«Μετά τη σύνταξη η δουλειά σε δυναμώνει»

Ο μαιευτήρας- γυναικολόγος κ. Θεόφιλος Κιακίδης ασκεί την Ιατρική από το 1953. Πριν από 10 χρόνια είχε συμπληρώσει τα ένσημα που απαιτούνται για να βγει στη σύνταξη όμως το να σταματήσει να εργάζεται δεν του πέρασε καν από το μυαλό, όπως λέει. «Συνεχίζω να δουλεύω με το ίδιο πάθος και ο λόγος είναι απλός, αισθάνομαι παραγωγικός και χρήσιμος», συμπληρώνει.
«O χρόνος σβήνει τις κλίσεις σου. Εγώ για παράδειγμα από παιδί έπαιζα πιάνο. Αποφάσισα όμως να γίνω γιατρός. Μεγαλώνοντας κατέληξα να παίζω σπάνια πιάνο. Το επάγγελμά μου λοιπόν εκτός από μέσο βιοπορισμού έγινε και χόμπι», σημειώνει προκειμένου να εξηγήσει γιατί συνεχίζει να μπαίνει στο χειρουργείο. «Η αγάπη προς αυτό που κάνεις- στην περίπτωση μου την Ιατρική- και φυσικά η ανάγκη να μη θεωρήσεις εαυτόν απόμαχο σε ωθεί να λάβεις αυτήν την απόφαση. Και είμαι σίγουρος ότι με έχει βοηθήσει να νιώθω καλά», αναφέρει.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε σε δείγμα 12.189 ανδρών και γυναικών ηλικίας 51 έως 61 ετών από το Πανεπιστήμιο του Μaryland στις ΗΠΑ και διήρκεσε 6 χρόνια, οι άνθρωποι που συνεχίζουν να εργάζονται μετά τη σύνταξη είναι καλύτερα στην υγεία τους, οργανική και ψυχολογική, από αυτούς που σταματούν τη δουλειά. Μέσα στα ευρήματα ήταν και το ότι η απασχόληση μετά τη συμπλήρωση των συντάξιμων ετών είναι ωφέλιμη είτε είναι πλήρης είτε είναι μερική. Η βασικότερη αιτία γι΄ αυτό είναι η ψυχολογία τους, όπως επεσήμαναν οι ειδικοί. Για την ψυχολόγο κ. Αλεξάνδρα Καππάτου το συμπέρασμα αυτής της έρευνας, όπως και άλλων σχετικών που έχουν γίνει, ευσταθεί και είναι απόλυτα λογικό. «Με βάση το προσδόκιμο ζωής, όταν ένας άνθρωπος βγαίνει στη σύνταξη στα 55, τα 60 ή τα 65 είναι ακόμη νέος», αναφέρει. Και προσθέτει: «Η εργασία μπορεί να κουράζει και να συνεπάγεται έλλειψη ελεύθερου χρόνου ωστόσο παράλληλα είναι ταυτισμένη στο μυαλό των περισσοτέρων με την παραγωγή και τη νιότη. Έτσι πολλοί όταν βγαίνουν στη σύνταξη βιώνουν την απώλεια της εργασίας ως πένθος, γιατί συνειδητοποιούν ότι χάνουν ένα μέρος της νιότης τους και νιώθουν παθητικοί και αδρανείς. Αυτά μπορεί να οδηγήσουν σε μελαγχολία και όταν επιβαρύνεται ο ψυχικός μας κόσμος υπάρχει πιθανότητα να παρουσιαστούν και οργανικά συμπτώματα».

Η κ. Καππάτου τονίζει βέβαια πως η κακή διάθεση δεν συνεπάγεται πάντα οργανικά προβλήματα. Ωστόσο, «είναι πιθανόν αν εμφανιστούν φυσιολογικά για τις μεγαλύτερες ηλικίες οργανικά προβλήματα και η ψυχολογία του ατόμου είναι άσχημη, όπως κάποιου που αισθάνεται απόμαχος, ακόμη και αν αυτά είναι ήσσονος σημασίας το άτομο θα τα μεγαλοποιήσει και θα τα βιώσει με άσχημο τρόπο», επισημαίνει. Οι άνθρωποι που συνεχίζουν να εργάζονται από την άλλη, υποστηρίζει η ψυχολόγος, εξακολουθούν να νιώθουν χρήσιμοι και ενεργοί με αποτέλεσμα η ψυχική τους διάθεση να επηρεάζεται θετικά.

Η ΑΙΤΙΑ

Στην καλή ψυχολογία του ηλικιωμένου που εργάζεται αποδίδουν οι επιστήμονες τα οφέλη για τον οργανισμό

«Ναι» στη δουλειά, αλλά χωρίς άγχος και νέες δοκιμασίες

Η ΕΡΕΥΝΑ του Μaryland ήρθε να επιβεβαιώσει κάτι που οι γιατροί υποστηρίζουν εδώ και αρκετά χρόνια αλλά και να απαντήσει σε ένα ερώτημα που έμενε ανοικτό, αν η εργασία συμβάλλει στην καλύτερη υγεία ή αν απλώς όσοι συνεχίζουν να δουλεύουν είναι εκ των πραγμάτων υγιέστεροι και γι΄ αυτό και προβαίνουν σε αυτήν την επιλογή. Αυτό έγινε με τον έλεγχο της κατάστασης της υγείας των συμμετεχόντων πριν βγουν σε σύνταξη και επιβεβαιώθηκε ότι οι εργατοώρες έχουν ευεργετική επίδραση.

Βέβαια σύμφωνα με τους επιστήμονες που έκαναν τη μελέτη, έχει σημασία και το είδος της εργασίας. Τα καλύτερα αποτελέσματα, ειδικά σε επίπεδο ψυχικής υγείας είχαν όσοι επέλεξαν ένα αντικείμενο σχετικό με την καριέρα που είχαν. Η εξήγηση είναι απλή. Όπως αναφέρει η ψυχολόγος κ. Καππάτου, «όταν το αντικείμενο εργασίας είναι το ίδιο ή παρεμφερές, το άτομο έχει τη δυνατότητα να νιώσει πως βρίσκεται σε οικείο χώρο και μάλιστα σε θέση ισχύος. Δεν χρειάζεται να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια και η εργασία του αναγνωρίζεται από τους άλλους. Αυτό φυσικά συμβάλλει στην αυτοπεποίθησή του και το κάνει να αισθάνεται εμπιστοσύνη στον εαυτό και τις δυνάμεις του. Όταν από την άλλη “ετεροαπασχολείται” θα αντιμετωπίσει δυσκολίες, οι οποίες θα προκαλέσουν άγχος και φυσικά δεν θα γνωρίσει εύκολα την αναγνώριση των γύρω του». Ένας ακόμη λόγος είναι, όπως τονίζουν οι Αμερικανοί ειδικοί, πως όσοι ετεροαπασχολούνται πιθανόν αναγκάστηκαν επειδή έχουν οικονομικά προβλήματα. Σε αυτήν την κατηγορία εντάσσονται και αρκετοί Έλληνες συνταξιούχοι που συνεχίζουν να εργάζονται.

Μακροζωία
Μια ακόμη μελέτη σε 1.000 ανθρώπους που είχαν γεννηθεί το 1920 από ερευνητές γεροντολογίας στο νοσοκομείο Ηadassah Μount Scopus της Ιερουσαλήμ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όσοι δουλεύουν μετά τη σύνταξη ζουν περισσότερο. Η έρευνα άρχισε όταν οι συμμετέχοντες ήταν 70 ετών και διήρκεσε για τα επόμενα 14 χρόνια. Αφού είχε ελεγχθεί αρχικά η κατάσταση της υγείας τους, βρέθηκε ότι 12 χρόνια μετά όσοι δούλευαν στα 70 είχαν 2,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να ζουν στα 82 από αυτούς που και δεν εργάζονταν. Η σημασία της εργασίας για την καλύτερη υγεία φάνηκε και από μια ακόμη επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου του Υale. Μια ερευνητική ομάδα του διάσημου ακαδημαϊκού ιδρύματος παρακολούθησε για έξι χρόνια 4.220 εργαζόμενους ηλικίας 51 με 61 ετών και παρατήρησε πως όσοι απολύθηκαν κοντά στη σύνταξη κινδύνευαν τρεις φορές περισσότερο να πάθουν εγκεφαλικό.


«Ανοίγεις έναν νέο κύκλο και αναζωογονείσαι»

Ο κ. ΒΑΣΙΛΗΣ Σπηλιωτόπουλος είναι 48 ετών και απόστρατος του Ναυτικού από φέτος, ωστόσο δεν σκέφτηκε ούτε μια στιγμή να βγει σε ουσιαστική αποστρατεία. Γι΄ αυτόν, όπως παραδέχεται χαρακτηριστικά, υπερίσχυσε η ανάγκη να είναι ωφέλιμος και παραγωγικός. «Ως άνθρωπος είμαι ενεργός και δραστήριος άρα δεν μου πέρασε από το μυαλό να σταματήσω να εργάζομαι.

Τώρα έχω τη θέση του εμπορικού διευθυντή σε μια εταιρεία επίπλων κουζίνας και ντουλαπών.

Μπορεί η νέα μου ενασχόληση να ακούγεται άσχετη με την προηγούμενη επαγγελματική μου σταδιοδρομία, όμως υπάρχει ένας μικρός αλλά όχι εμφανής βέβαια συνδετικός κρίκος, η κοινωνικότητα. Και στις δύο έχεις να κάνεις με την επαφή με το κοινωνικό σύνολο», αναφέρει.

Προσθέτει δε ότι «το να συνεχίσεις να εργάζεσαι και ειδικά σε ένα καινούργιο αντικείμενο σου δίνει αυτομάτως την αίσθηση πως αρχίζεις έναν νέο κύκλο στη ζωή σου και αυτό σε αναζωογονεί. Αυτήν τη στιγμή νιώθω όπως τότε που μπήκα πιτσιρικάς στο Ναυτικό. Σαν να ξεκινάω τη ζωή μου από την αρχή». Παρ΄ όλα αυτά επισημαίνει πως σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η φύση της νέας του εργασίας. «Μπορεί να ψάχνεις και να κυνηγάς ένα νέο επάγγελμα αλλά αυτό δεν πρέπει να είναι υποδεέστερο αυτού που είχες, για να σε κάνει να αισθανθείς όλα αυτά τα θετικά συναισθήματα», λέει χαρακτηριστικά.