Γνώμη

Μεγάλες αλήθειες
Του Μανώλη Σαριδάκη

Γιατί άραγε αυτοκτονούν ή αυτοκαταστρέφονται πολλοί πρωταθλητές; Δεν τα έχουν όλα; Νιάτα, χρήμα, δόξα, προβολή, ανέσεις, χλιδή; Η πρόσφατη αυτοκτονία του Γερμανού τερματοφύλακα Ρόμπερτ Ένκε συγκλόνισε και γέννησε ένα καίριο ερώτημα: τι συμβαίνει πίσω από τα φώτα;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Και οι αιτίες πρέπει να αναζητηθούν στην κοινωνία. Το ποδόσφαιρο, όπως είναι δομημένο σήμερα, ζητάει συνεχώς, απαιτεί. Από τη μια προσφέρει «εύκολο χρήμα» στα ταλέντα, στους μεγάλους παίκτες και από την άλλη πιέζει, εξωθεί τους πρωταθλητές να ξεπεράσουν τα όριά τους, για να ξαναφέρουν το χρήμα πίσω εις διπλούν.

Ο άνθρωπος, με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, περνάει σε δεύτερη μοίρα. Γίνεται αριθμός, φανέλα, σκόρερ, ρέκορντμαν. Αντί λοιπόν να σκεφτόμαστε πρώτα τον άνθρωπο- αθλητή και την ψυχική του υγεία, μας απασχολούν μόνον τα γκολ, οι εμφανίσεις, οι επιδόσεις και τα ρεκόρ.

Και από κοντά, οι χορηγίες, οι διαφημίσεις, τα τηλεοπτικά δικαιώματα, τα εκατομμύρια που θα μπουν στα πανταλόνια αυτών που εμπορεύονται την αγάπη των φιλάθλων και, κυρίως, τα εμβλήματα. Ο κυνισμός του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Διότι οι τύποι που το διοικούν, στη συντριπτική πλειονότητά τους, είναι και οι ίδιοι κυνικοί σε όλες τις διαβαθμίσεις. Οι πρόεδροι, οι παράγοντες, οι προπονητές, δεν έχουν μόνο το προνόμιο- λόγω θέσης- να ουρλιάζουν, να βρίζουν, να χτυπιούνται κάτω ή να κλωτσάνε τους πάγκους. Έχουν υποχρέωση να κατανοήσουν ότι ο παίκτης δεν είναι ρομπότ, μηχανή ή ό,τι άλλο νομίζουν. Ο παίκτης δεν δουλεύει ούτε με ρεύμα ούτε με σούπερ αμόλυβδη. Άνθρωπος είναι και αν τον βάλεις στην πρίζα θα πάθει ηλεκτροπληξία…