Στο φροντιστήριο του ενός και στ΄ αλλουνού τα Γαλλικά…

«Όλη την ημέρα ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε στους δρόμους. Το πρωί στις δουλειές μας και από το μεσημέρι μέχρι αργά στις εξωσχολικές δραστηριότητες των πέντε ανήλικων παιδιών μας. Μακάρι να είχαμε άλλες είκοσι τέσσερις ώρες ώστε να τα προλαβαίνουμε όλα!».

Κινείται σε ρυθμό… πινγκ πονγκ. Μόνο έτσι, με εξαντλητικό πάνω- κάτω, είναι σε θέση να ανταποκρίνεται στην πληθώρα των υποχρεώσεών της. Μητέρα τριών κοριτσιών και δύο αγοριών ηλικίας 7-16 ετών, η 41χρονη χημικός μηχανικόςεκπαιδευτικός σε Γενικό Λύκειο Ανδρονίκη Τσακουνάκη καταφεύγει καθημερινά, από κοινού με τον 45χρονο σύζυγό της χημικό Γαβριήλ Δημητριάδη σε… αλχημείες. Έχουν να ταιριάξουν τα οικογενειακά ωράρια, να βρουν χρόνο για τα συνεχή πήγαιν΄ έλα των παιδιών τους στα σχολεία τους, σε ξένες γλώσσες, μουσική και αθλητισμό. «Θα τρελαθεί κανείς αν ακούσει το εβδομαδιαίο πρόγραμμά μας, που είναι όντως εξοντωτικό! Και στη Βάρκιζα όπου κατοικούμε, οι αποστάσεις είναι σχετικά μεγάλες και για όλες τις μετακινήσεις απαιτείται αυτοκίνητο. Ουσιαστικά δηλαδή είμαστε επί μονίμου βάσεως σε ρόλο ταξιτζή, πηγαινοερχόμαστε για τις προγραμματισμένες αλλά και τις έξτρα κοινωνικές υποχρεώσεις μας» λέει στα «ΝΕΑ». «Χωρίς μεθοδικές και καταστρωμένες κινήσεις επί χάρτου, το πλάνο διαβίωσης της επταμελούς οικογένειάς της δεν ευοδώνε ται» ξεκαθαρίζει. «Το ξυπνητήρι χτυπάει κάθε πρωί στις επτά παρά τέταρτο. Συνήθως όμως είμαι στο πόδι από πολύ νωρίτερα, λόγω υπερέντασης. Στις οκτώ πια μοιράζουμε με τον άντρα μου σε δύο αυτοκίνητα τα παιδιά: δύο παίρνει αυτός, του γυμνασίου, τα υπόλοιπα- δημοτικού και λυκείου- εγώ που φροντίζω να έχω διδασκαλία νωρίς, τις πρώτες ώρες» περιγράφει. Στο σχόλασμα, το τρέξιμό της είναι πλέον όχι σαν της απλής… Μαίρης Παναγιωταρά αλλά για ολυμπιακές επιδόσεις! «Με το που γυρίζω, βάζω κατευθείαν μπρος το φαγητό μέχρι και τις δωδεκάμισι, τότε που πρέπει να πάρω τον μικρό Αλέξανδρο. Ενδιάμεσα, κάνω και σκούπισμα ή πλυντήριο, μπορεί και σε κενό του σχολείου να πεταχτώ στο σπίτι για τις δουλειές αυτές. Συχνά και φίλες με εξυπηρετούν, μου κρατούν το παιδί μαζί με τα δικά τους στην παιδική χαρά ώσπου στη μία και δέκα, όταν σχολάσει και η 8χρονη Δήμητρα, να τα πάρω και τα δύο μαζί. Αφού τελειώσω με το μαγείρεμα, στις δύο έχω να πάω και στο λύκειο για τη μεγάλη κόρη μου, τη Μαρία. Τώρα, αν ο σύζυγος ως υποδιευθυντής γυμνασίου έχει επιπλέον δουλειά, μπορεί να χρειαστεί να πάω και στο γυμνάσιο για τα άλλα δύο παιδιά. Με απλά λόγια, κάθε μεσημέρι κάνω δύο ή και τρία διαφορετικά δρομολόγια», αναφέρει.

Γλυκό φορτίο
Και το γεύμα της οικογένειας Δημητριάδη είναι συνήθως βιαστικό, τις καθημερινές.«Σε περίπτωση απαρτίας, τρώμε όλοι μαζί. Εκτός πια κι αν έχω βάλει στα μικρότερα να φάνε, για να ξεμπερδεύουν. Ούτως ή άλλως, λίγη ώρα αργότερα το καθένα τους έχει, εκτός από το διάβασμά του, και κάτι από όλα τα υπόλοιπα: μπάσκετ, τένις, πιάνο, κιθάρα, αγγλικά και βυζαντινή μουσική, δύο με τρεις φορές την εβδομάδα, διαφορετικές ημέρες. Μαθήτρια της Β΄ Λυκείου η μεγάλη μας, την πηγαίνουμε και στα φροντιστήριά της εν όψει Πανελλαδικών. Τα Σάββατα έχουμε να πάμε και στα πάρτι των μικρών, ρεπό στην ουσία δεν υπάρχει» εξηγεί η κ. Τσακουνάκη, αλλά σπεύδει να ξεκαθαρίσει. «Έστω κι αν φέτος δεν έχω- εκτός από τον σύζυγό μου- άλλη οικιακή βοήθεια, δεν παύει αυτό το μοντέλο διαβίωσης να είναι συνειδητή επιλογή μας. Είναι γλυκό αυτό το φορτίο μας, εδώ πρόκειται για κατάθεση ψυχής! Δαπανάς όλες τις δυνάμεις σου για τα παιδιά και τον άντρα σου, το ίδιο κάνει και αυτός!».

«Πάντοτε δίπλα τους»
«Με γενναιοδωρία, τίποτε παραπάνω από αγάπη και διάθεση, αν θέλει κανείς όλα τα προλαβαίνει! Είναι τόση και η δική μου χαρά για τα εξωσχολικά μαθήματα στα οποία θέλουν τα κορίτσια μου να πηγαίνουν, που είμαι και εγώ κοινωνός σε αυτό το κέφι τους! Δεν αναλαμβάνω απλώς τη μεταφορά τους, αλλά είμαι πάντοτε και ψυχικά δίπλα τους. Γι΄ αυτό, άλλωστε, και δεν πήρα ποτέ ξένη γυναίκα να μου τα μεγαλώσει» λέει στα «ΝΕΑ» η ηθοποιός Μπέσυ Μάλφα, που συμπρωταγωνιστεί και στη ζωή με τον σύζυγό της, επίσης ηθοποιό, Γεράσιμο Σκιαδαρέση, στο μεγάλωμα του τετράχρονου Γιάγκου και των δωδεκάχρονων διδύμων, Όλγας και Νικολίτσας. «Όταν κάνουμε τηλεόραση, φροντίζουμε να έχουμε γυρίσματα τέτοιες ώρες που να μας επιτρέπουν να επιστρέφουμε εγκαίρως για τις εκτός σχολείου δραστηριότητες των παιδιών. Τις χρονιές που κάνω θέατρο και έχω μία σειρά από πρόβες και παραστάσεις, είναι πιο δύσκολα για μας καθώς μονίμως το πρόγραμμά μας είναι εξαιρετικά φορτωμένο: πότε εγώ, πότε ο σύζυγός μου, πηγαίνουμε τρεις φορές την εβδομάδα τις κόρες μας σε μπαλέτο, σύγχρονο και hiphop χορό, έχουν και στο σπίτι αγγλικά, πιάνο και κλασικό τραγούδι. Προσωπικά, ωστόσο, ρολόι δεν χρειάζομαι. Όλα τα βολεύω όπως πρέπει, εγώ κάνω και τις δουλειές του σπιτιού».

ΣΕ ΡΟΛΟ ΤΑΞΙΤΖΗ

«Θα τρελαθεί κανείς αν ακούσει το εβδομαδιαίο πρόγραμμά μας. Είμαστε επί μονίμου βάσεως σε ρόλο ταξιτζή»

«Να μην υπερφορτώνουμε τα παιδιά»

ΓΟΝΕΙΣ που συχνά το παρακάνουν, αλλά και ανεπαρκές σχολείο, ωθούν τις ελληνικές οικογένειες σε διαρκή αγώνα δρόμου, λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Κοινωνιολόγων, κ. Ιάκωβος Φαρσεδάκης. «Από τη μια είναι η φυσιολογική γονική πρόνοια, ώστε τα παιδιά να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια. Από την άλλη και σε αντίθεση με το εξωτερικό όπου το σχολείο είναι συνεχόμενο- πρωί και απόγευμα-, τα Ελληνόπουλα είναι μόνο τη μισή ημέρα απασχολημένα εκεί. Κενά, δηλαδή, που κανονικά θα έπρεπε να καλύπτονται από την Πολιτεία, αναγκάζουν την ελληνική οικογένεια να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, για φροντιστήρια, μουσική και αθλητισμό…», επισημαίνει. «Δεν είναι πάντως ενδεδειγμένος τρόπος να πηγαίνει το παιδί σε πολλά διαφορετικά μαθήματα ώσπου να διαπιστώσει ο γονέας σε ποιο τελικά ίσως έχει κλίση. Όταν είναι υπερβολικά φορτωμένος ο μαθητής, στο τέλος αυτό θα του γυρίσει μπούμερανγκ…».


Ο ένας γονιός βοηθάει τον άλλο

ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΟΥΝ συστηματικά, όχι μόνο συγγενείς, αλλά και φίλους, στις μετακινήσεις των παιδιών τους είναι υποχρεωμένα τα ζευγάρια, στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

«Εμπιστευόμαστε δυο- τρεις γνωστούς μας για να μας βοηθούν, μαζί με τους παππούδες, αλλιώς δεν βγαίνει με τίποτα. Από την πλευρά μας, και ο άντρας μου παίρνει μαζί του το παιδί τους, δυο φορές την εβδομάδα, όποτε παίζει ποδόσφαιρο στην ίδια ομάδα με τον δικό μας.

Αντίστοιχα, κάθε Τρίτη απόγευμα, ο μπαμπάς συμμαθητή του γιου μας, που πηγαίνουν μαζί στη ζωγραφική, τον πηγαινοφέρνει από την Άνω Γλυφάδα, στο Ελληνικό. Άλλες φορές πάλι, μπορεί και να πάει στη θέση του ο άντρας μου, και για τα δυο παιδιά. Όλα αυτά, δηλαδή, είναι αμοιβαία και δανεικά…», περιγράφει η 35χρονη ιδιωτική υπάλληλος κ. Δήμητρα Αθανασοπούλου, μητέρα του εξάχρονου Ηρακλή, μαθητή της Α΄ Δημοτικού, και της σχεδόν τετράχρονης Μαρίας.

Η κ. Αθανασοπούλου έχει υιοθετήσει τη συνδρομή άλλης φίλης της, ως πατέντα.

«Θα τύχει να της πάω για δυο ώρες ένα απόγευμα τον γιο μου, να παίξει με τον δικό της. Το ίδιο θα κάνει κι αυτή άλλη ώρα, για να ανταποδώσει. “Στείλ΄ τον μου…”, θα μου πει κι όλα κανονίζονται…».