«Η πολιτικοποιημένη μουσική πέθανε μετά το Γούντστοκ»

«Τα μίντια στην Αμερική είναι ελεγχόμενα από το κράτος. Δεν γίνεται να αμφισβητούμε το κράτος. Γι΄ αυτόν τον λόγο, μετά το Γούντστοκ δεν υπήρξε πολιτικοποιημένη μουσική. Ούτε μετά τη σόουλ που γεννήθηκε μαζί με το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματά μας. Θα ήθελα τόσο πολύ να ζούσα σε εκείνη την εποχή. Όμως δεν είχα την τύχη». Τάδε έφη ο καλλιτέχνης Πρινς, λίγες μέρες πριν από τις συναυλίες του στο Παρίσι. Η συζήτηση στρέφεται προς την οικονομική ανεξαρτησία.

Κατάσταση την οποία ο ίδιος πλήρωσε με το δεσμευτικό συμβόλαιό του με τη δισκογραφική εταιρεία Warner. Η προκαταβολή του ενός εκατομμυρίου δολαρίων για το Ρurple Rain τού στέρησε τα δικαιώματα είσπραξης από τα βιντεοκλίπ, την προβολή, τη διαφήμιση των τραγουδιών του.

«Για πολλά χρόνια οι καλλιτέχνες ήταν αιχμάλωτοι των εταιρειών.

Γι΄ αυτό και δεν είναι παράξενο που πολλοί κατέληξαν να μην έχουν φράγκο. Έπρεπε να παραχωρούμε τα δικαιώματά μας σε ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με τη δημιουργική διαδικασία. Σας φαίνεται πιθανό κάποιος διευθυντής δισκογραφικής να ενέπνευσε τον Τζίμι Χέντριξ για τη μουσική του;».

Τώρα πια ο Πρινς δίνει συναυλίες όποτε εκείνος το επιθυμεί.

Κυκλοφορεί τις ηχογραφήσεις του ανάλογα με το συμφέρον του, πότε μέσω πολυεθνικών ομίλων, πότε μέσω ανεξάρτητων εταιρειών ή μέσω Ίντερνετ.

«Η καλλιτεχνική ελευθερία υπήρχε πάντα. Ακόμα και στον τρόπο με τον οποίο ντυνόμουν από την αρχή της καριέρας μου. Με αυτό το παράξενο στυλ ξέφευγα και δεν με έβαζαν σε κουτάκια.

Άλλοτε πάλι χρησιμοποιούσα το χρώμα μου παρά τα ρούχα μου». Όμως οι δίσκοι του συχνά έχουν δεχτεί αρνητική κριτική εξαιτίας της προσέγγισής του γύρω από θέματα σεξουαλικότητας. «Αν οι καλλιτέχνες αποκτούσαν την ελευθερία τους, θα ζούσαμε στον χρυσό αιώνα της σόουλ μουσικής. Ο κόσμος της βιομηχανίας τής μουσικής μαζί με κάποιους δημοσιογράφους άρχισαν μία εκστρατεία φθοράς μου, κατηγορώντας με πως είμαι ένας εγωιστής επαναστάτης.

Όμως το θέμα είναι μεγαλύτερο.

Είπαν επίσης ότι ήθελα να απομακρυνθώ από τον συρμό, τη στιγμή που είμαι μέσα σε αυτόν. Απόδειξη οι πωλήσεις των εισιτήριων για τις συναυλίες μου που εξαντλούνται γρήγορα». Ο Πρινς γνωρίζει ότι η ελευθερία έχει το τίμημά της. «Για να είμαι ελεύθερος, πρέπει να γνωρίζω τα όριά μου και να μην πηγαίνω πιο μακριά. Γι΄ αυτό και ανήκω στην ομάδα των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Με βοηθάνε να βρίσκω ισορροπία στη ζωή μου, να της δίνω νόημα και να έχω ένα όραμα για τον κόσμο».