[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η1Ν1 fashion week

Έχω πετάξει το μπαλάκι στους ουκ ολίγους φίλους μου γιατρούς και περιμένω. Μερικοί έχουν σηκώσει κιόλας το μανίκι, ενώ κάποιοι άλλοι- οι περισσότεροι- μου απαντούν με το χαμόγελο της Τζοκόντας, όταν επιμένω να μάθω γιατί οι ίδιοι δεν έκαναν το εμβόλιο ενώ για μένα είναι ταμάμ.

Εν τω μεταξύ, έχω πυκνώσει τις επισκέψεις μου στο φαρμακείο απ΄ όπου συνήθως φεύγω με μια γερή μπάζα αγχολυτικά και με τη διαβεβαίωση της φαρμακοποιού ότι σε έξι μήνες το πολύ θα έρθει η σειρά μου για το εμβολιάκι του πνευμονιόκοκκου.

Όσο για το ταμιφλού, να την ειδοποιήσω, λέει, να κάνει παραγγελία γιατί πάρα τα θρυλούμενα, δεν τραβιέται τ΄ άτιμο.

Μέσα στην τόση σύγχυση σκέφτηκα να πάρω στα σοβαρά την προειδοποίηση των πνευμονολόγων ότι οσονούπω θα πάθουν όλοι οι καπνιστές πνευμονία και έτσι θα ξεβρωμίσει μια και καλή ο τόπος από την πάρτη τους χωρίς αντικαπνιστικά νομοσχέδια κ.λπ. Έτσι αποφάσισα να παραδοθώ αυτοβούλως στο οικείο αστυνομικό τμήμα όπου υπέστην το μαρτύριο της σπιρομετρήσεως και πήρα πτυχίο με λίαν καλώς.

Χωρίς βουλή, χωρίς Θεό, σαν βασιλιάς σε αρχαίο δράμα, είδα ότι, δεδομένης της καταστάσεως, το πολύ που μπορώ να κάνω είναι να προετοιμαστώ καταλλήλως για το χειρότερο σενάριο. Κατευθύνθηκα λοιπόν στην πλησιέστερη λανζερί όπου ακούμπησα τον μισό μου προϋπολογισμό σε ρούχα νοσοκομείου: πιτζάμες, νυχτικιές, ρομπάκια, παντόφλες, καλτσάκια και βρακιά.

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη. Αλλά και έτσι να μην γίνει, έχω τα καλύτερα outfit για την περίσταση.