Το στοίχημα της οδικής ασφάλειας

Χρονιάρες ημέρες, περισυλλογής και απολογισμού. Το νέο έτος προβλέπεται δύσκολο, τα μαύρα σύννεφα της απαισιοδοξίας έχουν πυκνώσει και οι αχτίδες αισιοδοξίας γίνονται ολοένα και πιο αναιμικές. Σιγά σιγά αντιλαμβανόμαστε ότι ο γιαλός είναι μια χαρά, απλά εμείς αρμενίζαμε στραβά όλα αυτά τα χρόνια, αρνούμενοι πεισματικά να δούμε την αλήθεια, πίνοντας στην υγεία των κορόιδων και υποθηκεύοντας τη ζωή των παιδιών μας. Γνωρίζω ότι τέτοιες ημέρες θέλουμε να ακούμε ευχάριστες ειδήσεις. Γνωρίζω όμως επίσης ότι με τη συμπλήρωση του 2009 θα έχουν χάσει περίπου 1.500 ελληνικές οικογένειες ένα μέλος τουςή και περισσότερα- σε κάποιο τροχαίο ατύχημα, ενώ δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας θα έχουν τραυματιστεί σοβαρά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ακούω συνέχεια για την οικονομική ύφεση, για τους ξένους επενδυτικούς οίκους που πιέζουν για σκληρότερα μέτρα, για την ανάπτυξη της πράσινης οικονομίας, για το Ασφαλιστικό και για τις συντάξεις, για πάγωμα μισθών, για τους ημιυπαίθριους, για τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, για την απόσυρση των Ι.Χ., για οτιδήποτε άλλο εκτός από την ασφάλεια στους δρόμους μας. Και όμως! Είναι εξαιρετικά σημαντικό να κερδηθεί επιτέλους το στοίχημα της οδικής ασφάλειας από τη χώρα μας και να συνδράμει στην οικονομική της ανάπτυξη. Οι απαιτούμενες επενδύσεις δεν είναι απαγορευτικές και μπορούν να αποδώσουν άμεσα, όπως φανερώνουν και ορισμένα παραδείγματα, τα οποία παραθέτουμε. Η εκπαίδευση όλων των οδηγών κρατικών και δημοτικών οχημάτων στην οικολογική οδήγηση θα μείωνε τις δαπάνες των καυσίμων κατά περίπου 25%, ενώ θα είχε ως συνέπεια και λιγότερα ατυχήματα, αφού προϋποθέτει εκτός των άλλων ένα αμυντικό στυλ οδήγησης. Οι οδηγοί, που θα πετύχαιναν τις οικονομικότερες καταναλώσεις θα μπορούσαν να επιβραβεύονται με διάφορα μπόνους, ενώ αντίθετα θα μπορούσαν να ελέγχονται αποτελεσματικότερα όσοι διαχειρίζονται αλόγιστα την κρατική περιουσία. Απαιτείται επίσης καλύτερη διαχείριση του έμψυχου δυναμικού και των τεχνικών μέσων της Τροχαίας. Σπαταλάμε τους τροχονόμους για να ρυθμίζουν την κυκλοφορία στις διασταυρώσεις, αντί να ελέγχουν συνέχεια τους παραβάτες οδηγούς, ενώ τα ραντάρ είναι ελάχιστα και δεν χρησιμοποιούνται ούτε τη νύχτα ούτε και σε πραγματικά επικίνδυνα σημεία. Και εδώ θα πρέπει να ισχύσει το κριτήριο της αξιολόγησης όχι με βάση τον αριθμό των κλήσεων, αλλά τον αριθμό των τροχαίων ατυχημάτων. Να επιβραβεύεται και εδώ το προσωπικό, σε περιοχές όπου καταγράφεται μία σταθερή μείωση των ατυχημάτων και των θυμάτων, και να επανεξετάζονται οι διοικητές των τμημάτων, όπου τα στατιστικά στοιχεία έχουν πιάσει κόκκινο. Θα κλείσω με τους δήμους. Θα πρέπει να οριστεί σε κάθε δήμο της χώρας ένας κατάλληλα καταρτισμένος υπεύθυνος για θέματα οδικής ασφάλειας, ο οποίος θα κάνει μία χαρτογράφηση των επικίνδυνων σημείων και θα προτείνει λύσεις, ενώ θα μπορούν να απευθύνονται σε αυτόν και οι πολίτες. Η κατάσταση στους ελληνικούς δρόμους είναι τόσο άθλια, ώστε με τη στοιχειώδη εφαρμογή του ΚΟΚ και ορισμένων άλλων μέτρων θα σημειώναμε θεαματική πρόοδο και μείωση των θυμάτων. Ας γίνει τουλάχιστον η αρχή το 2010.