[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Πάσχος Μανδραβέλης

(ο αρθρογράφος για το επίδομα αλληλεγγύης)

Φυσικά, κάθε νομοσχέδιο απέχει πολύ από την τελειότητα και δεν πρόκειται να την αγγίξει ποτέ. Γι΄ αυτό εφευρέθηκε ο θεσμός της ηλεκτρονικής διαβούλευσης, η οποία μάλιστα ξεκίνησε πολύ καλά: εκατοντάδες σχόλια πολιτών έχουν αναρτηθεί στην ηλεκτρονική διεύθυνση του υπουργείου Οικονομικών. Είναι χρήσιμη διαδικασία. Κανένα επιτελείο δεν μπορεί να σκεφθεί τις πολλές παραμέτρους της πραγματικότητας που πρέπει να ρυθμίσει ένα νομοσχέδιο. Η ηλεκτρονική διαβούλευση μπορεί να έχει ένα wikipedia-effect. Θα διορθώσει λάθη, παραλείψεις ή αρνητικά των νομοσχεδίων. Δεν θα τα κάνει τέλεια, αλλά θα τα κάνει καλύτερα. Πέρα από όλα αυτά, η κρίση για το δίκαιο ή άδικο των επιδομάτων γίνεται κοιτώντας μόνο τη μία πλευρά του ισολογισμού και γι΄ αυτό μπορεί να γίνει αέναη, μια διαρκής κολοκυθιά:

«γιατί να είναι 14.000;» (σ.σ.: το όριο εισοδήματος), «αμ, πόσο να είναι;», «να είναι 14.500», «και γιατί να είναι 14.500;» κ.ο.κ. Η συζήτηση όμως αλλάζει αν στην επιχειρηματολογία μπει και το παθητικό. Αν δηλαδή μαζί με την ενίσχυση ανακοινώνονταν τα ισόποσα μέτρα μείωσης της κρατικής σπατάλης, αυτής που κάποιοι ευφημίζουν ως «κοινωνικό κράτος» (σ. σ.: κάθε σπατάλη κάποια καλή «κοινωνική» δικαιολογία έχει). Τότε θα είχαμε ένα καλό μέτρο της ευαισθησίας που διαλαλούν κάποιοι από τους τηλεοπτικούς διαύλους και τα ερτζιανά.

(«Η Καθημερινή»)