[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αδέσποτα φυτά

Αναζητούσα ένα όμορφο δώρο. Η ταμπέλα «άνθη- φυτά» με κάλεσε να μπω. Δεν ήμουν όμως σίγουρη για την επιλογή μου. Δεν ήθελα να αγοράσω κάτι τετριμμένο: ούτε τριαντάφυλλα, ούτε ορχιδέες, ούτε μαργαρίτες, ούτε μπαμπού… ούτε κάκτο.

Με το που πάτησα το πόδι μου στο ανθοπωλείο διαπίστωσα πως έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που περπάτησα ανάμεσα σε άναρχα τοποθετημένες γλάστρες και γλαστράκια, βάζα και βαζάκια και μάτσα από λουλούδια, τυλιγμένα σε διαφανές σελοφάν.

Και πάνω απ΄ όλα, ανακάλυψα πως η φαντασία μου δεν καλπάζει με την ίδια ταχύτητα που γίνεται η ανταλλαγή σπόρων των ανθοπωλών που βρίσκονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Το μάτι μου έπεσε σε ένα λευκό γλαστράκι, που μέσα του φιλοξενούσε ένα δεντράκι με κόκκινους καρπούς. Νόμιζα πως στα κλαδιά του κρέμονταν ντοματάκια, η «σοφή» ιδιοκτήτρια όμως μου εξήγησε πως είναι πιπεριές από το Μεξικό…

Το έντυπο με τις πληροφορίες τα ανέφερε όλα: από πού ταξίδεψε, πώς πρέπει να το προσέχει ο ιδιοκτήτης, αν του αρέσει ο ήλιος ή η σκιά, πόσο συχνά διψάει…

Σε όλη τη διαδρομή οι φίλοι μου δεν σταμάτησαν να με πειράζουν: «Μα, καλά τι είναι αυτό; Ντοματιά τής πήρες; Χωριάτικη σαλάτα θα κάνει με αυτό;»…

Γελούσα με τα αστεία τους, αλλά από κάποια στιγμή και έπειτα σταμάτησα να ακούω το κοροϊδευτικάπλην όμως καλόβουλα- σχόλιά τους.

Αισθανόμουν άσχημα για τις τρεις και μοναδικές γλάστρες που με περιμένουν στο σπίτι μου: ένας βασιλικός και δύο κυκλάμινα.

Δεν είναι ούτε εξωτικά ούτε ιδιαίτερα απαιτητικά (ίσως λίγο ευαίσθητα) ούτε συνοδεύονται από πολυσέλιδες οδηγίες χρήσης. Με το ένα και με το άλλο όμως, ξέχασα να μαδήσω τις κορφές του βασιλικού (οπότε αντί να φουντώσει έχει αρχίσει να κιτρινίζει) και να ποτίσω το υπόλοιπο φτωχό μου φυτικό βασίλειο…