Ημερολόγιο Συνόρων Από την τυραννία, στη ζούγκλα

ΕΡΧΟΝΤΑΙ από διάφορες περιοχές του Ιράκ και μια νεαρή κοπέλα ζωγράφισε πρόχειρα έναν χάρτη της χώρας στο χαρτί, σημειώνοντας τις πόλεις απ΄ όπου προέρχονται: Βaghdad, Τikrit, Αnbar, Κerbala, Dewina, Μesan, Μaha. Φορούν όλες την ισλαμική μαντίλα. Δεν έχουν όμως κανένα πρόβλημα να δώσουν το χέρι σε έναν άγνωστο άνδρα, όπως ήμουν εγώ για εκείνες. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα η αξιοπρέπειά τους. Ήθελαν να μιλήσουν για τη ζωή τους στο Ιράκ και την ίδια στιγμή δίσταζαν. Γιατί για μια γυναίκα στο σημερινό Ιράκ η ζωή δεν είναι καθόλου εύκολη. Για να είμαστε ακριβείς είναι τραγική. Παρατήρησα πως οι πιο νέες ήθελαν πιο πολύ να εκφραστούν. Οι μεγαλύτερες είχαν ένα θλιμμένο βλέμμα και φαίνονταν σαν παραδομένες στη μοίρα τους. Όλες τους ελπίζουν ότι μια μέρα το Ιράκ θα είναι μια ομαλή χώρα, χωρίς μπλόκα στους δρόμους και βόμβες που πετσοκόβουν αθώους ανθρώπους. Μου έκανε εντύπωση ότι οι πιο χειραφετημένες από αυτές «νοσταλγούσαν» την εποχή του Σαντάμ. Όλες ονόμαζαν την παρουσία των Αμερικανών στο Ιράκ με μια λέξη: κατοχή. Τα αισθήματά τους παρ΄ όλα αυτά είναι ανάμεικτα. Δεν ονειρεύονται την επιστροφή στο παρελθόν, αλλά απελπίζονται με το παρόν. Ακούγοντάς τες πείστηκα για άλλη μια φορά ότι ανάμεσα στη χειρότερη τυραννία και την κατάσταση ζούγκλας, οι άνθρωποι προτιμούν πάντα την πρώτη. Όλες ήθελαν να μου τονίσουν πόσο ευγνώμονες ήταν στους ανθρώπους του ΚΕΔΕ που τις φιλοξένησαν και πόσο πολύτιμη ήταν η εμπειρία που αποκόμισαν από τα προγράμματα που παρακολούθησαν. Οι μέρες που πέρασαν στην Ελλάδα, μου είπαν, θα τους μείνουν αξέχαστες. Η πρώτη ερώτηση που έκανα, ήταν ποια είναι η διαφορά για αυτές μεταξύ της ζωής σήμερα στο Ιράκ και εκείνης υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν:

Ιντιδάρ (29 χρονών): «Η ζωή υπό τον Σαντάμ ήταν πολύ κακή. Σήμερα είναι χειρότερη. Τότε, τουλάχιστον, υπήρχε ασφάλεια. Επίσης, τότε κυκλοφορούσαμε χωρίς να είμαστε υποχρεωμένες να βάλουμε την ισλαμική μαντίλα. Η κατοχή έφερε την ανασφάλεια και το χιτζάμπ. Οι γυναίκες στο σημερινό Ιράκ φοβούνται να μη φορέσουν το χιτζάμπ. Γνωρίζουμε πολλές κοπέλες που έχουν σκοτωθεί ή βιαστεί γιατί αρνούνταν να το βάλουν. Υπάρχουν φανατικοί στο Ιράκ και άλλοι που έρχονται από το Ιράν και θέλουν να το επιβάλουν με όλα τα μέσα…

Αλιά (24 χρονών): «Στην εφηβεία μου εγώ και οι φίλες μου πηγαίναμε στη Βαγδάτη για να διασκεδάσουμε.

Ιnfo

http://www. kede.org Η ιστοσελίδα του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη

Ήταν μια ωραία πόλη, γεμάτη γυναίκες. Κάποιες φορούσαν χιτζάμπ και κάποιες άλλες όχι. Όταν πάω τώρα στη Βαγδάτη βλέπω μια κατεστραμμένη πόλη με φοβισμένους ανθρώπους και τρομαγμένες γυναίκες. Ακόμα και οι χριστιανές φοβούνται τους φανατικούς και φορούν χιτζάμπ»…

Φαγιά (43 χρονών):«Εγώ διαφωνώ. Στην εποχή του Σαντάμ φοβόμασταν ακόμα και να μιλήσουμε. Φοβόμασταν να φορέσουμε το χιτζάμπ. Οι γυναίκες στο Ιράκ θέλουν να φορέσουν το χιτζάμπ γιατί έτσι μας προτρέπει η θρησκεία μας. Επίσης υπάρχουν άλλα πράγματα που έχουν αλλάξει. Κάποτε επικρατούσε παντού ο νεποτισμός και οι άνθρωποι του Σαντάμ. Τώρα υπάρχει περισσότερη αξιοκρατία. Τότε τα πράγματα ήταν προδιαγεγραμμένα. Τώρα οι άνθρωποι έχουν περισσότερα κίνητρα να προσπαθήσουν…».

Μανάλ (25 χρονών): «Όταν έπεσε ο Σαντάμ, εγώ ήμουν 19 χρονών. Τότε δεν τολμούσαμε να πούμε ούτε μια λέξη εναντίον του. Σίγουρα, θέλαμε περισσότερη ελευθερία. Αλλά τότε νιώθαμε ασφάλεια. Ακόμα και όταν μας επέβαλαν εμπάργκο βρίσκαμε όλα τα βασικά. Μετά όλα άλλαξαν. Τα πάντα καταστράφηκαν».

Ομπαϊντά (49 χρονών): «Εγώ πιστεύω ότι το πιο ιερό πράγμα για τον άνθρωπο είναι η ασφάλεια. Κάποτε μπορούσες να επιστρέψεις στο σπίτι σου στις δυο μετά τα μεσάνυχτα. Τώρα φοβάσαι να βγεις από το σπίτι σου. Δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν υπάρχουν χρήματα, δεν υπάρχουν τρόφιμα. Δεν υπάρχει τίποτα…. Έχω πέντε παιδιά. Δύο είναι στο πανεπιστήμιο, δύο στο λύκειο και ένα στο δημοτικό. Πώς βλέπουν τα παιδιά μου το μέλλον; Ελπίζουν ότι μια μέρα τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο…».

Φατιμάχ (43 χρονών): «Εγώ είμαι από τη Βαγδάτη αλλά παντρεύτηκα στο Τικρίτ, γενέθλια πόλη του Σαντάμ. Εμείς είχαμε και έχουμε ησυχία. Δεν μας άγγιξε το χάος. Ίσως γιατί στο Τικρίτ οι άνθρωποι οργανώνονται κυρίως γύρω από τις φυλές και εκείνες διατηρούν την τάξη. Ούτε για το χιτζάμπ άλλαξαν τα πράγματα. Όποια γυναίκα θέλει το βάζει, όποια δεν θέλει δεν το βάζει…».

Περιγράψτε μια κανονική μέρα από τη ζωή σας…
Μανάλ: «Πάω στη δουλειά το πρωί. Επιστρέφω στις 2 η ώρα το μεσημέρι. Μπαίνω στο σπίτι και δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα… Περιμένω μέχρι το πρωί για να πάω ξανά στη δουλειά»…

Αλιά:«Εγώ έρχομαι στις 3 η ώρα από τη δουλειά. Ψάχνω και εύχομαι να βρω μια άλλη δουλειά για να μη μείνω στο σπίτι χωρίς νερό και ηλεκτρικό ρεύμα. Για να μπορέσω να πάω έξω, να βγω, να συναντήσω κόσμο. Για μένα δεν υπάρχουν διακοπές. Μόνο στο τέλος του μήνα, ίσως, πάω στην αγορά ή στην Καρμπαλά (σημαντική ιερή πόλη για τους σιίτες μουσουλμάνους) για τις θρησκευτικές γιορτές. Εύχομαι έπειτα από αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, να βρω μια άλλη δουλειά και να έχω μια καλύτερη θέση… Όλες εμείς κάνουμε σχεδόν την ίδια ζωή…».

Πώς νιώθετε μετά την εμπειρία που είχατε στην Ελλάδα;

Αλιά: «Έπειτα από αυτό που πέρασα στην Ελλάδα, ένα πράγμα μπορώ να πω: όταν επιστρέψω στο Ιράκ θα κάνω weekend. Θα προσπαθήσω να αλλάξω τη ζωή μου. Θα προσπαθήσω να κάνω διακοπές και να ταξιδεύω έξω από το Ιράκ. Για πρώτη φορά, έπειτα από τόσα χρόνια άγχους, ένιωσα χαλαρή. Ξέρω ότι είναι δύσκολο αλλά θα προσπαθήσω… Ελπίζω και το Ιράκ μια μέρα να γίνει όπως η Ελλάδα. Να πηγαίνω στη δουλειά μου και οι δρόμοι να μην είναι κατεστραμμένοι ή κλεισμένοι από στρατιώτες. Για να πάω τώρα στη δουλειά κάνω ολόκληρο ταξίδι, γιατί δεν υπάρχουν λεωφορεία. Κάθε μέρα το ίδιο παράλογο ταξίδι. Η Ελλάδα είναι μια πανέμορφη χώρα με ωραίους ανθρώπους. Θα ήθελα κάποια στιγμή να γυρίσω εδώ ξανά».

Φαγιά: «Εγώ θα επιστρέψω στο Ιράκ και ξέρω ότι για μένα δεν υπάρχει μέλλον. Νιώθω πολύ κουρασμένη. Το μόνο που εύχομαι είναι να πάνε καλά τα παιδιά μου. Θα κάνω τα πάντα να ζήσουν διαφορετικά…».

Φατιμέ: «Δεν έχω τίποτα άλλο εκτός από το Ιράκ. Γι΄ αυτό ελπίζω να γίνουν καλύτερα τα πράγματα…». Ομπαϊντά: «Ελπίζω ότι το Ιράκ θα σταθεί ξανά στα πόδια του. Έχουμε όρεξη να βελτιώσουμε τα πράγματα. Το μέλλον θα είναι καλύτερο. Ελπίζω…».

LΙΝΚ:

www.gazikapllani.blogspot.com