Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Αμυντικά όπλα μνήμης

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Και ήταν 6/12/2008 όταν, μη έχοντας πώς αλλιώς να περάσω την ώρα μου, άνοιξα την τηλεόραση. Πανικός! Το ένα έκτακτο πίσω από το άλλο, διάφοροι σχετικοί και μη να ωρύονται, ρεπόρτερ να τρέχουν στα Εξάρχεια ανάμεσα σε μολότοφ, δακρυγόνα και λοιπά επιτεύγματα της σύγχρονης «πολιτισμένης» κοινωνίας.

Ακούγοντας την αιτία, ότι δηλαδή ένα 15χρονο παιδί κειτόταν νεκρό από σφαίρα κάποιου αστυνομικού, πρώτη σκέψη που έκανα ήταν ότι επρόκειτο για κάποιο τραγικό δυστύχημα, ότι αποκλείεται ένας άνθρωπος του οποίου η δουλειά είναι να μας προστατεύει να σκοτώνει εν ψυχρώ ένα παιδί!

Βλέπετε, σαν 18άρα της γενιάς της αποχαύνωσης και της γενικής διάβρωσης της κοινωνίας που χρόνια λαμβάνει χώρα ανενόχλητη, δεν είχα ούτε κατά διάνοια ακούσει μέχρι τότε για τις ιστορίες Κουμή, Καλτεζά, Κίκερη κ.λπ. Αυτά δεν αναφέρονται στις γιορτές στα σχολειά, δεν τιμώνται με εναποθέσεις στεφάνων σε αγάλματα παρά αποκρυσταλλώνονται και παραμένουν στη μνήμη λίγων, ελάχιστων ατόμων που δυστυχώς χάνονται στο σύνολο.

Τις επόμενες ημέρες έπειτα από το τραγικό γεγονός της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, και αφού βγήκαν τα πορίσματα ότι κάθε άλλο παρά εξοστρακισμένη ήταν η σφαίρα τού εν λόγω πάλαι ποτέ οργάνου της τάξεως και σημερινού δολοφόνου, λεηλασία, τρόμος, λαϊκή κατακραυγή, συν κάποια στοιχεία τα οποία βρήκαν ευκαιρία να παρεισφρήσουν εξυπηρετώντας τα δικά τους συμφέροντα, ήταν τα μόνα που μπορούσε να δει κανείς στους δρόμους σχεδόν ολόκληρης της Ελλάδας.

Ένας μήνας μέσα στην κόλαση αλλά χωρίς κανένα- ούτε ένα- ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Έναν χρόνο αργότερα, κοιτάζοντας ξεκάθαρα προς τα πίσω, προσπερνώ λυσσαλέες και ακραιφνείς εξεγέρσεις, ευθύνες, στείρους πολιτικούς λόγους και βλέπω μονάχα ένα παιδί που φέτος δεν θα είναι με την οικογένειά του να γιορτάσει τα Χριστούγεννα. Ένα παιδί που δεν θα ξαναγελάσει ποτέ. Ένα παιδί με μια σφαίρα στην καρδιά. Ένα παιδί που κάλλιστα θα μπορούσα να ήμουν εγώ…

Αθηνά Λαοπόδη, 19 ετών, φοιτήτρια Δεν είναι η πρώτη φορά που το χρησιμοποιώ, αγαπητή Αθηνά, αλλά είναι το αγαπημένο μου και εδώ είναι πραγματικά το μόνο που μπορεί να προσθέσει κανείς και με το μόνο που μπορεί να αμυνθεί και να αντιταχθεί στην «αποχαύνωση και τη γενική διάβρωση της κοινωνίας» που λέτε. Μόνον η μνήμη είναι αμυντικό όπλο. Η μη λήθη. Η Α-λήθεια. Και η ποιήτρια Κική Δημουλά έχει γράψει το ουσιαστικότερο για εκείνη. Αφιερωμένο: «Η μνήμη, κύριο όνομα των θλίψεων,/ ενικού αριθμού,/ μόνον ενικού αριθμού και/ άκλιτη./ Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη».


Μη τζιζ, μη τζιζ

Αγαπητή κυρία Φοίβη.

Με φόβο να με πείτε αντιδραστικό (που έχετε και τα νεύρα σας από οκτώ ετών), να τολμήσω να κάνω δύο παρατηρήσεις για τα του πανεπιστημίου, του ασύλου, του πρύτανη και του ξύλου. Πρώτον, ο πρύτανης εδάρη (κακώς, πολύ κακώς) αλλά, αν δεν κάνω λάθος, δεν ήταν ο ίδιος που αρνήθηκε να πάνε κλούβες των ΜΑΤ μπροστά στα Προπύλαια για να προστατεύσουν το πανεπιστήμιο κι άφησε ελεύθερο το πεδίο να μπουκάρουν οι «άγνωστοι» κουκουλοφόροι νεαροί που τον καταχέρισαν;

Και, δεύτερον, το κόμμα που έκανε ακριβώς μπροστά στα Προπύλαιαεκεί που γίνονταν τα επεισόδια- τη συγκέντρωσή του, παρέχοντας ουσιαστικά κάλυψη στους ίδιους «αγνώστους» που μπαινόβγαιναν και καλύπτονταν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, το έκανε επίτηδες ή κατά λάθος;

Με απορίες πολλές, Αντώνης Παπαδόπουλος Είμαστε η μοναδική χώρα, αγαπητέ Αντώνη, που άσυλο οι μεγάααααλοι των πανεπιστημίων μας θεωρούν όχι μόνον τον πανεπιστημιακό χώρο αλλά και τα πεζοδρόμια, και τους δρόμους γύρω, ολούθε. Και αποκρύπτουν πως καμιά χώρα με πραγματική, και σοβαρή, και συγκροτημένη ανώτατη παιδεία, και πανεπιστήμια, και πανεπιστημιουπόλεις, δεν το νοεί έτσι και δεν το έχει έτσι το άσυλο. Και να σκεφτεί κάποιος πως όλα αυτά γίνονται επειδή στην εκλογή για έδρα και για πρυτανικές αρχές ψηφίζουν και φοιτητές και προσπαθούν να τους χαϊδεύουν οι μεγαλοκαθηγητάδες για να πάρουν τη θεσούλα. Δεν υπάρχει κανείς σοβαρός να μιλήσει; Να ανοίξει τον διάλογο για το- κατεστημένο- άσυλο; Είναι κι αυτό τζιιιιιζ σαν την εκκλησιαστική περιουσία;


Στο περίμενεεεεεεεεε

Αγαπητή Φοίβη.

Χαιρετώ και πάλι. Όταν ζούσα στην Αφρική άκουγα συχνά αυτή την έκφραση: «Αυτός έχει γκατς». Μεταφραζόμενο σημαίνει «έχει κότσια», «γερό στομάχι» και κάτι άλλα ψιλά…

Αυτό πρέπει να κάνει και ο Πρωθυπουργός. Να έχει «γκατς». Έχουν κατακλέψει τον τόπο. Τίποτε δεν έμεινε όρθιο. Μας ρεζίλεψαν στην Ευρώπη. Μας έκαναν όλους λαμόγια- άλλος πολύ, άλλος λιγότερο. Όλους στο σκαμνί. Δήμευση περιουσίας, φυλακή και γενικό ξεφτίλισμα στην ΤV. Τι Κολωνάκια, Εκάλες, τρίχες… Όλοι στον Κορυδαλλό, μέσα στο κελί.

Αρχίζω και γράφω σαν τον Δανίκα!!! Τέλος πάντων. Ο λαός του έδωσε τη δύναμη και αυτός ας βάλει τα γκατς. Αυτό περιμένουμε όλοι.

Πάντα φιλικά, Μανώλης Περάκης Περιμένοντας (και θα περιμένουμε και ημείς και υμείς πολύ), αγαπητέ Μανώλη, ας τραγουδάμε το άσμα των Μάριου ΤόκαΑνδρέα Νεοφυτίδη, από τον αείμνηστο Διονύση Θεοδόση: «Κι όλο εγώ περίμενα, κι όλο εγώ περίμενα/ να σ΄ έφερνε ένα πλοίο/ κι όλο εγώ περίμενα… στο κρύο. / Γύρισες, κι όμως, λέει το βλέμμα σου αντίο».