«Δεν είμαι ηθοποιός, είμαι εξερευνητής ανθρώπων»

Ο Ζεράρ Ντεπαρυτιέ είναι ένας πληθωρικός άνθρωπος που δεν χωράει στον επάγγελμα του ηθοποιού. Είναι πέρα από ρόλους, ταινίες, σκηνοθέτες. «Είμαι αλλού. Δεν είμαι ηθοποιός. Είμαι μέσα στη ζωή. Κάνω τη δουλειά μου, πληρώνομαι και το ευχαριστιέμαι», λέει στη συνέντευξή του στο περιοδικό «L΄express», ανάμεσα σε μια συζήτηση για τις επιτυχίες του παρελθόντος, το παλιό καλό γαλλικό σινεμά, την πρόσφατη ερμηνεία του στην ταινία «Α l΄ Οrigine» και την αδυναμία του στο κόκκινο κρασί.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο Ζεράρ Ντεπαρυτιέ μπορεί σε μια συνέντευξη να ομολογήσει κάποιες από τις αλήθειές του. Όπως το ότι δεν τελείωσε το σχολείο, ότι μέχρι σήμερα νιώθει σαν σφουγγάρι που ρουφάει γνώσεις κι εμπειρίες. «Ποτέ δεν έκανα αυτό το επάγγελμα επειδή αυτή ήταν η κλίση μου. Η κλίση μου είναι η περιπέτεια. Είμαι εξερευνητής της ύπαρξης. Αυτό με κάνει ελεύθερο. Και το είχα μέσα μου. Κάθε φορά σκέφτομαι τον Πικάσο και την ευφυΐα του που δεν έχει σχέση με την τέχνη του ή τις γνώσεις του. Αλλά με την ικανότητά του να αρπάζει από τη ζωή πράγματα και να τα αποκωδικοποιεί πριν από όλους. Είναι πάντα ερεθιστικό να κοιτάς ό,τι συμβαίνει γύρω σου και το πώς αλλάζουν τα πράγματα. Αφού όλα μεταμορφώνονται και τίποτα δεν μένει ακίνητο, αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι η ομοιομορφία. Ή όπως το λέει ο Πέτερ Χάντκε: “Μόνο η πολυτέλεια είναι πράξη ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αυτό που είναι μαζικό είναι απάνθρωπο”. Γιατί αυτό που έχει σημασία», προσθέτει ο Ντεπαρυτιέ, «είναι ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας».

Αγαπάει την τέχνη. Τη ζωγραφική περισσότερο από τη μουσική. Ο ίδιος δεν επιχείρησε να ασχοληθεί με καμία από τις δύο. Ο μεγάλος του θαυμασμός είναι για τα έργα των Μπέικον, Μπρακ, Πουσέν, Κορό, Μονέ. «Οι ταινίες δεν με αφορούν πολύ. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι. Οι συναντήσεις. Οι ιστορίες και οι χαρακτήρες με τους οποίους μπορώ να ταυτιστώ.

Λατρεύω τα συναισθήματα και τις ταινίες που έστω και λίγο αγγίζουν την πραγματικότητα.

Αδιαφορώ για τα κόλπα του Μπρους Γουίλις.

Προτιμώ τη ματιά του Τριφό, του Πιαλά, του Ρενουάρ. Δεν είχαν ανάγκη από 50 φορτηγά και τα εφέ του υπολογιστή για να κάνουν μία ταινία».