[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Αντώνης Καρακούσης

(ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι ο χρόνος είναι χρήμα στην περίπτωση της οικονομίας)

Τον Οκτώβριο του 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μια οικονομία παραλυμένη, με τεράστια ελλείμματα, «μαύρες τρύπες» παντού.

Από τις πρώτες ημέρες η νέα κυβέρνηση έθεσε στόχο να περιορίσει το κόστος δανεισμού και να αναζητήσει φθηνότερες, εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης. Ταυτόχρονα αποφόρτισε το χρηματοδοτικό πρόβλημα λαμβάνοντας από την πρώτη στιγμή μέτρα ενίσχυσης των εσόδων.

Όπως κατά καιρούς διηγείται ο Αλέκος Παπαδόπουλος, άσημος τότε υφυπουργός Οικονομικών, δεν περιμέναμε ούτε ώρα. «Μας πήρε μία εβδομάδα να οργανώσουμε το υπουργείο και άλλη μία να ελέγξουμε τα μεγάλα τελωνεία, να εντοπίσουμε τις πιο αποδοτικές εφορίες και ταυτόχρονα να ενημερωθούμε προκειμένου να χαράξουμε πολιτική». Η ταχύτητα αντίδρασης έσωσε τότε τα πράγματα.

Πολλοί θα σκεφθούν πως ήταν αλλιώς τότε και οι επιλογές ευκολότερες.

Ίσως έχουν δίκιο. Ωστόσο τα προβλήματα μοιάζουν και οι συνθήκες ταιριάζουν.

Με τη διαφορά ότι σε εκείνη τη συγκυρία δεν χάθηκε ούτε μέρα. Και ο χρόνος απεδείχθη όντως χρήμα.

(«Το Βήμα»)