Ας περάσουμε επιτέλους στις πράξεις

Έλαβα πριν από λίγες ημέρες το δελτίο Τύπου του νεοσύστατου υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, το οποίο αναφερόταν στην πολιτική και στα μέτρα, τα οποία σχεδιάζει να εφαρμόσει ο υπουργός κ. Ρέππας, σχετικά με την οδική ασφάλεια. Δεν πρόκειται να αναφερθώ αναλυτικά σε αυτά, αλλά θα περιοριστώ σε ορισμένες διαπιστώσεις. Στο δελτίο Τύπου καταγράφονται όλα τα αίτια, τα οποία έχουν μετατρέψει τους ελληνικούς δρόμους σε ανεξέλεγκτες ζούγκλες, όπου επικρατούν οι μάγκες και οι ισχυρότεροι (φορτηγά και λεωφορεία απέναντι σε Ι.Χ., επιβατηγά οχήματα απέναντι σε μοτοσυκλέτες, μοτοσυκλέτες απέναντι σε πεζούς και όλοι εναντίον όλων). Η γνώση των προβλημάτων αποτυπώνεται και σε μία σειρά μέτρων – πάνω από είκοσι-, τα οποία σκοπεύει να εφαρμόσει το υπουργείο για να αναβαθμιστεί η οδική ασφάλεια στην Ελλάδα. Όλα σωστά. Ορισμένα μάλιστα συνιστούν και μικρή επανάσταση για τα ελληνικά δεδομένα, όπως για παράδειγμα η αύξηση του ελάχιστου πλάτους των πεζοδρομίων από 2,10 μ. στα 3 μ. και η σύνδεση του ύψους των ασφαλίστρων (bonus malus) με τις παραβάσεις του point system και όχι μόνον με τα ατυχήματα! Δεν θα υπάρχει λοιπόν καμία δικαιολογία για τους αρμόδιους, αν κάνουμε και αυτή τη φορά μία τρύπα στο νερό και παραμείνουμε ουραγοί στην Ευρώπη σε έναν τομέα στην κυριολεξία ζωτικής σημασίας, αφού απέδειξαν ότι… ξέρουν. Με ανάλογη φόρα είχε ξεκινήσει και η προηγούμενη κυβέρνηση, όμως στην πορεία ξεφούσκωσε, έμεινε στα λόγια, με αποτέλεσμα να παρεκκλίνουμε εντελώς από τους στόχους μας. Εδώ να αναφέρουμε ότι ο αρχικός στόχος για την περίοδο 2006-2010 προέβλεπε να έχει μειωθεί ο αριθμός των νεκρών σε τροχαία δυστυχήματα κάτω από 1.000 τον χρόνο, όμως το 2009 αναμένεται να κλείσει με περίπου 1.500 νεκρούς! Μην οχυρωθεί κανένας πίσω από επιχειρήματα, όπως είναι η έλλειψη χρημάτων, γιατί δεν ευσταθούν. Το ίδιο το υπουργείο αναφέρει ότι το κοινωνικοοικονομικό κόστος των τροχαίων ατυχημάτων στη χώρα μας υπερβαίνει τα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, άρα οι σωστές επενδύσεις στην οδική ασφάλεια συμφέρουν και από αυτήν την άποψη. Η περίπτωση της κατολίσθησης στην κοιλάδα των Τεμπών είναι χαρακτηριστική. Κάποιοι έκριναν στο παρελθόν ασύμφορη και εξαιρετικά δαπανηρή την κατασκευή μίας σήραγγας για τα αυτοκίνητα, όμως οι μπακαλίστικοι υπολογισμοί τους έχουν κοστίσει ήδη δεκάδες ανθρώπινες ζωές, εκατομμύρια εργατοώρες, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για επισκευές οχημάτων, νοσοκομειακή περίθαλψη των τραυματιών, κ.λπ. Χρειάστηκε όμως να κοπεί η χώρα στα δύο και να ταλαιπωρηθούμε χρονιάρες ημέρες, για να κατανοήσουμε πόσα από αυτά τα προβλήματα θα είχαν λυθεί, αν είχαμε δώσει προτεραιότητα στην οδική ασφάλεια. Καλό είναι μάλιστα, όταν σχεδιάζουμε ένα μεγάλο οδικό έργο, να αρχίζουμε πρώτα από τα πιο δύσκολα και επικίνδυνα σημεία του και όχι από τα ευκολότερα, απλά για να παραδίδουμε χιλιόμετρα στην κυκλοφορία και να κόβουμε κορδέλες στα εγκαίνια. Ό,τι αφήνει ο Έλληνας για το τέλος, επειδή τον ταλαιπωρεί, μεταβάλλεται σταδιακά σε σύγχρονο γεφύρι της Άρτας και δυστυχώς η χώρα μας έχει γεμίσει από ημιτελή έργα.