Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα
Μία και 99

Αγαπητή κυρία Φοίβη 100 ημέρες, το πρώτο στοίχημα για τη νέα κυβέρνηση.

100, μονάδα μέτρησης της ταχύτητας, της επιτάχυνσης (λέτε να υπάρχει σύνδεση με την πρώτη παράγραφο);

100 μέτρα, ή αλλιώς κατοστάρι του στίβου που πρέπει να τρέξεις, να…

βγάλεις καπνό, για να σπάσεις ρεκόρ, να τα καταφέρεις, να τερματίσεις στον στόχο που έχεις βάλει. Λέτε να υπάρχει σύνδεση με τις δύο προηγούμενες παραγράφους;

100 ο αριθμός που τώρα τελευταία όλο και πιο συχνά καλείται από κάθε πολίτη που βρίσκεται σε δύσκολη, απειλητική γι΄ αυτόν, στιγμή.

100 σφαίρες σε πέντε νέα παιδιά, που απλώς, εκτελούσαν το μαθητικό τους καθήκον, για… τρία κατοστάρικα, αποδοχή.

100, το σύνολο των χρόνων αυτών των παιδιών 100 ερωτηματικά για τους δειλούς «ζουγκλολάγνους» που προσπαθούν να αποδείξουν στην ίδια την κοινωνία, σ΄ αυτή που και οι ίδιοι υπάρχουν, ζουν, πως στο μόνο τελικά που αντιστέκονται και κυρίως δεν παλεύουν να το αλλάξουν, είναι το θέμα της πραγματικής τους ύπαρξης. Ο φόβος του ίδιου τους του εαυτού, να μην πω και του ίσκιου τους, τους κάνει να δρουν με νόμους της (ζούγκλας) ύπουλους, πισώπλατους, σκοτεινούς…

100 σφαίρες, για τις 100 μέρες.

100 τα χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου. Απόσπασμα από το «Καπνισμένο Τσουκάλι»: Και να αδελφέ μου, που μάθαμε να κουβεντιάζουμε,/ ήσυχα-ήσυχα κι απλά./ Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα./ Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί./ Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος/ σ΄ όλες τις καρδιές, σ΄ όλα τα χείλη./ Έτσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφησκάφη./ Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,/ «Τέτοια ποιήματα, σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα»./ Αυτό θέλουμε κι εμείς./ Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε/ για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ΄ τον κόσμο./ Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

Έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

Κώστας Παπατσιμούλης, δάσκαλος «Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτως/ ένα τοις εκατό αποτελείται/ από αιωνιότητα/ κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο/ να ΄ναι το τελευταίο», γράφει η Κική Δημουλά, αγαπητέ Κώστα, στο «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως»δίνοντας έναν άλλο, πιο γοητευτικό ορισμό του 100, ή μάλλον του 1+99.


Πέφτει, πέφτει η μύτη
Φοίβη

Να μια πραγματική ιστορία αναγνώστριας που μοιάζει με ανέκδοτο. Απ΄ αυτά που λέμε για να σκάει λίγο τ΄ αχείλι μας τις μέρες τούτες της κρίσης της οικονομικήςπου όλα τα σαρώνει, ακόμη και τις ψηλές, πολύ ψηλές μύτες κάποιων που το ΄χουν παρακάνει.

Η σκηνή εκτυλίσσεται σε πρεστιζάτο- και πολλά βαρύ- γυμναστήριο στο κέντρο της Αθήνας.

Συνδρομήτρια εμφανίζεται έπειτα από καιρό κι αφού έχει λήξει μήνες η συνδρομή της.

Α, δεν γίνεται να ανανεώσετε τη συνδρομή σας, πρέπει να κάνετε εγγραφή από την αρχή, της λένε. Που σημαίνει παραπάνω χρήματα. Μπα, δεν θα πάρω, ήταν η απάντηση εκείνης.

Σε μια ωρίτσα ντριννν το τηλέφωνό της. Εντάξει, ελάτε να κάνουμε ανανέωση, δεν χρειάζεται να ξαναπληρώσετε εγγραφή, της λένε. Τους δίνειτην κάρτα της για να χρεώσουν την ανανέωση. Α, πρέπει να μας φέρετε όμως και χαρτί από καρδιολόγο ξανά, της λένε.

Πηγαίνετε στον δικό μας, στοιχίζει 40 ευρώ!

Α, δεν θα πάρω, τους απαντάει εκείνη και ακυρώστε τη χρέωση από την κάρτα.

Σε μια ωρίτσα,ντριννν το τηλέφωνό της. Εντάξει, μπορείτε να φέρετε χαρτί από δικό σας καρδιολόγο…

Να πώς πέφτουν οι ψηλομύτες που νομίζουν ότι σε εποχές ισχνών αγελάδων μπορούν να απομυζούν… Αλλά χρειάζεται και καταναλωτική συνείδηση. Ο ευρών αμειφθήσεται.


Βουτιά στο αίμα

Αγαπητή Φοίβη Μερικά ζητήματα είναι ζητήματα πολιτισμού εν γένει. Και όχι υγείας.

Όπως αυτό το απίστευτο που έτυχε σε συγγενικό μου πρόσωπο και σπεύδω να το μοιραστώ μαζί σουπου έχεις τα νεύρα σου από οκτώ ετών- και με τους αναγνώστες σου. Στο ΚΑΤ συνέβη η μικρή πικρή ιστορία που θέλω να μοιραστώ. Όπου χρειάστηκε να πάει το συγγενικό μου πρόσωπο με κάταγμα στο χέρι. Και την έβαλαν να ξαπλώσει σε φορείο που ήταν γεμάτο αίματα- προφανώς από άλλον ασθενή (ή μήπως από τους άλλους;). Στις διαμαρτυρίες των δικών της η απάντηση ήταν «μα, δεν θα κολλήσει τίποτα από το αίμα»!

Αυτός είναι ο πολιτισμός της σύγχρονης Ελλάδας; Αυτό μας άφησαν ως πολιτισμό της καθημερινότητας- αφού άφησαν τα πάντα ρημαδιό- οι της παλιάς κυβέρνησης. Αλήθεια, θα συντηρήσουν αυτό τον «πολιτισμό» και οι νέοι, που υπόσχονται τη διαφορά; Ή θα κάνουν κάτι για αυτά τα ανήκουστα;

Με αγανάκτηση, Δάφνη Ανδρούτσου «Δεν ξέρω/ τι συγχωνεύσεις έκανες/ αν σε κοινό αυλάκι ρέει/ το ίδιο αίμα με το ξένο/ αν το αδειάζεις ως απόβλητο/ εκεί που υδρεύονται οι πίστεις/ αν το επεξεργάζεσαι βαφή για τα τριαντάφυλλα/ βαφή για τον θυμό των άυλων πραγμάτων».

Απόσπασμα από την «Εφηβεία της λήθης» της Κικής Δημουλά, αγαπητή Δάφνη.