Εναλλακτικά Καλημέρα Βιετνάμ

ΣΤΙΣ ΗΠΑ, οι πολιτειολόγοι που παρακολουθούν τον Λευκό Οίκο και τους ενοίκους του, δηλαδή την Προεδρία της Δημοκρατίας, έχουν να λένε για το «Vietnam moment». Η «στιγμή Βιετνάμ» προσδιορίζει μια προεδρική απόφαση που συνιστά αλλαγή πορείας. Φωτογραφίζει επίσης τον τρόπο που μια κρίση, υποβόσκουσα ώς εκείνη τη στιγμή, αποκαλύπτεται και επενεργεί δραστικά στο πολιτικό σκηνικό. Δηλαδή το αλλάζει.

Πράγματι, το Βιετνάμ άλλαξε για πάντα τα πολιτικά σχέδια του Λίντον Τζόνσον. Ο Τεξανός, που ήξερε τη Γερουσία σαν την παλάμη του, εξελέγη το 1964 με διπλό στόχο να περάσει νομοθεσία που να βάλει τέρμα στις φυλετικές διακρίσεις στον Νότο, αλλά και να θέσει τα θεμέλια του κοινωνικού κράτους στις ΗΠΑ. Το πέτυχε, αλλά είχε υπολογίσει χωρίς το Βιετνάμ. Καθώς οι Βιετκόνγκ κυριάρχησαν στις ζούγκλες, ο Τζόνσον αναγκάστηκε να στρέψει εκεί την προσοχή του και να αποφασίσει τη μαζική ανάπτυξη εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών. Το 1968, το Βιετνάμ ήταν το κυρίαρχο θέμα στην ατζέντα του και ο πόλεμος δεν πήγαινε καλά. Ήταν ο βασικός λόγος που ο LΒJ αποφάσισε να μην είναι ξανά υποψήφιος.

Ο ΜΠΑΡΑΚ Ομπάμα είχε το δικό του «Vietnam moment» πριν από καμιά δεκαριά μέρες. Ύστερα από προβληματισμό μερικών μηνών κι έναν δημόσιο διάλογο πολιτικών και στρατιωτικών, ο Αμερικανός Πρόεδρος στέλνει τριάντα χιλιάδες παραπάνω Αμερικανούς στρατιώτες στο Αφγανιστάν. Ο πόλεμος εκεί ανταγωνίζεται την κλιματική αλλαγή και τη μεταρρύθμιση υγείας στην ατζέντα Ομπάμα.

Το δικό του «Vietnam moment» πλησιάζει εδώ και καμιά δεκαριά μέρες ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο δικός του πόλεμος είναι στην Οικονομία. Ως Πρωθυπουργός είχε στόχο την πράσινη ανάπτυξη της Ελλάδας, την ανοιχτή διακυβέρνηση και την ενίσχυση των μη προνομιούχων κοινωνικών τάξεων. Ωστόσο, η δημοσιονομική κρίση είναι για την Ελλάδα ό,τι η αντεπίθεση Τετ των Βιετκόνγκ. Μπαράζ δηλώσεων από Τρισέ, Γιούνκερ και Αλμούνια, μπαράζ δημοσιευμάτων από τους «Φαϊνάσιαλ Τάιμς» και άνοδος των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων. Το «Vietnam moment» του Παπανδρέου είναι η απόφαση να πάει την Ελλάδα σε ένα πρόγραμμα σαν αυτά του ΔΝΤ.

ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ η κυβέρνηση διαβεβαιώσεις σε Φρανκφούρτη και Βρυξέλλες ότι θα κινηθεί στον αστερισμό της λιτότητας το 2010; Η επίσκεψη Λουκά Παπαδήμου στην Αθήνα το περασμένο Σαββατοκύριακο ερμηνεύθηκε από αρκετούς με αυτόν τον τρόπο. Η ατμόσφαιρα στις αγορές καλμάρισε μετά και το spread μαζεύτηκε. Αν είναι όντως έτσι, το πρόγραμμα σταθεροποίησης φαίνεται να τοποθετείται τον Ιανουάριο- μετά τον προϋπολογισμό. Ούτως ή άλλως, ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου έχει αρχίσει πάλι τα ήξεις- αφήξεις για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Πιο γρήγορα – και με την υποστήριξη του Μαξίμου- κινείται και ο Ανδρέας Λοβέρδος στο Ασφαλιστικό με χρονικό σημείο τερματισμού τον Ιούνιο του 2010.

Τι κάνει ο Παπανδρέου; Ο Πρωθυπουργός φαίνεται να επιλέγει έναν πιο μακροοικονομικό ορίζοντα, όπως φάνηκε και από την ομιλία του στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο στην αρχή της εβδομάδας. Διαλέγει δηλαδή έναν οραματικό τόνο, με εμμονή στα πράσινα οικονομικά πρότζεκτ και τα κοινωνικά μηνύματα. Θα μπορέσει, όμως, ο Γιώργος να κρατηθεί σε απόσταση από «το αίμα και τα δάκρυα» της δημοσιονομικής προσαρμογής; Δεν θα είναι εύκολο. Ιδίως αν το πρόγραμμα σταθεροποίησης βρεθεί στο κέντρο της πολιτικής ζωής με τον νέο χρόνο και το «αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά» γίνει «καλημέρα, Βιετνάμ» στην Οικονομία.