ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καμένη γη

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Θαν. Νικολαΐδης, Κορυτσάς 30, Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Τον Οκτώβρη του ΄40 έφτασε και στην Ελλάδα η λαίλαπα. Πανευρωπαϊκή, φασιστική, σαρωτική, αλλά με ημερομηνία λήξης. Η Δύση που υπέθαλψε τον Χίτλερ έκανε πίσω, όταν είδε πως το “τερατάκι” δεν ήταν ολότελα δικό της (διάβαζε αντικομμουνιστικό). Άγγλοι κι Αμερικάνοι βάλθηκαν να χτυπήσουν τον φασισμό κι ύστερα να επιβάλουν τον δικό τους.

“Βγείτε στο βουνό, Έλληνες, που πολεμάτε σαν ήρωες”… διέταξε ο Τσώρτσιλ και το κάναμε πράξη και πόλεμο. Κατά του κατακτητή, αλλά για λογαριασμό των Άγγλων. Με την Αριστερά ψυχή της Αντίστασης που ξεκίνησε με τον Γοργοπόταμο του Άρη, για να καταλήξει σε αναμέτρηση με τον “εξάδελφο” και συμπολεμιστή (;) Ζέρβα.

Ήρθε η Απελευθέρωση, φύγαν οι Γερμανοί ήρθε και η ώρα (12/10/44) του Γεωργίου Παπανδρέου να υψώσει τη σημαία μας στο Σύνταγμα και να βεβαιώσει πως “πιστεύει και εις την λαοκρατίαν”. Όταν ήδη είχε εκπονήσει το σχέδιο των Δεκεμβριανών παρέα με τον Τσώρτσιλ που θαύμαζε. Οι δεκαετίες πέρασαν και ο εγγονός τουσημερινός Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου- μας θυμίζει και θυμάται εορταστικά, επετειακά. Την ιστορία των μεγάλων αντιθέσεων και των ιστορικών συγκρούσεων, τρία χρόνια πριν οι Άγγλοι μας βάλουν να αλληλοσφαχτούμε στον Εμφύλιο.

Ωστόσο, ο Γέρος της Δημοκρατίας έγραψε τη δικιά του μεταπολεμική ιστορία. Με τον Ανένδοτο Αγώνα του για τη δημοκρατία, στον τόπο όπου γεννήθηκε. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα κι εμείς καμαρώνουμε. Για τους Παπανδρέου. Φτωχούς στη ζωή και πολέμιους μιας Δεξιάς που τυράννησε τον λαό μέχρι πρόσφατα. Με τα παλικάρια της να αδειάζουν γραφεία και ταμεία. Η Ιστορία “χώρεσε” τους Παπανδρέου, με τα λάθη τους. Η Ιστορία δεν θα δυσκολευτεί για μια καλή αράδα της για τους (νεο)εθνικόφρονες που ήρθαν κι έφυγαν αφήνοντας καμένη γη και άδεια γραφεία.

Χρόνια περίμεναν. Κι έλεγαν και προσπαθούσαν και αγωνίζονταν. Όπως το ΄90 με τον Μητσοτάκη τους. Και ξέχασαν πως ο λαός ξανάφερε τον Ανδρέα (έστω άρρωστο και ταλαιπωρημένο), για να αποδώσει δίκαιο και δικαιοσύνη. Τότε, κατάλαβαν.

Αργότερα, με τη Ν.Δ. του Βατοπεδίου, δεν κατάλαβαν. Ούτε αυτοί ούτε οι οπαδοί τους. Μέχρι που ο κόμπος έφτασε στο χτένι και αυτοί σε απόγνωση.

Ήρθε το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου και τρελάθηκαν. Πώς αφήνεις, ξαφνικά (;) ό,τι με τόσα όνειρα κατέκτησες; Για ένα ΠΑΣΟΚ που λοιδορούσες πάνω απ΄ το άλογο και δε το ΄λεγες να ΄ρθει απειλητικό μπροστά σου;

Ήρθε, λοιπόν, σου χτυπάει την πόρτα και πρέπει να παραδώσεις. Συνήλθαν από το σοκ τα παλικάρια με τις Μερσεντές, τις χαιρετούρες και τους φρουρούς κι αστραπιαία σκέφθηκαν να μην… παραδώσουν!

Μέσα τους ξύπνησε το τέρας, θυμήθηκαν πράξεις “ανδρείας”, περιόδους μαγκιάς και αυθαιρεσίας. Καμώθηκαν πως δεν καταλαβαίνουν από νόμους και κανόνες, αλλά έλα που υπάρχει και Σύνταγμα που δεν μπορούν να παραβιάσουν… Τόσες φορές, στο παρελθόν, το γράψαν στα παλιά τους τα παπούτσια κι έκαναν το δικό τους, αλλά ο αιώνας μας είναι ο 21ος και δεν περνάει το ζορμπαλίκι και η μαγκιά τους.

Τους χτύπησε ο “εχθρός” την πόρτα κι έπρεπε να παραδώσουν. Ήταν μεγάλη ήττα, μεγάλη η συντριβή και το μυαλό δεν το χωρούσε. Θύμισες παλιές με δικτατορίες και τώρα “παράδοση και παραλαβή”; Μια περιουσία τριγύρω τους καταδικιά τους, η εξουσία στα χέρια τους, και ν΄ αφήσεις έναν αντίπαλο μη “εθνικόφρονα” και ολίγον… κομμουνιστή να σου την πάρει;