Η Γαλλία πληρώνει το 35ωρο

Η εβδομάδα εργασίας των 35 ωρών στη Γαλλία, που θα προσέφερε στους εργαζομένους περισσότερο χρόνο για να έχουν κι άλλες ασχολίες- να παίρνουν απεριτίφ πριν από το δείπνο και να πηγαίνουν για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια τους εκτός ωρών αιχμής – φαινόταν πολλά υποσχόμενη.

Την περασμένη εβδομάδα συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από την υιοθέτηση του 35ωρου από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση και, πλέον, φαίνεται ότι η ιδέα αυτή ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή.

Η Γαλλία μπορεί να κατέκτησε την ισορροπία μεταξύ δουλειάς και ελεύθερου χρόνου, όμως η χώρα ακόμη πληρώνει τον λογαριασμό για τη μείωση των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λιονέλ Ζοσπέν χαρακτήρισε το 35ωρο «οικονομικό λάθος», ενώ ο πρόεδρος Νικολά Ζαρκοζί πήγε ακόμη ένα βήμα παραπέρα, χαρακτηρίζοντάς το «ιστορικό λάθος».

Όπως είπε στην εφημερίδα «Φιγκαρό» ο υπουργός Εργασίας της Γαλλίας, Χavier Darcos, «η μεταρρύθμιση αυτή δεν δημιούργησε νέες θέσεις εργασίας, αλλά δημιούργησε πολλά προβλήματα στους εργαζομένους, μεταξύ των οποίων και στρεςκαθώς πρέπει να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους μέσα σε 35 ώρες, όταν πριν είχαν 39 ώρες στη διάθεσή τους». Όπως προσέθεσε, το 35ωρο «δεν προσαρμόστηκε καθόλου στον διεθνή ανταγωνισμό και δημιούργησε μια αρχαϊκή κοινωνία. Εκείνο που κερδίσαμε, είναι να φορτώσουμε όλους τους εργαζομένους με αβάσταχτο άγχος».

Πλήρωσε το τίμημα
Από οικονομικής απόψεως, η Γαλλία ακόμη πληρώνει το τίμημα για την αγάπη της στην άνεση και τον ελεύθερο χρόνο. Μάλιστα, ο λογαριασμός αυτός είναι υψηλός: το 35ωρο κόστισε στη χώρα περίπου 15 δισ. ευρώ κάθε χρονιά από το 2002 και μετά, επειδή η φορολόγηση των επιχειρήσεων μειώθηκε, ώστε να αντιμετωπίσουν την αύξηση στο ωριαίο κόστος εργασίας κατά σχεδόν 10%.

Σε παγκόσμιο επίπεδο αυτό σημαίνει ότι η Γαλλία δυσκολεύεται να ανταγωνιστεί άλλες χώρες. Σύμφωνα με το ερευνητικό ινστιτούτο WCC-Rexecode, η απώλεια 3% που υπέστη η Γαλλία στο μερίδιο αγοράς στην ευρωζώνη οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μείωση των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας, που την φέρνει σε μειονεκτική θέση απέναντι στους ανταγωνιστές της. Δεν άνοιξαν νέες θέσεις
Επίσης, μπορεί οι εβδομαδιαίες ώρες εργασίας να μειώθηκαν στη Γαλλία από τις 39 στις 35, με την ελπίδα ότι αυτό θα δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας, όμως η ελπίδα αυτή αποδείχθηκε ότι ήταν αβάσιμη. Η WCC-Rexecode υπολογίζει ότι μεταξύ του 1997 και του 2002 δημιουργήθηκαν 350.000 θέσεις εργασίας, όχι λόγω της μείωσης στον χρόνο απασχόλησης αλλά επειδή τότε υπήρχε επαρκής οικονομική ανάπτυξη. Όπως αναφέρει ο διευθυντής του WCC-Rexecode, η αγορά εργασίας διευρυνόταν όσο αναπτυσσόταν η οικονομία και συμπληρώνει ότι «δεν υπήρξε περαιτέρω αύξηση των θέσεων εργασίας από τη μείωση στον χρόνο απασχόλησης». Σήμερα στη Γαλλία ο μέσος εβδομαδιαίος χρόνος απασχόλησης σε επιχειρήσεις με περισσότερους από 10 εργαζομένους ανέρχεται σε 35,6 ώρες. Μόνο 10% των εργαζομένων δουλεύουν περισσότερες από 38 ώρες την εβδομάδα. Επομένως, ο μέσος Γάλλος εργαζόμενος απασχολείται 1.542

ώρες κάθε έτος, δηλαδή 250 ώρες λιγότερες από όσο απασχολείται ο μέσος εργαζόμενος στις ΗΠΑ και 111 ώρες λιγότερες από όσο απασχολείται ο μέσος εργαζόμενος στη Βρετανία.

Καλόμαθαν οι Γάλλοι
Πέρσι το κυβερνών συντηρητικό κόμμα UΜΡ άλλαξε τον νόμο, επιτρέποντας στους εργοδότες να απασχολούν περισσότερες ώρες το προσωπικό τους, και ο πρόεδρος Ν. Σαρκοζί άρχισε από το 2007 να αποδυναμώνει τον νόμο για το 35ωρο. Τότε αποφάσισε να κάνει τις υπερωρίες πιο κερδοφόρες για τις επιχειρήσεις και τους εργαζομένους, μειώνοντας τη φορολόγησή τους. Ύστερα από μια δεκαετία κατά την οποία εργάζονταν πολιτισμένες ώρες, όμως, πολλοί Γάλλοι εργαζόμενοι που διατήρησαν τις δουλειές τους κατά τη διάρκεια της κρίσης δεν θέλουν και πολύ να αυξηθούν οι ώρες απασχόλησής τους.

Όπως λέει ο γραφίστας Frederic Garet, «η εβδομάδα των 35 ωρών είναι λογική, με αυτή έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο. Πάμε σπίτι νωρίτερα και αυτό σημαίνει ότι έχουμε λιγότερη πίεση στη ζωή μας. Όταν ακούω ότι οι Βρετανοί εργαζόμενοι παίρνουν γεύμα στα γραφεία τους και εργάζονται συνέχεια, σκέφτομαι ότι αυτό είναι πολύ κακό για την υγεία τους. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να έχουν τόσο στρες στη ζωή τους».

Δέκα χρόνια μετά την υιοθέτησή του από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση, αποδεικνύεται ότι η ιδέα αυτή ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή