Φαινόμενα

Ανθρώπινη μάχη
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Μιλάμε γι΄ αυτό όλο και λιγότερο. Κι ας είναι τα ναρκωτικά το σημαντικότερο πρόβλημα της εποχής. Με πλήθος πτυχών. Μία από τις οποίες άγγιξε η «Έρευνα» (Μega)

Θέμα εκρηκτικό είναι το πρόβλημα των ναρκωτικών. Γιατί σ΄ αυτό συναντιούνται η ανθρώπινη αδυναμία με την ανθρώπινη απληστία. Προστίθενται η άγνοια, η παραπληροφόρηση, η μυθολογία, ακόμη και εκείνη η θριλερική παραφιλολογία που έχει αναπτυχθεί επί σειρά ετών με τρομολαγνικές εκπομπές, οι οποίες κατά καιρούς μετατρέπουν τη φρίκη σε σόου.

Η «Έρευνα» του Παύλου Τσίμα το βράδυ της Τρίτης επιχείρησε να αναθερμάνει μια συζήτηση που έχει αρχίσει καιρό, αλλά φαίνεται να «σκοντάφτει» σε ολιγωρίες, φοβίες και ατολμίες μιας πολιτικής που «σπρώχνει» το πρόβλημα κάτω από το χαλί, παριστάνοντας ότι αρκούν οι λύσεις που έχει δώσει. Η εκπομπή απέδειξε ότι συμβαίνει το αντίθετο. Η απάνθρωπη σκληρότητα των αναχρονιστικών μέτρων το μόνο που ενισχύει είναι την παρανομία και την κερδοσκοπία με όλα τα αποτρόπαια πρόσωπά της.

Αφορμή για την εκπομπή αποτέλεσε ο θάνατος μιας νέας γυναίκας που ήταν φυλακισμένη για ναρκωτικά, της Κατερίνας Γκουλιώνη. Βρέθηκε νεκρή κατά τη μεταγωγή της σε άλλη φυλακή, και μάλιστα δεμένη στο κάθισμά της. Το πόρισμα έλεγε πως ο θάνατός της οφειλόταν στη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Πού τα βρήκε; Και μάλιστα δεμένη. Είναι το εύλογο ερώτημα, αφού συνοδευόταν από αστυνομικούς. Η «Έρευνα» είχε μιλήσει μαζί της το περασμένο καλοκαίρι. Μητέρα ενός παιδιού, η 42χρονη Κατερίνα Γκουλιώνη προσπαθούσε να «καθαρίσει» από τα ναρκωτικά, να εκτίσει την ποινή της για να επιστρέψει κοντά του. Είχε αναπτύξει έντονη δραστηριότητα μέσα στη φυλακή βοηθώντας συγκρατούμενές της να μάθουν τα δικαιώματά τους, σπεύδοντας να στηρίξει τις πιο αδύναμες. Ο θάνατός της δεν κάνει θόρυβο. Η επιμονή της «Έρευνας» στο θέμα όμως κάνει εκκωφαντικά τα ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις.

Η ιστορία μοιάζει με σκοτεινό σενάριο. Δεν είναι το μόνο. Στις φυλακές υπάρχουν πολλά παρόμοια. Εκεί μετέφερε τον φακό της η «Έρευνα» επιλέγοντας δύο πρόσωπα, ένα από την Ελλάδα και ένα από την Πορτογαλία.

Ο Γιώργος γεννήθηκε στην Αθήνα, στα 16 άρχισε το «χόρτο», κάπνιζε πολύ, μετά στα πάρτι ήρθαν οι «χημείες» και στα 18 η ηρωίνη. Ο Ζερόμ γεννήθηκε στη Λισαβώνα, φτωχόπαιδο, στα 12 ένας φίλος τον έμαθε σιγά σιγά να δοκιμάζει τα πάντα- ηρωίνη, κοκαΐνη, αλκοόλ. Ο Ζερόμ δούλευε παρκαδόρος έως τα 25 για να πάρει τη δόση του. Η παρέα του, μεγάλη. Γλίτωσαν πέντε. Οι περισσότεροι πέθαναν πριν να γίνουν 30 χρονών.
 Άγγιξαν τον θάνατο

Ο Γιώργος στην Ελλάδα και ο Ζερόμ στην Πορτογαλία άγγιξαν τον θάνατο, αλλά επέζησαν. Η διαφορά τους είναι ότι ο Γιώργος μέχρι σήμερα έχει συλληφθεί 18 φορές. Ο Ζερόμ καμία γιατί είναι χρήστης.

Ο Γιώργος βρέθηκε 19 χρονών σε κελί με ισοβίτες. Έφυγε. Ξαναγύρισε. Είναι πολύ δύσκολο κάποιος που «πίνει» να πάει στο Εφετείο, κοιτάει να κρατήσει τα χρήματα για τη δόση του. Έτσι, όσοι συλληφθούν οδηγούνται στη φυλακή.

Για τον Ζερόμ η σύλληψη σήμαινε ένταξη σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Ξανακύλησε. Τον ξανάστειλαν. Η μάχη είναι σκληρή. Τη δίνει. Ο Γιώργος παλεύει μόνος του. Πήγε σε πρόγραμμα απεξάρτησης μόνος του.

Κανείς δεν ξέρει αν θα μπορέσει να ξαναγυρίσει στην κανονική ζωή ή αν θα τον συλλάβουν και πάλι για να εκτίσει υπόλοιπα ποινών.

Οι δύο ιστορίες ήταν αρκετές για να οριοθετήσουν το πρόβλημα. Δεν χρειάστηκαν ούτε ανατριχιαστικές σκηνές τρυπημάτων ούτε εικόνες εξαθλίωσης. Αυτή βρίσκεται μόνο στην αδυναμία μιας κοινωνίας να αντιμετωπίσει τα αυτονόητα.