Φαινόμενα

Στα πάνελ η βία αναστενάζει
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Θεαματικό κουλουβάχατο. Κάπως έτσι εξελίχθηκαν οι έντονοι πανελικοί διάλογοι για το θέμα της βίας, των επεισοδίων, του αστυνομικού αυταρχισμού, του αντιεξουσιαστικού τραμπουκισμού και του υπουργικού θεαματικού τσαμπουκά
Στις οθόνες προβάλλονταν κατ΄ επανάληψη οι εικόνες όπου αστυνομικός επιβαίνων σε μηχανή πέφτει με ορμή πάνω στη διαδηλώτρια Αγγελική Κουτσουμπού. Πλάνα από τον ξυλοδαρμό του πρύτανη του Καποδιστριακού δεν υπήρχαν, αλλά το θέμα δεν έτυχε μικρότερης προβολής, αφού χρησιμοποιήθηκε ως αντίβαρο στο προηγούμενο αστυνομικό έκτροπο, κάτι σαν αντεπιχείρημα. Τα θύματα ιδεολογικοποιούνται και αναλαμβάνουν αυτά τη «διακίνηση ιδεών» γύρω από το θέμα της βίας. Ανάμεσα στα δυο ακραία γεγονότα, αντί να αναδειχθεί ένα ευρύ πεδίο δημοκρατικής σκέψης και πνευματικής ωριμότητας που θα έπρεπε να σφραγίζει τον δημόσιο διάλογο του τόπου ύστερα από τόσα χρόνια πολιτικοποίησης και αλλεπάλληλων αγώνων, αναδεικνύονται από τη μια εκπομπή στην επόμενη τα ελαττώματα με τα οποία έχει σφραγίσει τη δημόσια σφαίρα το γεγονός ότι η τηλεόραση υπό το κράτος κρίσεων αναλαμβάνει να διαχειριστεί μεγάλα δημοκρατικά ζητήματα.

Για το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου, για παράδειγμα, η συζήτηση διεξάγεται πάντα σε περιόδους κρίσης. Και κάθε φορά λάμπει διά της απουσίας της η πνευματική τόλμη από εκπροσώπους του πανεπιστημιακού χώρου να αρθρώσουν επιχειρήματα υπέρ ή κατά, χωρίς να χαϊδεύουν φοιτητικά ή κομματικά αυτιά. Οι «Νέοι φάκελοι» στον Σκάι υπενθυμίζουν ότι η αστυνομία στα περσινά γεγονότα, όπως άλλωστε κάνει συχνά, οδηγεί με τακτικές κινήσεις τις ομάδες των ταραξιών εντός χώρων πανεπιστημιακού ασύλου προκειμένου να αποφευχθεί η επέκταση των επεισοδίων στην πόλη. Από στρατηγική επιλογή της δημοκρατίας, στρατηγική επιλογή της αστυνομίας.

Η μόνη σύγχυση; Κάθε άλλο. Ρεσιτάλ κραυγών από τον Άδωνι Γεωργιάδη που απαιτεί από συνομιλητές του να εκφράσουν συμπόνια για τα «δικά του» θύματα (τους αστυνομικούς που ξυλοκοπήθηκαν και τον πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου) προσδίδοντας σε αυτά ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Αντιδρά ο Θόδωρος Μαργαρίτης από την πλευρά του Συνασπισμού, τονίζοντας, ότι δεν μπορεί να διεξάγεται διάλογος για τη βία διαλέγοντας τα θύματα που θα υποστηρίξουμε, για να παρέμβει εκ νέου ο κ. Γεωργιάδης με το μεγαλειώδες επιχείρημα «δεν κοιτάτε τα μούτρα σας, λέω εγώ»! Εν τω μεταξύ, ο κ. Μαρκάτος στο ίδιο πάνελο με λυρικό συναισθηματισμό επιδίδεται σε αυτοκριτική θέτοντας το ρητορικό ερώτημα «γιατί αυτή η νεολαία κραδαίνει καδρόνια; Τους μάθαμε πώς να είναι ευτυχισμένοι άνθρωποι; Πώς να αξιοποιήσουν τα δημιουργικά τους ταλέντα;..». Στο ίδιο πνεύμα «τρυφερότητας» και ο αντιπρύτανης του Καποδιστριακού που έλεγε ότι «φοιτητές επιδεικνύοντας εξαιρετική πολιτική ωριμότητα, μόλις πληροφορήθηκαν προχθές το βράδυ ότι η αστυνομία θα μπει στο Πολυτεχνείο πήραν την απόφαση μαζί με “ομάδες ακραίας βίας” να αποχωρήσουν για να μη συμβούν έκτροπα», ενώ και πάλι δεν κρατιέται ο Άδωνις, που ουρλιάζει «κότες οι αντιεξουσιαστές». Με τέτοια πολιτική ωριμότητα διεξάγονται οι τηλεδιάλογοι, ενώ τους διευκολύνουν καίρια «δημοσιογραφικά ερωτήματα, όπως αυτό που απευθύνεται προς πασόκους πανελιστές με αφορμή τη σκληρή στάση της αστυνομίας: «Αν τα είχαν κάνει αυτά τα ΜΑΤ επί Νέας Δημοκρατίας, τι θα λέγατε;» Ιδού, λοιπόν, το πρόβλημα: τι θα λένε στα πάνελ οι μεν για τους δε.


«Τι αστυνομία θέλουμε» (ρεφρέν)

Η τηλεόραση αποδεικνύεται, για μια ακόμη φορά, το κρυφό πάθος της πολιτικής μας, όπως επιβεβαιώνουν οι δηλώσεις Παυλόπουλου στους «Νέους φακέλους» του Αλέξη Παπαχελά (Σκάι). Την τηλεόραση επιλέγει ο τότε υπουργός για να ανακοινώσει (7 Δεκεμβρίου 2008) την απόφασή του για μια «αμυντική στάση» της αστυνομίας νομίζοντας ότι θα κατευνάσει τα πνεύματα. Το τι ακριβώς επιτυγχάνει το μαρτυρούν τα λόγια ενός υπαστυνόμου:

«Ήταν ανάγκη να βγει να το πει στις τηλεοράσεις; Μπορούσε απλώς να το ανακοινώσει σε μας. Έτσι, ο καθένας μπορούσε ακόμη και να μας φτύσει ξέροντας ότι δεν θα πάθει τίποτε». Εν τω μεταξύ, ο κ. Παυλόπουλος ρίχνει την ευθύνη στον Αλέξη Τσίπρα, λέγοντας «ότι του είχε εγγυηθεί ότι δεν θα γίνουν επεισόδια». Ο πρόεδρος του ΣΥΝ απαντά το προφανές: «Σε μια διαδήλωση με τόσο κόσμο κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί για κανέναν». Παρεξήγηση ή μια μεγάλη φάρσα σε συνέχειες;

Πάντως η εμφάνιση του νέου υπουργού κ. Χρυσοχοΐδη στην «Ανατροπή» το ίδιο βράδυ, με ύφος αλαζονικό και τσαμπουκαλίδικο, μοιάζει σαν να συνεχίζει με μια σκηνοθετική ανατροπή την on camera διαμόρφωση- επιδιόρθωση για την ακρίβεια- του προφίλ της αστυνομίας. Δηλώνει ότι θα συνεχιστεί το μέτρο των προληπτικών προσαγωγών, ακόμη κι αν πρέπει να συλληφθούν 5.000 άτομα για να επιβληθεί η τάξη. Το μήνυμα λόγων και ύφους σαφές. Οπς! Και πάλι δεν προλάβαμε να συζητήσουμε «τι αστυνομία θέλουμε». Αναλόγως τού ποια κυβέρνηση έχουμε. Πέρυσι, κάπως πιο ράμπο. Φέτος, οι ίδιοι οι επικριτές της περσινής αστυνομίας έβρισκαν ότι η φετινή «έριξε πολύ βρωμόξυλο» (Χατζηνικολάου). Τη θέλουμε «σαν λέιζερ, να παρεμβαίνει εκεί που είναι το καρκινικό κύτταρο και να το εξοντώνει, χωρίς να αγγίζει τίποτε γύρω γύρω», θα πει ο Καμπουράκης το επόμενο πρωί. Τίτλος έργου: «Όταν η επιστημονική φαντασία επιλύει σοβαρότατα θέματα δημοκρατίας». Προς το παρόν, πάντως, τα αναθέτουμε στην τηλεόραση.