Φαινόμενα

Σαν τις παλιές παρέες
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Με χιούμορ που μιμείται τη διαλυτική ματιά των νέων, μια απογευματινή αντροπαρέα καταφέρνει να αποφορτίσει τη σκέψη από το βάρος της ημέρας
Το χιούμορ της παρέας. Το δυσκολότερο να μεταφερθεί στην τηλεόραση. Όχι ότι αυτό που κάνουν οι «Ράδιο Αρβύλα» είναι ακριβώς τηλεόραση. Χρησιμοποιούν την τεχνολογία της, το βίντεο, για να κάνουν ένα είδος τηλεοπτικού ραδιοφώνου. Τα ΄χουν καταφέρει. Υπάρχουν στιγμές που γίνονται ξεκαρδιστικοί. «Ξεφλουδίζοντας» τη γυαλιστερή εικόνα των «τηλεοπτικών σκουπιδιών», αλλά και την κουλτούρα που παράγουν. Σεξιστές. Είναι αλήθεια. Αλλά το σώζουν με τον αυτοσαρκασμό.

Στα πρώτα τους τηλεοπτικά βήματα υπήρξαν στιγμές που έχασαν το μέτρο μπερδεύοντας το ιδιωτικό χιούμορ μιας αντροπαρέας με την τηλεοπτική άνεση που ήθελαν να σκηνοθετήσουν. Δούλεψαν. Συντονίστηκαν. Και μοιάζει κάθε μέρα και περισσότερο να βρίσκουν τη χρυσή τομή μεταξύ άνεσης, που «γράφει» ωραία στον φακό και σκέψης, που απαιτείται πριν από κάθε αστείο για να βρίσκει τον στόχο. Να είναι λυτρωτικό και αναιδές χωρίς να γίνεται χυδαίο, σαν γυμνασιακό καλαμπουράκι.

Ένας οδηγεί. Και είναι απαραίτητο στις τηλεοπτικές ομάδες παρουσίασης. Ειδάλλως οι τηλεθεατές έρχονται αντιμέτωποι με αυτό ακριβώς από το οποίο ζητούν να «δραπετεύσουν» χαζεύοντας τηλεόραση, από τον υπόγειο ανταγωνισμό και το χάος που προκαλεί. Όσο πιο χαλαρή θέλει να εμφανίζεται μια τηλεοπτική ομάδα τόσο μεγαλύτερο συντονισμό, μοίρασμα ρόλων και οργάνωση χρειάζεται. Όλα αυτά δηλαδή, που στην αληθινή ζωή τα προσφέρει ο χρόνος, οι κοινές εμπειρίες, τα κεκτημένα μιας φιλίας, που δεν χρειάζεται αποδείξεις.

Αρέσουν στο φιλοθέαμον οι τηλεοπτικές παρέες. Γι΄ αυτό έγιναν και «μόδα». Ίσως γιατί ακριβώς αυτό είναι που έχει χάσει με το μεγάλωμα. Τις φιλίες που θέλουν χρόνο και αφοσίωση. Δεν προλαβαίνουμε πια. Γι΄ αυτό και η εικόνα μιας παρέας δεμένης φέρνει μνήμες από τα νιάτα και μοιάζει η ίδια νεανική.

Η παρέα του «Ράδιο Αρβύλα» είναι η απόδειξη. Νέοι μεν, αλλά όχι και στην απαρχή της νιότης. Αυτό που τους «φρεσκάρει» είναι η εικόνα της δεμένης φιλίας, των κοινών αστείων, ότι ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει. Ακριβώς όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους που έχουν περάσει πολλά μαζί, με τις «παλιοσειρές» στο φανταρικό, με τις παρέες στο λύκειο και στα φοιτητικά χρόνια, τότε που όλα μπορούν να χλευάζονται, να διαλύονται, γιατί όλοι πιστεύουν ότι μπορούν να τα ξαναφτιάξουν καλύτερα. Φίλοι και εκτός τηλεόρασης ή όχι οι «Ράδιο Αρβύλα», το γεγονός ότι ακριβώς αυτό αποπνέουν αποδεικνύει υψηλό επαγγελματισμό.

Φυσικά και υπηρετούν το κοινωνικό στερεότυπο της αντροπαρέας, όπου το κορίτσι είναι «άλλο» είδος, προς θαυμασμό, ορισμένες στιγμές για πλάκα, αφού τα αγόρια ενωμένα μπορούν να κάνουν πλάκα στα κορίτσια εκείνα, που αν ήταν μόνος ο καθένας μπροστά τους θα ΄χανε τη λαλιά του. Οι γυναικοπαρέες είναι πιο «τρομακτικές», μοιάζουν απειλητικές γιατί είναι άγνωστες, εκτός του «κόσμου» που προβάλλουν τα μίντια. Ο «κώδικας» των γυναικών, χτισμένος στο περιθώριο της αντρικής κυριαρχίας, παραμένει πιο προσωπικός και όσες καλούνται να συμμετέχουν σε ομάδες αντρών περιορίζονται σε ρόλους πιο… γυναικείους, παρουσιάζουν θέματα τρυφερά, οικογενειακά ή κουτσομπολίστικα. Αυτά σε επίπεδο απογευματινών λαϊκών παραστάσεων- όχι ότι αργότερα στις βραδινές παραστάσεις αποκαθίσταται η ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στην καθημερινή πραγματικότητά μας. Παραμένει μακράν του σύγχρονου αυτού μοντέλου η εγχώρια τηλεόραση.


«Κλείνουν το μάτι» με χιούμορ στο κοινό

Οι «Ράδιο Αρβύλα» προσφέρουν με συνέπεια το χιούμορ που «κλείνει το μάτι» στο κοινό και όχι μόνο το νεανικό. Με τον Αντώνη Κανάκη στον κεντρικό ρόλο, «ραχοκοκαλιά» της εκπομπής και του χιούμορ, με ατάκες που αποκαλύπτουν σκέψη, συγκρότηση και άποψη, στοιχεία όλα μιας ωριμότητας που αξιοποιεί τον διαλυτικό χιουμοριστικό κώδικα των νιάτων για να εκφραστεί χωρίς σοβαροφάνεια. Αλλά το πνεύμα της παρέας δεν θα αποδιδόταν χωρίς τον Γιάννη Σερβετά που υποστηρίζει και ενίοτε προεκτείνει τις ατάκες του Κανάκη, και τους Στάθη Παναγιωτόπουλο και Χρήστο Κιούση, οι οποίοι συμπληρώνουν ιδανικά την εικόνα μιας χαρούμενης απογευματινής σύναξης. Για να εκτονωθεί το βάρος της ημέρας την ώρα που πέφτει το σκοτάδι και όλα μοιάζουν ασήκωτα. Η καλύτερη στιγμή.