[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πέντε μύθοι και ένα επιμύθιο

ΜΥΘΟΣ ΠΡΩΤΟΣ: «Πέντε κόμματαδύο πολιτικές». Αν κάποιος δεν δικαιώνεται μέχρι στιγμής από τον ιστορικό ρου των πραγμάτων, είναι η ισοπεδωτική προσέγγιση του ΚΚΕ και της Αλέκας Παπαρήγα. Στις Βρυξέλλες, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε καμία σχέση με τον προκάτοχό του Κώστα Καραμανλή. Σε επίπεδο ουσίας και επικοινωνίας. Είδε ηγέτες, έφερε το πρόβλημα της Ελλάδας στο τραπέζι οικεία βουλήσει, επέμεινε στην πολιτική του, πέτυχε παράταση. Μένει φυσικά να αποδείξει και στην πράξη ότι δεν υποκύπτει σε πιέσεις – καθόλου εύκολο εγχείρημα.

Μύθος δεύτερος: «Σοσιαλίζοντες» και «νεοφιλελεύθεροι» εντός ΠΑΣΟΚ. Αίφνης ο Παπακωνσταντίνου (και ο Σαχινίδης) έγιναν τα «κακά παιδιά» για τους κοινωνικά ευαίσθητους στο κυβερνών κόμμα. Δεν έχω πεισθεί ότι ο Παπακωνσταντίνου θέλει να αποστεί των προεκλογικών δεσμεύσεων του ΠΑΣΟΚ, που (θυμίζω) ο ίδιος αναλάμβανε ως εκπρόσωπος Τύπου. Ούτε εκτιμώ ότι ο Παπουτσής μετετράπη σε «κόκκινο Χρήστο» και η Λούκα σε «πασιονάρια» που θέλουν να γκρεμίσουν το καπιταλιστικό οικοδόμημα ή να κρεμάσουν στο Σύνταγμα τον Τρισέ και τον Αλμούνια.

Μύθος τρίτος: Αν πάρει η κυβέρνηση μέτρα όπως αυτά που εισηγούνται οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών, η Ελλάδα θα βγει από το τούνελ της κρίσης. Το κοστουμάκι της Ιρλανδίας (το μοντέλο της οποίας αποθέωναν οι Καραμανλής, Αλογοσκούφης και Σία) δεν χωράει σε όλους. Ορθώς ο Παπανδρέου θέλει να καταπιαστεί με τα γενεσιουργά αίτια της κακοδαιμονίας της ελληνικής οικονομίας: διαφθορά, σπάταλο κράτος, διαρθρωτικές αδυναμίες.

Μύθος τέταρτος: Ασφαλώς και υπάρχουν κερδοσκόποι- όπως υπήρχαν και οι περίφημοι «ραντιέρηδες» κατά τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτό όμως δεν είναι η μόνη εξήγηση στις πιέσεις που δέχονται τα ελληνικά ομόλογα. Όπου βρίσκουν τα κάνουν. Μύθος πέμπτος: Για τα κακά μας χάλια, φταίει μόνο η πενταετία Καραμανλή. Βαρύτατες ευθύνες, ναι, έχει. Αλλά αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, μπορούμε να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα και να πούμε αλήθειες, όπως θέλει ο κ. Παπανδρέου. Π.χ.:

Μπήκαμε με το σπαθί μας στην ΟΝΕ ή με πολιτικά κριτήρια; Η ισοτιμία ευρώ- δραχμής προς 340,75 μήπως δεν ήταν και η ιδανικότερη; Το μάρκο είχε 80 δραχμές και η Γερμανία μπήκε στην ΟΝΕ με ισοτιμία 1:1…

Επιμύθιο: «Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός». Μάνος Χατζιδάκις.