Εναλλακτικά Το μέσον- δεν- είναι το μήνυμα

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ κανείς πρωτοσέλιδο για καλό. Και σίγουρα όχι αν είναι για παραπάνω από μία φορά. Είναι ακριβώς η περίπτωση της Ελλάδας. Ποτέ τα τελευταία δεκαπέντε- είκοσι χρόνια- με εξαίρεση τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004- δεν ασχολήθηκε ο ξένος Τύπος μαζί μας τόσο πολύ. Μόνο που η δημοσιότητα είναι εξαιρετικά αρνητική. Και αφορά το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας.

Ακόμη χειρότερα: το κακό «παμπλίσιτι» έρχεται ακριβώς δώδεκα μήνες μετά το μπαράζ δημοσιευμάτων και ανταποκρίσεων από την πυρπόληση της Αθήνας και άλλων πόλεων, μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου πέρσι τον Δεκέμβριο. Η εικόνα είναι ότι η Ελλάδα έχει πάρει τον κατήφορο- και μάλιστα ανεξαρτήτως κυβέρνησης.

ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ αυτή κατάσταση η Ελλάδα έχει ένα όπλο. Τον Γιώργο Παπανδρέου. Είναι πράγματι ο Έλληνας πολιτικός με το καλύτερο όνομα στο εξωτερικό. Είναι επίσης ένας πρωθυπουργός με όραμα εμπροσθοβαρές. Πράσινη ανάπτυξη, διαφάνεια, αναδιάρθρωση. Το ίδιο και στα εξωτερικά. Ο Παπανδρέου βλέπει θετικά το Κυπριακό, έχει μια εποικοδομητική σχέση με την Τουρκία- θέλει να βάλει τα Δυτικά Βαλκάνια μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Γιώργος είναι ο πολιτικός στον οποίο τηλεφωνούν οι Ευρωπαίοι. Και ο οποίος έχει ζήτηση στα ξένα ΜΜΕ. Παράδειγμα η συνέντευξη στο ΒΒC.

ΩΣΤΟΣΟ, ηεπικοινωνία έχει τα όριά της. Ή μάλλον δεν υπάρχει επι κοινωνία χωρίς πολιτική. Πότε έχτισε ο Γιώργος Παπανδρέου τη διεθνή εικόνα του; Το 1999-2000 και τα χρόνια ώς το 2004. Αυτό έγινε γιατί βγήκε μπροστά στην ελληνοτουρκική προσέγγιση. Οδήγησε δηλαδή τη στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ήταν μια κίνηση πολιτικού θάρρους στο εσωτερικό- αφού το ΠΑΣΟΚ είχε άλλη γραμμή ώς τότε- που χειροκροτήθηκε στο εξωτερικό. Η μετατροπή της Ελλάδας σε υποστηρικτή της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας χαιρετίστηκε ως κίνηση εξορθολογισμού που ταίριαζε στη Δυτική αντίληψη για τα πράγματα στην περιοχή μας. Ο Γιώργος θεωρήθηκε πολιτικός πυγμής- «λίντερ». Η ειρωνεία της εποχής είναι ότι το «βαθύ ΠΑΣΟΚ»- που έκανε εσωκομματική αντιπολίτευση στον Σημίτη για τους ίδιους λόγους- χειροκρότησε τον Παπανδρέου. Όχι γιατί συμφωνούσε μαζί του, αλλά γιατί ήταν μαγνητισμένο από το όνομά και εν μέρει την προσωπικότητά του.

ΤΟ «ΒΑΘΥ ΠΑΣΟΚ» χειροκροτεί και τώρα. Σωστά. Στα οικονομικά ο Παπανδρέου λειτουργεί ως σοσιαλιστής πρωθυπουργός. Είναι όμως αμφίβολο αν θα έχουμε χειροκροτήματα και στο εξωτερικό. Η οικονομική πολιτική που ευαγγελίζεται ο Γιώργος δεν θεωρείται ορθολογική από τους Ευρωπαίους. Το μέσονή μάλλον ο χειριστής, δηλαδή ο Παπανδρέουδεν είναι το μήνυμα. Αντιθέτως, υπάρχει πρόβλημα με το μήνυμα. Ο Γιώργος δεν λέει τα πράγματα που οι αγορές, οι Βρυξέλλες, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και, κυρίως, οι Γερμανοί περίμεναν από αυτόν.

Φυσικά, ο Παπανδρέου δεν είναι ο πρώτος αρχηγός κράτους που κάνει ελιγμό μπρος στην κρίση. Ο Μπράουν, έπειτα από μια δεκαετία φιλελεύθερης πολιτικής, εθνικοποίησε ουσιαστικά πέρσι τις βρετανικές τράπεζες. Ο Σαρκοζί θυσίασε τις μεταρρυθμίσεις και κάνει ενέσεις στη γαλλική οικονομία ανεβάζοντας το χρέος και το έλλειμμα. Ο Θαπατέρο τσακώνεται μέρα – νύχτα με τον διοικητή της Ισπανικής Κεντρικής Τράπεζας, Ορντόνεθ.

Είναι όμως γεγονός ότι το μείγμα οικονομικής πολιτικής του Γιώργου θα αποτελέσει πρόκληση για την ικανότητα να «επικοινωνήσει» αποτελεσματικά τη χώρα στο εξωτερικό.