Κατακτητές της Κοπεγχάγης

Αεροδρόμιο Μακεδονία, έτος 2035. Το ιδιωτικό αεροσκάφος μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη νερό. Είναι το πολυτιμότερο αγαθό της εποχής, αλλά μέχρι να φθάσει στο κέντρο της πόλης άνθρωποι πεθαίνουν. Το φιλμάκι καταλήγει με το μήνυμα: «Μην αφήσετε να συμβεί κάτι τέτοιο. Εξοικονομήστε νερό».

«Μέσα σε ένα λεπτό και τρία δευτερόλεπτα θελήσαμε να αποτυπώσουμε στην εικόνα μια μικρογραφία των εθνοτήτων, όπου άνθρωποι σκοτώνονται για ένα μπουκάλι νερό», λέει στα «ΝΕΑ» ο Στέλιος Αλεξανδράκης φοιτητής στο Τμήμα Κινηματογράφου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μαζί με τον συμφοιτητή του Μενέλαο Παμπουκίδη πήραν μέρος σε πανευρωπαϊκό φεστιβάλ για το περιβάλλον και κέρδισαν το πρώτο βραβείο. Με το ίδιο φιλμάκι τους, το World War ΙΙΙ διαγωνίσθηκαν στη συνέχεια σε διεθνή διαγωνισμό

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Το φιλμ διάρκειας ενός λεπτού αναφέρεται στη μείωση των αποθεμάτων πόσιμου νερού και έχει διακριθεί σε δύο διαγωνισμούς

που έγινε τον περασμένο μήνα στο Λονδίνο. Η ταινία τους, μαζί με άλλες εννέα, θα προβληθεί στη Σύνοδο της Κοπεγχάγης για την κλιματική αλλαγή.

«Η σκέψη ήρθε πριν απο 7 μήνες, όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε αρχικά σε ένα Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ ενός λεπτού με τίτλο “Τhink. Αct. Change.” (Σκέψου. Δράσε. Άλλαξε.) για το περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν διαβάσαμε ότι ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να γίνει για το νερό, αφού τα αποθέματα του γλυκού νερού είναι λιγότερα από αυτά του πετρελαίου κάνοντας την ανθρώπινη ζωή μηδαμινή. Είναι αλήθεια ότι χρησιμοποιήσαμε εικόνες σκληρές. Σκοπός μας ήταν να ταρακουνήσουμε την επιτροπή και γιατί όχι και τους ανθρώπους που αποφασίζουν για τις τύχες μας. Αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα του Φεστιβάλ, αφού πήραμε την πρώτη θέση, φαίνεται ότι πετύχαμε τον πρώτο στόχο. Τώρα ευελπιστούμε μετά τη συμμετοχή στον διεθνή διαγωνισμό με τίτλο “Ένα λεπτό για να σώσεις τον κόσμο!”, που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, ολοκληρώθηκε στις αρχές Νοεμβρίου και όπου η ταινία μας World War ΙΙΙ επιλέχτηκε να προβληθεί μαζί με άλλες εννιά στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή που πραγματοποιείται στην Κοπεγχάγη, να ευαισθητοποιήσουμε και τους ηγέτες. Μπορεί εμείς να μην έχουμε κληθεί, αλλά έχουμε στείλει το μήνυμά μας», επισημαίνει. Ήδη έχουμε αρχίσει να ζούμε και να βιώνουμε την έλλειψη του νερού, λέει ο 21χρονος φοιτητής. «Στην Κρήτη, απ΄ όπου κατάγομαι, σε πολλές περιοχές το καλοκαίρι υπάρχει πρόβλημα με το νερό και κυρίως στα χωριά τα οποία δεν είναι κοντά σε φράγματα. Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά η ταινία απευθύνεται στους νέους ανθρώπους, στη νέα γενιά, αφού οι μεγαλύτεροι έδειξαν τι μπορούν να κάνουν», λέει χαμογελώντας. «Βλέπω ανθρώπους να καταβρέχουν τον δρόμο, να πλένουν την άσφαλτο, να την ποτίζουν και δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνουν. Θα ήθελα κάποια στιγμή να τους ρωτήσω γιατί το κάνουν, αλλά θεωρώ ότι η ταινία δεν μπορεί να τους αγγίξει», καταλήγει με νόημα.

LΙΝΚ:

http://www.1minutetosavetheworld.com

«Βιώνουμε ήδη την κλιματική αλλαγή»

«ΜΑΚΑΡΙ να μην είναι προφητική η ταινία» τονίζει ο Μενέλαος Παμπουκίδης, ο δεύτερος δημιουργός της ταινίας. «Το μόνο σίγουρο είναι όμως ότι αντιπροσωπεύουμε χιλιάδες νέους που έχουν άγχος για το μέλλον, το περιβάλλον. Άλλωστε, οι διαγωνισμοί που γίνονται σε ολόκληρο τον κόσμο αποδεικνύουν ότι το περιβάλλον απασχολεί και προβληματίζει. Όταν πήραμε την πρώτη θέση στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό πριν από τις εκλογές μάς κάλεσε ο σημερινός Πρωθυπουργός ο οποίος μας συνάντησε, άκουσε τους προβληματισμούς μας, συμφώνησε με τις ιδέες μας και- δεν μιλώ ως δημιουργός της ταινίας αλλά ως ένας νέος αυτής της χώραςαυτό ήταν αρκετά σημαντικό. Αν σήμερα μου ζητούσαν να κάνω μια νέα ταινία, θα έκανα κάτι το απλό. Θα κατέγραφα εικόνες από τη Θεσσαλονίκη, όπου και αρχές του χειμώνα πίνουμε καφέ με το κοντομάνικο. Αυτή είναι η αλήθεια, αυτή είναι η κλιματική αλλαγή που ήδη βιώνουμε» επισημαίνει.

Γι΄ αυτό τον λόγο στην ταινία μας «δεν θελήσαμε να χαϊδέψουμε αυτιά, αλλά μέσα από μια σκληρή εικόνα να “μαλώσουμε”, με τη δική μας δύναμη, όλους εκείνους που μας έφτασαν μέχρι εδώ. Ζούμε στην εποχή των εικόνων, ο κόσμος έρχεται σε επαφή με χιλιάδες εικόνες καθημερινά, ενώ τα προηγούμενα χρόνια ως πηγή ενημέρωσης είχαν τα χειρόγραφα και στη συνέχεια τα τραγούδια.

Τώρα τα βλέπουν μπροστά τους» καταλήγει.