[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η χαμένη λάμψη των Χριστουγέννων

Η χαμένη λάμψη των Χριστουγέννων… έλαμψε την Κυριακή. Στους δρόμους της Αθήνας και στα εμπορικά κέντρα η καρδιά των γιορτών χτύπησε δυνατά- η κοσμοσυρροή έδωσε το σύνθημα πως απομένουν λίγα 24ωρα πριν μοσχοβολήσει το σπίτι ψητή γαλοπούλα, κάστανο και μέλι.

Δεν κύλησαν όμως όλα παραδοσιακά: οι πολίτες αρκέστηκαν στην κουλτούρα της βιτρίνας. Αφέθηκαν στη βόλτα και αγόρασαν με τα… μάτια όλα εκείνα που ήθελαν να αποκτήσουν ή να δωρίσουν.

Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο η γιορτή της αγάπης, της αλληλεγγύης, της χαράς και της αγνότητας. Στη μοντέρνα τους εκδοχή είναι η μεγαλύτερη γιορτή καταναλωτισμού.

Όπως η εκπλήρωση των επιθυμιών «φουσκώνει» την ψυχή των καταναλωτών με ικανοποίηση, έτσι και η ανικανότητα αγοράς αντικειμένων που θα δώσουν χαρά στους σημαντικούς άλλους δημιουργεί το αίσθημα του ανικανοποίητου.

Η δυστυχία πηγάζει από την αδυναμία να αγοράσει κανείς εκείνο το δώρο που θα κάνει τον συνάνθρωπό του χαρούμενο.

Στο γυαλιστερό χαρτί περιτυλίγματος «κλείνει» κανείς αισθήματα τρυφερότητας, ανταπόδοσης, έγνοιας, φροντίδας, ευγνωμοσύνης.

Η οικονομική δυσχέρεια έχει… κλέψει από τους ανθρώπους τη δύναμη της αγοράς- προσφορά.

Τα παιδιά βαθμολογούν τα Χριστούγεννα ανάλογα με τον αριθμό των πακέτων που τα περιμένουν κάτω από το στολισμένο δέντρο. Ποιος δεν αναπολεί περασμένες γιορτές, όπου η οικογενειακή θαλπωρή αποθεωνόταν μέσω του πολυαγαπημένου εθίμου της ανταλλαγής δώρων.

Υπό αυτό το πρίσμα, είναι λυπηρό οι μικροί λάτρεις των Χριστουγέννων να αρκούνται σε ένα μόνο δώρο και οι ενήλικοι να μη μπορούν να αισθανθούν- έστω μία φορά τον χρόνο- τόσο σημαντικοί και αγαπημένοι όσο ο Αϊ-Βασίλης.