τα Κάλαντα, για πρώτη φορά, το κουδούνι χτύπησε άπαξ και μάλιστα προς το μεσημέρι. Τα δύο αδέλφια συνόδευε η μητέρα τους «για λόγους ασφαλείας»! Στα μαγαζιά, τα πράγματα ήταν χαλαρά έως πολύ χαλαρά- παρά τα ατέλειωτα μποτιλιαρίσματα στους δρόμους (βόλτες και χαζέματα γαρ, για να ξεχνιόμαστε). Οι άνθρωποι στα μπαρ έπιναν περισσότερο κρασί αντί για ουίσκι και τα δώρα ήταν φέτος πιο λίγα και πιο συγκρατημένα.

Τα SΜS δεν άναψαν ανήμερα κόκκινο, όπως άλλες χρονιές. Περισσότεροι άνθρωποι όμως πήραν τηλέφωνο, για να πουν διά ζώσης «τι κάνετε;», «χρόνια πολλά», «σας πεθυμήσαμε».

Βλέποντας τηλεόραση από τον καναπέ μου, όπου βυθίστηκα για χουζούρι το Σαββατόβραδο ύστερα από τα συνεχή ξενύχτια, η απογοήτευση ήταν πια πέραν κάθε προσδοκίας: ξενέρωτα «γιορτινά» προγράμματα και χαζοχαρούμενες ταινίες, που δεν προσφέρονταν ούτε για νανούρισμα.

Αρκετοί φίλοι έκαναν αστραπιαία απόδραση απελπισίας προς την ύπαιθρο- «επιτέλους, για λίγο μακριά από αυτήν την πόλη»- συμμετέχοντας στην έξοδο-ρεκόρ, για λιγότερες όμως μέρες σε σχέση με άλλοτε.

Το καλύτερο όμως ήταν ότι, ευτυχώς, αυτή τη χρονιά- και ύστερα από πολλά χρόνια- οι άνθρωποι ξανάνοιξαν τα σπίτια τους, μαζεύτηκαν πάλι μαζί, για να φάνε, να μιλήσουν και να χορέψουν, όπως είχαν χρόνια να κάνουν. Οι παλιές φιλίες- που είχες ξεγράψει- ξαναζωντάνεψαν και άλλες αναβαπτίσθηκαν κάτω από το γκι.

Ναι, φέτος τα Χριστούγεννα ήταν αλλιώτικα, αλλά όχι απαραίτητα άσχημα…