Ημερολόγιο Συνόρων Ημερολόγια Χριστουγέννων

Είναι και το Μετρό σαν το πεζοδρόμιο, σκέφτομαι. Ένα κινούμενο, υπόγειο πεζοδρόμιο. Ένας ανθρώπινος μικρόκοσμος όπου διασταυρώνονται χωρίς να γνωρίζονται, χωρίς να αγγίζονται, αισθήματα, πρόσωπα, πάθη, ψίθυροι
ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ και οι δρόμοι πλημμυρίζουν σκέφτομαι την καλοσύνη των πεζοδρομίων. Είναι σαν υπερυψωμένα καταφύγια για μας τους πεζούς. Τα πεζοδρόμια δεν θα υπήρχαν εάν δεν υπήρχαν οι δρόμοι. Έτσι κι αλλιώς επινοήθηκαν τον 17ο αιώνα, για να προστατεύονται οι πεζοί από τις άμαξες και τα άλογα. Τώρα, τον 21ο αιώνα στην Αθήνα, το πεζοδρόμιο μέσω του οποίου πηγαίνω από το σπίτι μου στο Μετρό μοιάζει με μια λωρίδα που έχει επιζήσει από τη λαιμαργία των πολυκατοικιών και του δρόμου. Αυτές τις μέρες είδα πως στένεψε και άλλο. Χτίζουν και άλλη πολυκατοικία και έφαγαν άλλο ένα κομμάτι από το πεζοδρόμιο. Ακριβώς σε αυτό το σημείο αναγκάζομαι να κατέβω κάτω στον δρόμο, να περπατάω δίπλα στα αυτοκίνητα, περιμένοντας με αδημονία να εμφανιστεί ξανά το ελεύθερο κομμάτι του πεζοδρομίου για να ανέβω επάνω. Για να κάνω, έπειτα, ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια, την απλωμένη πραμάτεια των Αφρικανών πλανόδιων πωλητών. Μέχρι να φθάσω, επιτέλους, στον προορισμό μου…

●●●

ΚΑΠΟΤΕ, κάπου, δεν θυμάμαι πότε και πού, είχα διαβάσει ένα κομμάτι για τα πεζοδρόμια που μου είχε τραβήξει την προσοχή. Ίσως γιατί ανήκω στους μανιώδεις πεζούς. Έλεγε, λοιπόν, ο συγγραφέας ότι τα πεζοδρόμια είναι οι πιο σημαντικοί δημόσιοι χώροι μιας πόλης. Είναι τα πιο ζωτικά της όργανα. Αυτό που κάνει μια πόλη ενδιαφέρουσα δεν είναι οι δρόμοι αλλά τα πεζοδρόμια, γεμάτα ανθρώπους, περίεργους, παράξενους, ανώνυμους, ενδιαφέροντες. Εκεί, πάνω στα πεζοδρόμια, οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή, με εντελώς εφήμερο τρόπο, αλλά δίνουν στην πόλη τον ρυθμό και τη ζωή της. Εκεί, πάνω στα πεζοδρόμια, διασταυρώνονται διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικά ήθη, διαφορετικές γλώσσες…

●●●

ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ στην αποβάθρα του Μετρό. Ο συρμός έρχεται και μπαίνω μέσα. Βλέπω μπροστά μου ένα αγόρι και μία κοπέλα να χαϊδεύονται απαλά στα χέρια και να φιλιούνται. Την προηγούμενη μέρα, ο φίλος μου ο Ν. μού είχε διηγηθεί με ενθουσιασμό πώς γνώρισε την κοπέλα του στο Μετρό. Εξαίρεση ο Ν. Γιατί το Μετρό είναι συνήθως ο χώρος των πιο εφήμερων συναντήσεων, το στέκι των χαμένων ραντεβού. Είναι και το Μετρό σαν το πεζοδρόμιο, σκέφτομαι. Ένα κινούμενο, υπόγειο πεζοδρόμιο. Ένας ανθρώπινος μικρόκοσμος όπου διασταυρώνονται, χωρίς να γνωρίζονται, χωρίς να αγγίζονται, αισθήματα, πρόσωπα, πάθη, ψίθυροι. Μερικές φορές, σε αυτό το κινούμενο πεζοδρόμιο, ένα πρόσωπο ξεχωρίζει ανάμεσα στα άλλα. Σκέφτεσαι ότι αυτό το συγκεκριμένο πρόσωπο κουβαλά μια σημαντική ιστορία.

Θα ήθελες πολύ να το πλησιάσεις, να το γνωρίσεις καλύτερα αλλά, σε μια στιγμή, οι πόρτες ανοίγουν και εκείνο εξαφανίζεται, δεν υπάρχει πια. Άλλα πρόσωπα μπαίνουν μέσα στον συρμό. Συνήθως βιάζονται να μπουν πριν βγουν οι προηγούμενοι επιβάτες. Συνήθως μαζεύονται και συνωστίζονται όλοι στο κέντρο του συρμού, σαν να θέλουν να εξασφαλίσουν μια θέση προτεραιότητας για την έξοδο. Βγάζω το σημειωματάριό μου και αρχίζω και γράφω. Στο Μετρό της Αθήνας σπάνια βλέπεις ανθρώπους να διαβάζουν κάποιο βιβλίο. Οι άνθρωποι που διαβάζουν είναι λιγοστοί, σαν τα ελεύθερα και ευρύχωρα πεζοδρόμια. Όταν γράφεις, όμως, οι επιβάτες γύρω σου σε κοιτούν με ανήσυχο βλέμμα. Κάτι ανάμεσα στην έκπληξη και τον φόβο. Τι να νομίζουν άραγε; Ότι γράφεις κάτι για αυτούς; Ότι διαβάζεις τη σκέψη και την ψυχή τους; Όταν σε βλέπουν να γράφεις, οι άγνωστοι επιβάτες γύρω, «μαζεύονται». Σαν να θέλουν να καλύψουν, να κρύψουν κάτι από τον εαυτό τους… «Ρα παμ παμ παμ…»
ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ στο Σύνταγμα. Φέτος έχει μια άλλη χάρη η πλατεία. Όμορφη και ανθρώπινη. Ίσως γιατί αυτή τη φορά η διακόσμηση είναι λιτή. Χωρίς όλα αυτά τα πομπώδη και τα γελοία περί του ψηλότερου δέντρου στην Ευρώπη και άλλα κουραφέξαλα. Ένας Άγιος Βασίλη με πλησιάζει. Προσπαθώ να διακρίνω πίσω από τα γένια του. Είναι ένας νεαρός. Φοιτητής ίσως. Μου θυμίζει τον εαυτό μου. Χριστούγεννα του 1993, φοιτητής, μετανάστης και απελπισμένος για χρήματα.

Ένας συμφοιτητής μου τότε, μου πρότεινε να ντυθούμε Αϊ-Βασίληδες και να πάμε να μοιράσουμε δώρα, τη νύχτα των Χριστουγέννων, σε σπίτια πλουσίων στο Κολωνάκι. Εκείνος έπαιζε ακορντεόν και έψαχνε κάποιον να τον συνοδεύσει, να κρατάει το τρίγωνο. Έπρεπε όμως να τραγουδήσουμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια και εγώ δεν ήξερα ούτε ένα. Ούτε στα αλβανικά ήξερα, αφού δεν τα έμαθα ποτέ: ήταν απαγορευμένα. Το μόνο χριστουγεννιάτικο τραγούδι που ήξερα απ΄ έξω ήταν εκείνο του Τζον Λένον: «Αnd so this is Christmas/ For weak and for strong/ For rich and the poor ones/ Τhe world is so wrong»…

●●●

ΜΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ, πλαστικό, κασετοφωνάκι και μια σιδερένια θέληση βάλθηκα να μάθω απ΄ έξω τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που μου έδωσε σε μια κασέτα ο συμφοιτητής μου, ως απαραίτητος όρος για να τον συνοδεύσω, ντυμένος Αϊ-Βασίλης, ώστε να βγάλουμε ένα καλό, πολύτιμο μεροκάματο. Για να τα μάθω τα τραγούδια τα σιγοτραγουδούσα παντού, περπατώντας στο πεζοδρόμιο, ψωνίζοντας στο σούπερ μάρκετ, πάνω στο λεωφορείο. Μάθαινα τους στοίχους, τη μελωδία, προσπαθούσα να δαμάσω την ξενική μου προφορά. Για μένα, εκτός των άλλων, το να μαθαίνω τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια ήταν σαν να κάνω εντατικά ελληνικά, γιατί τότε τα ελληνικά μου δεν ήταν ακόμα τέλεια. Ο συμφοιτητής μου ο Δημήτρης με συμβούλεψε να μάθω πολύ καλά το «Άγια Νύχτα» και το «Τρίγωνα κάλαντα», γιατί αυτά θα τραγουδούσαμε κυρίως. Αλλά εμένα, πάνω στη διαδικασία της μάθησης, μου άρεσε πολύ ο «Μικρός τυμπανιστής»: «Μες στη νύχτα παιδί μοναχό/ Τι δώρο να σου φέρω που ΄μαι φτωχό/ Φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ/ Τα κάλαντα να παίξω για τον Χριστό/ Ρα παμ παμ παμ/ Ρα παμ παμ παμ». Ο Δημήτρης όμως απέκλεισε το ενδεχόμενο να τραγουδήσουμε εμείς οι Αϊ-Βασίληδες τον «Μικρό τυμπανιστή». Πρώτα απ΄ όλα είναι δύσκολο τραγούδι, είπε. «Μετά, θα είναι μεγάλη μαλακία να τραγουδήσουμε στους πλούσιους το “τι δώρο να σου φέρω που ΄μαι φτωχό”», πρόσθεσε. Πράγματι, θα ήταν άκομψο εκ μέρους μας να τραγουδήσουμε τέτοιους στοίχους σε σπίτια πλουσίων. Επομένως ο «Μικρός τυμπανιστής» αποκλείστηκε.

Τελικά τραγουδήσαμε τα «Τρίγωνα κάλαντα» και το «Άγια Νύχτα». Ήμουν ένας Αϊ-Βασίλης που φανταζόταν τον εαυτό του σαν μικρό τυμπανιστή, που είχε φοβερό τρακ, προσπαθώντας να μην προδίδω την ξενική μου προφορά και να μην μπερδεύω τα λόγια… Καλή χρονιά!

«Ήμουν ένας ΑϊΒασίλης που φανταζόταν τον εαυτό του σαν μικρό τυμπανιστή, που είχε φοβερό τρακ, προσπαθώντας να μην προδίδω την ξενική μου προφορά και μην μπερδέψω τα λόγια…»

«Για να τα μάθω τα τραγούδια τα σιγοτραγουδούσα παντού, περπατώντας στο πεζοδρόμιο, ψωνίζοντας στο σούπερ μάρκετ, πάνω στο λεωφορείο. Με κοίταζαν οι δίπλα μου με ένα βλέμμα παράξενο…»

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogspot.com