Η κρίση «χτυπάει» την οδική ασφάλεια

Μπορεί να επηρεάσει η οικονομική κρίση την οδική ασφάλεια; Η απάντηση είναι δυστυχώς ναι! Όταν αδειάζουν οι τσέπες, τότε σκέφτεσαι διπλά να μπεις σε έξοδα, τα οποία θεωρείς ότι μπορείς να τα αναβάλλεις για κάποιο διάστημα. Ξαφνικά, λοιπόν, δεν σου φαίνονται τόσο φθαρμένα τα ελαστικά του αυτοκινήτου σου ή στην καλύτερη περίπτωση συμβιβάζεσαι αγοράζοντας λάστιχα βήτα διαλογής, γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά για καλύτερα. Το ίδιο γίνεται και με τα σέρβις, αφού πολλοί ιδιοκτήτες Ι.Χ. τα τρενάρουν ή προτιμούν συνεργεία αμφίβολης ποιότητας, προκειμένου να εξοικονομήσουν χρήΣε ματα. μεγάλη πίεση βρίσκονται όμως και οι επαγγελματίες οδηγοί, αφού οι εργοδότες τους πραγματοποιούν περικοπές στη συντήρηση του στόλου των οχημάτων τους. Μάλιστα εδώ τα πράγματα είναι ακόμη σοβαρότερα, γιατί μιλάμε για οχήματα ειδικών κατηγοριών με τρομερές συνέπειες σε περίπτωση που εμπλακούν σε ατύχημα. Το κακοσυντηρημένο φορτηγό με τα φθαρμένα λάστιχα και τα «τελειωμένα» αμορτισέρ είναι απείρως πιο επικίνδυνο από ένα μικρό Ι.Χ., ενώ τα ίδια ισχύουν και για τα σχολικά λεωφορεία, τα τουριστικά πούλμαν κ.λπ. Η πίεση των εργοδοτών αφορά και τα ωράρια εργασίας. Η ένταση της εργασίας γίνεται συνεχώς μεγαλύτερη το τελευταίο διάστημα, οι αστυνομικοί έλεγχοι είναι έτσι και αλλιώς ανύπαρκτοι, ενώ το φάσμα της ανεργίας κάνει πιο ευάλωτους τους οδηγούς στις πιέσεις των αφεντικών τους. Να αναφέρω ως παράδειγμα τις ημερήσιες εκδρομές για σκι στα χιονοδρομικά κέντρα, οι οποίες θα αρχίσουν μόλις ασπρίσουν τα βουνά, που βρίσκονται κοντά στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Εδώ δεν τηρούνται ούτε στο ελάχιστο τα προβλεπόμενα ωράρια οδήγησης, δεν υπάρχει συνήθως δεύτερος οδηγός και αρκετές φορές λείπει και ο αυτονόητος εξοπλισμός (π.χ. αλυσίδες σε καλή κατάσταση) για μια ώρα ανάγκης στα χιόνια. Είναι πολύ σημαντικό να προστατευθούν οι επαγγελματίες οδηγοί από τα συνδικάτα τους. Μόνοι τους δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, όμως η πιάτσα γνωρίζει τα προβλήματα και οι συνδικαλιστές του κλάδου πρέπει να εντείνουν την επικοινωνία με τα μέλη τους, να μάθουν από πρώτο χέρι τι τους καίει, να πιέσουν και να καταγγείλουν όσους αδιαφορούν για την ασφάλειά μας. Πρέπει επίσης να κινητοποιηθούν οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων σε σχολεία με σχολικά λεωφορεία, να ζητήσουν εγγυήσεις και αποδείξεις για τη μέγιστη ασφάλεια στις μετακινήσεις των παιδιών τους. Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει βεβαίως και με τους επιχειρηματίες αυτοκινητιστές. Ο ταξιτζής που δεν συμπληρώνει μεροκάματο, θα καθήσει περισσότερες ώρες στο τιμόνι, ο υπεργολάβος νταλικέρης θα κάνει ένα δρομολόγιο παραπάνω. Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στον ρόλο των ΚΤΕΟ, τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ασφαλιστική δικλίδα. Δυστυχώς, το σύστημα παραμένει διάτρητο και εξακολουθούν να περνούν χωρίς πρόβλημα λεωφορεία και φορτηγά πραγματικά σαπάκια. Ίσως θα έπρεπε να δημιουργηθούν κινητά συνεργεία που θα επισκέπτονται τις έδρες των εταιρειών με στόλους επαγγελματικών οχημάτων και θα επιβάλλουν κυρώσεις στα ΚΤΕΟ, τα οποία έχουν μετατραπεί σε σουρωτήρι. Και επειδή μιλάμε το τελευταίο διάστημα για τους φόρους, καιρός είναι να ασχοληθούμε σοβαρά με τον απεχθέστερο, που δεν είναι άλλος από τον φόρο του αίματος.