«Έχουμε κενό στους νέους δημιουργούς»

«Έχει γίνει πολλή συζήτηση γιατί τα παράτησα. Δεν είναι ωραίο αυτό. Είναι άσχημο να λες για έναν άνθρωπο “πάει αυτός, τελείωσε”, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει πίσω από τα κλειστά παράθυρα…». Η αλήθεια είναι ότι τα παράθυρα του Δήμου Μούτση δεν ήταν ποτέ εντελώς ανοιχτά για τους περαστικούς.

Λίγο όμως να τον γνωρίζει κανείς, καταλαβαίνει ότι αυτό δεν είναι μια επικοινωνιακή «πόζα» ενός εστέτ του τραγουδιού που αποφάσισε κάποια στιγμή να απέχει από τον χώρο. Το αντίθετο. «Είμαι λιγάκι μυστήριος» έλεγε χθες στην παρουσίαση της τετραπλής κασετίνας «Δήμος Μούτσης, Ταξιδιώτης του Παντός- 4 Δεκαετίες τραγούδια».

«Ξέρετε, όσο μεγαλώνει κανείς τα ψειρίζει πολύ. Θέλει να ξέρει ακριβώς τον λόγο ύπαρξης κάθε πράγματος και όσο γίνεται αυτό τόσο τα αφήνει για αύριο και το αύριο γίνεται μεθαύριο και πάει λέγοντας…». Πιστός στον όρο που θέλει τον δημιουργό ακούραστο ιχνηλάτη των δικών του (δημιουργικών) ορίων- άλλωστε ήταν πάντα από τους συνθέτες/τραγουδοποιούς που τολμούσαν τις στροφές-, κυκλοφόρησε τον τελευταίο του δίσκο, το 1994 («Για πούλημα λοιπόν») και η τελευταία μεγάλη εκδήλωση όπου τον θυμόμαστε ήταν το αφιέρωμα για το σύνολο της δουλειάς του, στο Ηρώδειο, το καλοκαίρι του 1999.

Ωστόσο, χτες επιβεβαίωσε τις φήμες που κυκλοφορούσαν για ακόμη έναν δίσκο:

«Είναι σχεδόν έτοιμα όλα- σαν να λέμε στο παρά πέντε. Και πάλι θέλω να σας πω γι΄ αυτά που συζητιούνται κι έρχονται και με ρωτάνε “Μα, γιατί τραγουδάς εσύ;” ή “Γιατί γράφεις εσύ τους στίχους, κι όλο κάνεις κάτι κουλτουριάρικα τραγούδια κ.λπ.” και είπα κι εγώ να βρω νέους στιχουργούς να δώσω τις μελωδίες, γιατί δεν μου είναι κι εύκολο να γράφω πάνω σε στίχους άλλων. Ε, λοιπόν, χτύπησα το κεφάλι μου στον τοίχο. Το απόλυτο κενό. Μια θλιβερή εμπειρία».

Λαϊκός συνθέτης, τουλάχιστον στην αρχή της καριέρας του, συνέδεσε το όνομά του με ελαφρά λαϊκά τραγούδια της εποχής του ΄60 αλλά και με τον λόγο σημαντικών στιχουργών – ποιητών (Γκάτσος, Τριπολίτης, Ελευθερίου), συνεργασίες που του έδωσαν το κίνητρο να πειραματιστεί και με νέους ήχους, πρωτοπόρους για την εποχή.

Έτσι στον κατά τα άλλα λαϊκό «Άγιο Φεβρουάριο» (1971) εισάγει ηλεκτρικό ήχο- πειραματισμός που συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε αργότερα στην «Εργατική συμφωνία» (1976) και στην «Τετραλογία» (1975).

Από το 1980 όμως ακολουθεί τους δικούς του… δαίμονες. Ύστερα από μια επιτυχημένη πορεία (που τον έχει κάνει αποδεκτό και αγαπητό στο κοινό), έρχεται πλέον η στιγμή που έχει την ανάγκη να εκφραστεί με τους δικούς του στίχους και τη δική του φωνή, εισάγοντας στα τραγούδια του το κλίμα των δυτικών φολκ τροβαδούρων του ΄60 και του ΄70.


«Για πούλημα λοιπόν» ξανά

Μέσα στην τετραπλή κασετίνα που επιμελήθηκε ο ίδιος- συμπαραγωγή των εταιρειών Universal, Λύρα και Warnerβρίσκουμε το σύνολο της πορείας του, αν εξαιρέσει κανείς την «Τετραλογία» (όπου είχε μελοποιήσει Καβάφη, Καρυωτάκη, Ρίτσο και Σεφέρη). «Η μόνη εταιρεία που δεν δέχτηκε να συνεργαστεί ήταν η Μinos. Αλλά, εντάξει, δεν λείπει πολύ πράγμα…

Σέβομαι την επιλογή τους, όλα αυτά που έχουν σχέση με τα λεφτά, όμως από ένα σημείο κι έπειτα τα λεφτά πρέπει να έρθουν δεύτερα για να γίνουν τα πράγματα- γιατί τα λεφτά φεύγουν ενώ τα πράγματα μένουν». Το πρώτο CD περιέχει αποσπάσματα από τα έργα του «Συνοικισμός Α», «Στροφές», «Ταξιδιώτης» και «Για πούλημα λοιπόν». Στο δεύτερο CD βρίσκουμε ολόκληρο τον «Άγιο Φεβρουάριο», στο τρίτο το «Φράγμα» και το «Ενέχυρο» και στο τέταρτο το «Να».