Εναλλακτικά Τα δεσμά της επιτυχίας

ΟΥΔΕΝ ΚΑΚΟΝ αμιγές καλού- και αντιστρόφως! Η μεγάλη νίκη της 4ης Οκτωβρίου πανηγυρίστηκε δεόντως από το ΠΑΣΟΚ και ανακούφισε όλους εκείνους που ήθελαν ισχυρή και αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Με 10,4 μονάδες διαφορά από τη Ν.Δ. καιτο κυριότερο- με 160 βουλευτές, ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να εφαρμόσει ανεμπόδιστα το πρόγραμμά του. Σωστά; Όχι και τόσο σωστά. Βλέπετε καμία κυβέρνηση – ούτε καν αυτή της Βορείου Κορέας- δεν λειτουργεί σε κενό. Ούτε έχει το προνόμιο να εφαρμόζει την πολιτική της στο εσωτερικό, χωρίς καμία σύνδεση με το εξωτερικό. Πόσω μάλλον η Ελλάδα που είναι μέλος όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά της Ευρωζώνης και, βεβαίως, του ΝΑΤΟ. Στους οργανισμούς αυτούς, το υψηλό ποσοστό και η νωπή εντολή του Παπανδρέου τον φέρνουν σε δύσκολη θέση.

ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ επιχείρημα κάθε κυβέρνησης που βρίσκεται σε διεθνή διαπραγμάτευση είναι: «Εμείς θέλουμε να κάνουμε αυτό που μας ζητάτε, δεν μπορούμε όμως να το περάσουμε στο εσωτερικό». Δεν είναι κούφια λόγια. Η Ιστορία βρίθει τέτοιων περιστατικών: μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον συμφώνησε για Κοινωνία των Εθνών, αλλά απέτυχε να την περάσει από το Κογκρέσο και τη Γερουσία. Ήταν μια εξέλιξη που σφράγισε το πέρασμα των ΗΠΑ στον απομονωτισμό του Μεσοπολέμου.

Η επιχειρηματολογία αυτή είναι πειστική αν έχεις 151-152 βουλευτές. Αν έχεις 160 όμως, τι μπορείς να πεις; Αυτό είναι, ας πούμε, το πρόβλημα της Ελλάδας στο Γιουρογκρούπ. Εκείόπως και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζαη παράσταση είναι πως η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ισχυρή. Άρα αντέχει το κοινωνικό κόστος του συμμαζέματος των δημοσιονομικών. Ουδείς αμφιβάλλει ότι αυτό θα είναι μεγάλο. Αλλά πιστεύουν πως το ΠΑΣΟΚ το αντέχει. Αντίστοιχη θα ήταν η πίεση στο ΝΑΤΟ- ή την Ε.Ε.- για διευθέτηση των διαφορών με την Τουρκία, κόψιμο του γόρδιου δεσμού του ονόματος στο Σκοπιανό ή επίλυση του Κυπριακού. Απλώς, τα θέματα αυτά δεν είναι αυτή τη στιγμή στην κορυφή της διεθνούς ατζέντας. Η οικονομία απασχολεί όλους και η έξοδος από την κρίση.

ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ παιγνίων, η διεθνής διαπραγμάτευση αναφέρεται ως «παιχνίδι δύο επιπέδων». Υπάρχει το εξωτερικό επίπεδο- η διαπραγμάτευση με τους ξένους- και το εσωτερικό επίπεδο όπου πρέπει να γίνει αποδεκτή η έσωθεν συμφωνία. Αν δεν θέλεις να συμφωνήσεις με τους έξω στο ένα επίπεδο, μπορείς να επικαλεστείς την αδυναμία σου να πείσεις τους μέσα στο άλλο. Αυτήν ακριβώς την πολυτέλεια δεν διαθέτει η νέα κυβέρνηση. Όπερ σημαίνει ότι θα πιεστεί πολύ στις Βρυξέλλες εν όψει προϋπολογισμού του 2010.

Συμπέρασμα: στα οικονομικά, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πέσει θύμα της εκλογικής επιτυχίας του.