Το Πνεύμα του Τόνου

«Μηδενική ανοχή»! Συλλαμβάνεσθε!
Της Εύας Κοταμανίδου

«Ήρεμα, ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης…»! Τι κι αν φώναζαν ασμένως, κατά τις τριήμερες δεκεμβριανές διαδηλώσεις, νέοι, ανήλικα παιδιά, τριαντάρηδες του Ρεσάλτο (πολιτιστικό, αυτοδιαχειριζόμενο στέκι), ηλικιωμένοι αντιστασιακοί, αστυνομικοί μαινόμενοι και δικυκλιστές ορμούσαν καταπάνω τους, ξυλοκοπούσαν, τραυμάτιζαν, συνελάμβαναν «προληπτικά», περνούσαν χειροπέδες, προσήγαν όποιον ήθελαν, πιστοί στην εντολή τού εν εξάρσει υπερυπεύθυνου κ. υπουργού, προς αποφυγήν μιας νέας… «νύχτας κρυστάλλων» κατά… των Ελλήνων Εβραίων (περίεργο, μέχρι πρότινος εθεωρείτο σοβαρός, νηφάλιος πολιτικός) αδιαφορώντας για ανθρώπινα, συνταγματικά δικαιώματα των διαδηλωτών. Μέχρι και σε νεαρό με πιτζάμες που κατέβηκε να πετάξει τα σκουπίδια του, πριν προλάβει να ξεφορτωθεί τη σακούλα σκουπιδιών, του φόρτωσαν μέσα στην τρέλα της αντιτρομοκρατικής υστερίας σακούλα με μολότοφ, για να του ζητήσουν συγγνώμη ύστερα από τριήμερη «ταλαιπωρία». Κι οι κουκουλοφόροι- μπαχαλάκηδες αστυνομικοί (Χανιά και όχι μόνο) σε αγαστή συνεργασία με τους «συναδέλφους» ελεύθεροι προς δράσιν. Σε τι τρελό, απολίτιστο κόσμο ζούμε!

Ο κάθε ανευθυνοϋπεύθυνος αξιωματούχος, γιατί έτσι πιστεύει, έτσι νομίζει ότι επιβεβαιώνεται το κύρος του, πράττει κατά το δοκούν με απεριόριστο θράσος και υπεροψία, παρακάμπτοντας νόμους, καταρρακώνοντας σοβαρότητα και υπευθυνότητα, που οφείλει ως εκ της θέσεώς του να αποδεικνύει, για να εγγυάται εμπράκτως, αν βέβαια το εννοεί, την «προστασία του πολίτη». Αλίμονο, οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους! Η προστασία μεταφράζεται σε καταδίωξη, η αξιοπρέπεια σε εξευτελισμό, η συνάθροιση, η ελευθερία γνώμης του πολίτη σε τρομοκρατική πράξη, σ΄ ένα αλαλούμ επικίνδυνο θέατρο παραλόγου. Κι ο μικρός Αλέξανδρος να ζητάει ακόμη δικαίωση.