«Τίποτα δεν πρόκειται να έχει την πρώτη μου επιτυχία»

«Όταν τραγουδούσα μικρή, ξέρω ότι ο κόσμος εντυπωσιαζόταν από τη φωνή μου», λέει η Νόρα Τζόουνς. Η 30χρονη τραγουδίστρια της τζαζ μιλάει στους «Sunday Τimes» με αφορμή το νέο της άλμπουμ «Τhe Fall», για τη ζωή της, τις οικογενειακές της σχέσεις, τη σχέση της με τα μίντια.

«Δεν θα ήθελα να ζω τη δόξα με τον τρόπο που ζει η Μπιγιονσέ. Σκοπός της ζωής μου είναι να ζω άνετα και να παίζω μουσική.

Όταν ηχογράφησα το πρώτο μου άλμπουμ, το “Come Αway With Μe”, δεν περίμενα ότι θα πωλούσε 10 εκατομμύρια στην Αμερική. Ό,τι και να κάνω δεν πρόκειται να έχει την επιτυχία του πρώτου μου άλμπουμ». Η Νόρα Τζόουνς μεγάλωσε σε ένα προάστιο του Ντάλας με τη μητέρα της και μακριά από τον πατέρα της, τον Ινδό δεξιοτέχνη του σιτάρ και συνθέτη Ραβί Σανκάρ.

«Το να είσαι μοναχοπαίδι μίας ανύπαντρης μητέρας είναι καθοριστική εμπειρία. Και μέχρι να ενηλικιωθείς, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι ζούσες μέσα σε μία γυάλα. Είχε όμως και πλάκα. Η μητέρα μου με έπαιρνε συχνά μαζί της όταν ταξίδευε με το αμάξι.

Εκκεντρικός άνθρωπος και άφοβη.

Συνεχίζουμε να είμαστε δεμένες».

Σε ηλικία πέντε ετών, η Νόρα Τζόουνς άρχισε να πηγαίνει σε μια εκκλησιαστική χορωδία και να ακούει δίσκους της Μπίλι Χόλιντεϊ. Στα 13 της συνέχισε τη σχέση της με τη μουσική, αρχίζοντας μαθήματα πιάνου. Μετά το γυμνάσιο ήρθαν τα μαθήματα τζαζ τραγουδιού και οι πρώτες της φιλοδοξίες να ακολουθήσει το ταλέντο της. Στα 20 της έφυγε για τη Νέα Υόρκη, όπου και άρχισε ο δρόμος της επιτυχίας. Όμως ποτέ της δεν ενέδωσε σε υπερβολικές συμπεριφορές ή άλλες ακρότητες από αυτές που συνηθίζουν οι άλλες συνομήλικες διάσημες και τραβάνε την προσοχή των παπαράτσι.

Συγκρατημένη, μετριόφρων, εργατική, η Νόρα Τζόουνς βρίσκεται στον αντίποδα της Έιμι Γουάινχαουζ. «Φυσικά και την έχω ακούσει. Έχω αγοράσει το άλμπουμ της και το βρίσκω σπουδαίο. Είναι λυπηρό που η ζωή της σκίασε τη μουσική της. Έχει τόσο καλή φωνή».

Όμως και η ίδια έχει τα δικά της προβλήματα να επιλύσει. Που αφορούν τους φίλους της και την οικογένειά της, αλλά τον χωρισμό της με τον σύντροφό της που έπαιζε μπάσο στο πρώτο της άλμπουμ. «Πέρασα μερικά δύσκολα χρόνια. Και πρόσφατα άρχισα να πηγαίνω στην εκκλησία.

Δεν είμαι θρησκευόμενη, το είδα πιο πνευματικά, αλλά πηγαίνω κάθε εβδομάδα. Είναι κοντά στο σπίτι μου, έχει άσυλο αστέγων και βοηθώ εθελοντικά.

Νιώθω ότι κάνω κάτι που αξίζει».