Φαινόμενα

Με το καλό και στην Επίδαυρο!
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Από τον κοινό θνητό που για να επιλύσει ένα πρόβλημά του κλαψουρίζει στα τηλεπαράθυρα μέχρι τον πολιτικό που για να κερδίσει ψήφους το ρίχνει στο βούρκωμα για όσα πέρασε μόνος του στον δρόμο προς την κορυφή, το ΄χουμε στο τσεπάκι μας το μελό
Το ΄χουμε στο τσεπάκι μας το δράμα, την αυτολύπηση, το ριάλιτι. Είτε ο «μικρός Βασιλάκης Καΐλας» μάς βγαίνει είτε της Επιδαύρου η υψηλή τραγική κουλτούρα, είμαστε έτοιμοι να δώσουμε παράσταση μπροστά στις κάμερες. Και δεν είναι μόνο οι κοινοί θνητοί που αποτελούν το εύκολο θύμα της τηλεοπτικής σκηνοθεσίας και βγαίνουν στα τηλεπαράθυρα να κλαφτούν για το προσωπικό τους δράμα, είναι και οι πολιτικοί μας που δίνουν πρώτοι το παράδειγμα. Ποιος άκουσε, για παράδειγμα, τον Αντώνη Σαμαρά την περασμένη Κυριακή στο Μega, με τους Χασαπόπουλο- Αναγνωστάκη απέναντί του, να μιλάει για την «11χρονη μοναξιά» του στα πέτρινα χρόνια που βρισκόταν εκτός Ν.Δ. και δεν ράγισε η καρδιά του!

Του στάθηκε η γυναίκα του, είπε, και η συγκίνηση καθώς έγερνε προς τους συνομιλητές του και την κάμερα έμοιαζε τόσο ειλικρινής! Του στάθηκαν και οι φίλοι του- αυτό, βέβαια, έχει και την ιδιαίτερη ανάγνωσή του, ότι είναι άνθρωπος της οικογένειας, πιστός σύζυγος, ενώ έχει πολλούς φίλους, δείγμα καλού χαρακτήρα. Είχε τέτοιο πάθος και καημό η έκφρασή του, που ο τηλεθεατής αισθανόταν ότι ο πολιτικός στην οθόνη είχε βασανιστεί τόσο που τα δικά του βάσανα δεν είναι τίποτε. Αυτή είναι η «μαγεία» του ριάλιτι άλλωστε. Να πιστεύει ο θεατής ότι επειδή το συναίσθημα που γεννιέται στον ίδιο είναι αληθινό και ειλικρινές, εξίσου ειλικρινής και αληθινός είναι κι εκείνος που του το προκαλεί.

Την επομένη παρεμβαίνει με το ίδιο δραματικό πάθος στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου «Πρόσωπο με πρόσωπο» στο Αlter ένας μαέστρος του είδους, στην πιο λαϊκή εκδοχή, εκείνη του «Βασιλάκη Καΐλα», ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Ξεκίνησε από το γνωστό: «Τι είμαι εγώ, ένας νομαρχούλης είμαι»- με πόση τρυφερότητα αντιμετωπίζει τον εαυτό του! Για να συνεχίσει ανεβάζοντας σιγά σιγά τη σκάλα της τραγωδίας- εγώ έχω τραβήξει μόνος αυτό τον δρόμο… είναι ο δρόμος της καρδιάς αυτός- και δώσ΄ του να χτυπάει το στήθος του μπροστά στην κάμερα (εδώ είχε και κάτι από Παξινού με ολίγη Καραμπέτη σε «Ιφιγένεια») και ξανά- μανά, είμαι μόνος εγώ. Όλοι μόνοι. Τι τρομερό! Τέτοια «ορφάνια» εκεί στα υψηλά της πολιτικής, ούτε που την είχαμε φανταστεί οι αναίσθητοι φιλοθεάμονες. Η Ντόρα Μπακογιάννη, βέβαια, δηλώνει, «με οικογένεια», υπερηφάνως, αλλά πρόσθεσε και εκείνα τα «με χτυπούν γιατί είμαι γυναίκα»- για αντιπάλους που εκφράζονται μέσω μη φιλικών προς την υποψηφιότητά της εφημερίδων. Μπορεί να μην απέχει από την πραγματικότητα κάτι τέτοιο και η επισήμανσή της να αποτελεί έμμεση καταγγελία των αναχρονιστικών αντιλήψεων του αντίπαλου στρατοπέδου, αλλά ο τρόπος που το έθεσε σε συνδυασμό με δηλώσεις περί σεβασμού του «έκπτωτου» Καραμανλή- κάπως έτσι τον αντιμετωπίζουν- είχε τις μελό νότες ενός «θυσιάστηκα για το παιδί μου»- όπου «παιδί» η πρόσφατη καραμανλική κυβέρνηση.


Οι ιστορίες να ΄χουν και λίγο δάκρυ

Για να είμαστε ειλικρινείς, η χρήση του συναισθήματος αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτικής επικοινωνίας. Ο Ρίγκαν, για παράδειγμα, θεωρείται ακόμη αξεπέραστος στην ικανότητα να διεγείρει και να αξιοποιεί τα συναισθήματα του ακροατηρίου του χωρίς να λέει απολύτως τίποτε. Ανεκδοτολόγος, άριστος στο να αφηγείται ιστορίες, ακόμη και σενάρια από ταινίες όπου είχε πρωταγωνιστήσει στα νιάτα του, σαν να είναι αληθινές. Ήταν η εποχή που η Αμερική λάτρευε τις ιστορίες και τους ήρωες. Και δεν το ΄χει ξεπεράσει. Αλλά κι εμείς δεν διαφέρουμε. Απλώς λατρεύουμε άλλου είδους ιστορίες. Να ΄χουν και λίγο δάκρυ. Να είναι ο πρωταγωνιστής και λίγο μοναχικός, όπως το έθνος στη μακραίωνη πορεία του (μόνοι μας πάντα απέναντι στον φθόνο των υπολοίπων επειδή υπερέχουμε), πλην όμως υπεράνω παθών και εχθρικών συναισθημάτων, σαν τον Ιησού. Και ο καλός πάντα νικάει και παίρνει και το αίμα του πίσω. «Τhe end»!