Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Ζητείται αισιοδοξία!

ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ συναισθήματα που συνόδευσαν τη λήξη των εργασιών της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης για το κλίμα δεν προκάλεσαν έκπληξη. Είχε μπει τόσο ψηλά ο πήχυς στη συγκεκριμένη Σύνοδο, ώστε μια μη δεσμευτικού χαρακτήρα συμφωνία σαν αυτή που επιτεύχθηκε, χωρίς στόχους για μειώσεις των εκπομπών ρύπων, ήταν φυσιολογικό να φέρει απογοήτευση. Και μπορεί οι περιβαλλοντικές οργανώσεις να έκαναν λόγο για «κακομαγειρεμένο» κείμενο της τελευταίας στιγμής, ίσως όμως έχει αξία να σταθούμε στη δήλωση Μπαρόζο, του προέδρου της Ε.Ε., ο οποίος χαρακτήρισε τη συμφωνία ως τη μόνη διαθέσιμη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Το μήνυμα της Κοπεγχάγης τελικά δεν ήταν τόσο μαύρο όσο αρχικά φάνηκε. Κατ΄ αρχάς η Ευρώπη, η οποία πριν από έναν χρόνο μιλούσε για μείωση των εκπομπών κατά 20% ώς το 2020, τώρα εξετάζει το ενδεχόμενο να αυξήσει τη μείωση στο 30%. Κίνα και ΗΠΑ μπορεί να κατηγορήθηκαν ως οι βασικοί υπεύθυνοι για το μέτριο αποτέλεσμα της Διάσκεψης επειδή δεσμεύτηκαν σχεδόν… σε τίποτα, θα ήταν ωστόσο ρομαντικό- όπως αποδείχθηκε- να περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό από τους δύο γίγαντες.

Άλλωστε οι ΗΠΑ είναι η πρώτη φορά τα τελευταία 15 χρόνια που ακολουθούν διαφορετική στάση σε θέματα κλιματικής αλλαγής και δεσμεύονται για μείωση των ρύπων τους- έστω κι ελάχιστη. Το δε Πεκίνο μπορεί να μη δέχθηκε ξένη επιτήρηση στα επίπεδα των εκπομπών του, αλλά γνωρίζει- όπως και η Ουάσιγκτον- ότι η πράσινη ανάπτυξη θα του φέρει χρήμα.

Και αντίθετα από τους Ευρωπαίους, οι οποίοι υποστηρίζουν την πράσινη ανάπτυξη και για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους, Κινέζοι και Αμερικανοί τη θέλουν κυρίως για τα τεράστια κέρδη που υπόσχεται στη βιομηχανία τους. Ίσως τελικά το ποτήρι να είναι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο, όπως οι απαισιόδοξοι θέλουν να το βλέπουν.