Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Για την Παιδαγωγική ρε γ…

Ευτυχώς. Ευτυχώς που υπάρχουν και μερικές φωνές σκεπτόμενων ανθρώπων στη θάαααααλασσα της γενικής παράνοιας και ακαλαισθησίας. Όπως ο Σύλλογος Διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δ.Σ. Θεσσαλονίκης του ΠΤΔΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και το Εποπτικό Συμβούλιο των Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων του ΠΤΔΕ-ΑΠΘ που σε ανακοίνωσή τους τολμούν να διατυπώσουν την άποψη ότι «οι παρελάσεις δεν βρίσκουν ούτε καν στοιχειώδες έρεισμα σε οποιαδήποτε επιστημονική παιδαγωγική προσέγγιση και αντιβαίνουν κατάφωρα τις αρχές του σεβασμού της διαφορετικότητας, της ειρήνης και των ίσων δικαιωμάτων, που το σύγχρονο σχολείο καλείται να υπηρετήσει».

Όχι άκρατα και άκριτα όπως το εθνικοπατριωτικό παραλήρημα ολούθε γύρω. Με στοιχεία. Θυμίζοντας ότι «το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις ξεκίνησε στα χρόνια του Μεταξά, όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη, ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας (βλ. ΕΟΝ) ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος. Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα, καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο- «προαιρετικά και με το ζόρι», παρά την καταδίκη της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υποχρέωση συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σε αυτές».

Η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου), λένε, «δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά. Αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Γι΄ αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στον χώρο του σχολείου».

Άσε τους διαχωρισμούς: «Αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά- η Ελλάδα της σημαίας- και οι πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά, ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή αναπήρων, στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ».

Θηριοδαμαστές… «Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, έπειτα από πολύωρη μάλιστα εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο και μάλιστα με τον ρυθμό που επιβάλλει- παβλοφικά- η σφυρίχτρα». Και αυτό με μια προσπάθεια αγελαίας ομοιομορφίας στην ενδυμασία, «ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου».

Τελευταία μάλιστα «το εθνικοσοσιαλιστικό αυτό κατάλοιπο» έχει συνδεθεί με τον θεσμό της χορηγίας (βλ. φροντιστήρια).

Και αναρωτιούνται οι διδάσκοντες και το Συμβούλιο: «Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι “επίσημοι” που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης- οι αρχές του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους “αποδίδουν τιμές” (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά;».

Εν κατακλείδι, λένε, «οι παρελάσεις αποτελούν έναν ακόμη μηχανισμό (τον πιο χοντροκομμένο, ίσως) για την επιβολή είτε της αφομοίωσης είτε της ρατσιστικής απόρριψης και του αποκλεισμού του “διαφορετικού” από την εκπαιδευτική διαδικασία». Άδικο έχουν;


Ούτε αμορτί…

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Ήθελα να αναφερθώ στον Επίτιμο, όταν έλεγε μερικά κοσμητικά για τον παππού Κωνσταντίνο Καραμανλή και για τον τέως πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, ότι δεν κάνει ούτε για υφυπουργός, και για τον Γιώργο Παπανδρέου ότι «το παιδί δεν κάνει για πρωθυπουργός», ρωτάω τώρα για το παιδί του: «Κάνει για αρχηγός; Κάνει για πρωθυπουργός;». Για να μην επεκταθώ και στο άλλο…

Σάββας Αθηναίος Πρώτον, σας βλέπω έτοιμο, αγαπητέ Σάββα, να την γκαντεμιάσετε την ταπεινή και πτωχή τούτη στήλη. Πτου κακάααα (συν φτύσιμο κόρφου). Δεύτερον, υπάρχει ένα ρητό του σοφού λαού μας που λέει ότι «και η φώκια το παιδί της καλό το βρίσκει». Για να μην πάμε σε άλλες που περιέχουν ρήματα όπως «μωραίνει». Αφήστε που αν αυτά που έλεγε τόσα χρόνια τα έπαιζε σε κανένα Στοίχημα, θα είχε χάσει όλα του τα λεφτά- αυτό θα πει επίσης γκαντεμιά…


Κάνε μου μια πασαρέλα

Αγαπητή Φοίβη Αθηναίου.

Τι ακούνε μερικές φορές τα αυτάκια μας και δεν μετακομίζουν (με ή χωρίς εμάς). Σε δελτίο ειδήσεων- του Μega- πάντως άκουσαν τα αυτάκια μου μια αμίμητη ατάκα από το στόμα του νυν βουλευτή και άλλοτε υπουργού (γι΄ αυτό o τουρισμός μας πάει από το κακό στο χειρότερο)

και ακόμη παλαιότερα αρχηγικού προτεζέ.

Ένας από τους παρουσιαστές είχε την αβροφροσύνη να του πει: «Να, μεγάλη έκπληξη στο συνέδριο θα ήταν να πάτε και να πείτε πως θα είστε και εσείς υποψήφιος». Και εκείνος τι απάντησε; «Αν κατεβώ εγώ θα έχουμε καλλιστεία»! Δηλαδή η συμμετοχή του στις εκλογές της Ν.Δ. τις ανάγει απευθείας σε καλλιστεία (με την καλή, άραγε, ή με την κακή έννοια;) λόγω… ομορφιάς ή μήπως λόγω κενότητας των υποψηφίων; Ή μήπως πρέπει να αναγάγουμε τις ρίζες της ατάκας σε εκείνη την παλιά Σαλώμη και τον χορό των επτά πέπλων;

Εμβρόντητος (για την πολιτική μας ελαφράδα), Νίκος Ευθυμιόπουλος Ο πεινασμένος (που δεν τα έχει φάει ό λα ολούθε…), αγαπητέ Νίκο, καρβέλια και πασαρέλες ονειρεύεται.