[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δημόσιο καλού – κακού

Αγανακτισμένη είδα τη Ρούλα να βγαίνει με τα χαρτιά στα χέρια από το Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών. Δεν πρόλαβα να τη ρωτήσω. Με πήρε από τα μούτρα.

«Δημόσιο! Ξέρεις τι πάει να πει Δημόσιο; Πάω στο ένα ΚΕΠ, ρωτάω τι χρειάζεται για τη μεταβίβαση του αυτοκινήτου.

Πάω στην τράπεζα. Πληρώνω παράβολο. Επιστρέφω. Και μόλις παίρνει τα χαρτιά η υπάλληλος- η ίδια που μου είχε πριν τα δικαιολογητικά- μου ζητάει Αριθμό Φορολογικού Μητρώου. Της τον λέω. “Αααααα. Όχι έτσι, κυρία μου. Χρειάζομαι τη βεβαίωση χορήγησης ΑΦΜ”. “Μα πριν από μία ώρα που ήρθα δεν μου το είπατε”. “Δεν σας το είπα επειδή λειτουργούσε το σύστημα. Τώρα όμως έπεσε και δεν μπορώ να το τσεκάρω”. Το μάτι μου έχει γυρίσει. Είμαι έτοιμη να την αρπάξω από το μαλλί. Την αισθάνεται την καταιγίδα που έρχεται και μου προτείνει: “Δεν πάτε πιο κάτω; Στα 500 μ. υπάρχει κι άλλο ΚΕΠ. Μήπως εκεί λειτουργεί το σύστημα;”. Παίρνω τα χαρτιά και όσο κουράγιο μού έχει απομείνει και πάω. Η υπάλληλος παίρνει τα χαρτιά. Μου ζητάει το ΑΦΜ. Το δίνω. Γράφει κάτι… Μου δίνει τα δικαιολογητικά, υπογράφει κι ο αγοραστής και φεύγουμε. Τελευταία στιγμή γυρίζω και τη ρωτάω: “Το σύστημα δουλεύει;”. “Όχι, δυστυχώς έχει πέσει”. Ακούς; Αλλά ποιος έχει όρεξη να κάνει φασαρία; Να τελειώνω τη δουλειά μου θέλω». Δεν προλαβαίνω να τη χαιρετήσω. Διότι μου ρίχνει τη χαριστική βολή. «Φεύγω τρέχοντας. Πρέπει να προλάβω και τον δικηγόρο να καταθέσει τα ασφαλιστικά μέτρα για το παιδί. Ήταν με σύμβαση κι έλεγα μπας και βολευτεί στο Δημόσιο, αλλά…».