Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Αρχίζει το ματς

Αγαπητή Φοίβη.

Οι δημοτικοί σύμβουλοι της Κηφισιάς λάβαμε, μαζί με την ημερήσια διάταξη των θεμάτων, και το παρακάτω κείμενο από τον πρόεδρο του Δημ. Συμβουλίου: «Στις 18-11-2009, ημέρα που θα συνεδριάσει το Δημοτικό Συμβούλιο, διεξάγεται ένας κρίσιμος αγώνας για την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου, για την πρόκρισή της στα τελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 2010. Επειδή αξίζει να παρακολουθήσουμε όλοι μαζί τον αγώνα αυτό, η συνεδρίαση του Δ.Σ. θα αρχίσει ειδικά για τον λόγο αυτό στις 18.00 και καλό θα είναι να έχουμε τελειώσει τη συνεδρίαση μέχρι τις 20.00, ώρα έναρξης του αγώνα. Εκ του προεδρείου Δ.Σ.».

Αναρωτιέται κανείς: «Στραβός είν΄ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;». Με άλλα λόγια, ο κ. Πρόεδρος μας καλεί να «ξεπετάξουμε» μέσα σε ένα δίωρο σοβαρά θέματα που αφορούν εργαζομένους και δημότες, θέματα που καθορίζουν τη φυσιογνωμία της Κηφισιάς (άδειες σε κέντρα υγειονομικού ενδιαφέροντος, αλλαγές στη χρήση γης κ.λπ.) γιατί θέλει να παρακολουθήσει τον αγώνα!

Θυμάστε το τραγούδι του Λουκιανού;

«Αρχίζει το ματς/ αδειάσαν οι δρόμοι, η ώρα ζυγώνει/ αρχίζει το ματς. Αρχίζει το ματς/ κανείς μη κουνιέται/ τρεχάτε κι αρχίζει το ματς…». Αν με τόση (αβάσταχτη) ελαφρότητα άνθρωποι της Τ.Α. αντιμετωπίζουν τις αρμοδιότητες που τους έχουν ανατεθεί, ασφαλώς και δεν έχουν το δικαίωμα να κλαψουρίζουν γιατί στη συνείδηση των πολιτών απαξιώνονται καθημερινά.

Πάνος Μπόζος Μαθηματικός Δημ. Σύμβουλος Κηφισιάς.

Άμα έχετε και αλλαγές σε χρήσεις γης, μου φαίνεται θα γεμίσετε με γήπεδα. Και στο τέλος τέλος, γιατί δεν επαρκούν δύο ωρίτσες για τοπικής εμβέλειας θέματα; Εδώ ολόκληρος αγώνας εθνικής εμβέλειας και τελειώνει σε μία ώρα και τρία τέταρτα. Και είστε και μαθηματικός. Λογικευτείτε…


Ο τράχηλος του Έλληνα

Αγαπητή κ. Φοίβη Περίμενα να περάσουν κάποιες εβδομάδες μετά τις εκλογές για να αρχίσω να σου γράφω. Διαβάζω στις εφημερίδες: Επιδρομή φόρων. Επιβολή έκτακτου φόρου στα τσιγάρα. Επιβολή έκτακτου φόρου στα ποτά. Αύξηση της τιμής της βενζίνης λόγω φόρων. Αύξηση του χρόνου εργασίας για σύνταξη.

Άγριο κυνήγι φοροδιαφυγής. Επιβολή φόρου στις μεταβιβάσεις ακινήτων στα παιδιά μας. Αύξηση στα τέλη κυκλοφορίας για το 2010. Κατάργηση της απόσυρσης αυτοκινήτων. Επίδομα 300-500 ευρώ για «Καλά Χριστούγεννα».

Τέρμα στους stagiaire. Εμβόλια για τη γρίπη των χοίρων «υπ΄ ευθύνη σας».

Φοβερή αστυνόμευση (η περιοχή γύρω από το γραφείο μου στο «κέντρο» καθημερινά θυμίζει «την τρισκατάρατη» 21η Απριλίου. Πρόθεση για ολοκληρωτική απαγόρευση του τσιγάρου εκτός από το μπαλκόνι μας. Και άλλα πολλά μαύρα κι άραχλα. Καλά κάνουν οι αξιότατοι υπουργοί. «Όλα είναι απαραίτητα». Άλλωστε πρεσάρει και ο Αλμούνια. Μήπως όμως είναι πολλά για τον τράχηλο του Έλληνα μονομιάς, που έμαθε χρόνια και χρόνια να ζει αλλιώς;

Με φιλικούς χαιρετισμούς Τάκης Συν.

Καλά το λένε ότι ο έρωτας κρατάει λίγο. Μετά αρχίζουν τα όργανα και το μπουζούκι εργάζεται. Με άλλα λόγια, οσμιζόμαστε από τις επιστολές που λαμβάνουμε ότι τα περιθώρια ανοχής, αντοχής και αναμονής του Έλληνα είναι πλέον μικρά, τόσα που έχει τραβήξει κατά καιρούς από τις διάφορες κυβερνήσεις. Οπότε, ακόμη και οι ενθουσιώδεις οπαδοί των νικητών περιμένουν σύντομα έργο και αποτελέσματα. Αυτό δεν είναι κατ΄ ανάγκην κακό. Όσο για το τι αντέχει ο τράχηλος του Έλληνα; Όλα τα αντέχει, αν υπάρχει δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Για να δούμε…


Ψυχραιμία
Φοίβη

Μεγάλη κουβέντα γίνεται στους φεστιβαλικούς διαδρόμους για το αν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου είναι αναγκαίο, αν είναι πανάκριβο χωρίς λόγο, αν γίνεται επειδή τονώνει την οικονομία της πόλης, αν πρέπει να αναμορφωθεί, αν ό,τι και να κάνουμε έχει πεθάνει, και άλλα σχετικά.

Το βασικό είναι να μπορέσουμε να κρατήσουμε ένα μέτρο που, ως συνήθως, το χάνουμε εύκολα. Μια αλήθεια που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι πως ό,τι και να κάνουμε, όσα και αν ξοδέψουμε, ούτε Κάννες μπορούμε να γίνουμε, ούτε Βενετία, ούτε Βερολίνο. Άντε, με λίγη τύχη, να μπορούμε να γίνουμε Λοκάρνο. Γιατί κάτι τέτοιο προϋποθέτει γενικότερο δημιουργικό κλίμα στις τέχνες, μεγάλη παράδοση, δεσπόζουσα θέση στη διεθνή σκηνή και, βέβαια, λεφτά. Από την άλλη μεριά, ούτε η κατάργηση είναι λύση. Ο κινηματογράφος είναι η μεγάλη νέα τέχνη του 20ού αιώνα, ενδιαφέρει πολύ και τους Έλληνες όπως και όλη την υφήλιο, και τα φεστιβάλ είναι ένα εργαλείο στην υπηρεσία της ανάπτυξής του. Αλλά έως εκεί όμως. Θα πρέπει να ξέρουμε τα όρια ενός φεστιβάλ, να μη μας πιάνει μικρομεγαλισμός, να κοιτάξουμε την ουσία: παραγωγή ταινιών ποιοτικών αλλά και που να ενδιαφέρουν τον κόσμο, ενίσχυση των μεγάλων ταλέντων που- όπως και στις άλλες τέχνες στην Ελλάδαδεν είναι αναρίθμητα, στοχευμένη διοχέτευση του δημόσιου χρήματος. Και όχι πανικός και υπερβολές. Η ζωή είναι (και) αλλού…