Δίκτυο

Επίθεση στο Μουσείο
Χ.

Το Μουσείο Ακρόπολης δεν αρέσει καθόλου στον αρθρογράφο του «Guardian» Σάιμον Τζένκινς. Τόσο δεν του αρέσει που, όπως γράφει, «αντί να ήταν το ακλόνητο επιχείρημα της Ελλάδας στην υπόθεση των γλυπτών είναι γροθιά στο πρόσωπο». Γράφει κι άλλα για το Μουσείο, ότι είναι «μεγάλο και θηριώδες, σαν να πέταξε μέσα σε μια νύχτα από το Σικάγο» και ότι μοιάζει βλέποντάς το από τον δρόμο σαν «τα κεντρικά της αστυνομίας μιας μπανανίας». Είναι, λέει, σαν ο αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσουμί να κάνει κόντρα στην Ακρόπολη. Την οποία Ακρόπολη, λέει, δεν την έχει δει και ποτέ χωρίς να κάνουν έργα, συνεχώς τυλιγμένη σε πανιά και σκαλωσιές είναι. Συνεπώς, βρίσκει πως το Βρετανικό Μουσείο ταιριάζει στα γλυπτά περισσότερο από να «είναι σαν χαμένες ψυχές μέσα στην αγριότητα του μοντέρνου». Οπότε, να υποθέσουμε, πως αν ταίριαζε με το γούστο του αρθρογράφου το Μουσείο, η άποψή του θα ήταν επιστρέψουν τα γλυπτά. Θέμα γούστου, δηλαδή. Και μάλιστα, βρετανικού.


Εννέα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Π.Θ.Κ.

Όλα τα λουλούδια να ανθίζουν, όλες οι απόψεις να ακούγονται και ο καθένας να στέλνει την ταινία του όπου θέλει… Έτσι, μετά την ομαδική άρνηση 28 νέων σκηνοθετών να στείλουν τις ταινίες τους στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και στα Κρατικά Βραβεία μέχρι να ψηφιστεί νέος κινηματογραφικός νόμος, εννέα σκηνοθέτες έχουν διαφορετική γνώμη.

Και αποφάσισαν να στείλουν τις ταινίες τους στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που θα γιορτάσει τα 50 του χρόνια. Ανάμεσά τους, οι Περικλής Χούρσογλου, Κυριάκος Κατζουράκης, Σταύρος Ιωάννου, Σοφία Παπαχρίστου, Σταύρος Καπλανίδης, Έφη Ξηρού. Το γεγονός πως αποφάσισαν να στείλουν τις ταινίες τους στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, «δεν πάει να πει ότι δεν θέλουμε και εμείς τον νέο κινηματογραφικό νόμο. Όλοι τον ζητάμε χρόνια τώρα, αλλά νομίζω ότι καλύτερα θα παλέψουμε για την πραγματοποίησή του αν πάμε στο φεστιβάλ, το οποίο δεν φταίει σε τίποτα», μας είπε χθες το βράδυ ο Περικλής Χούρσογλου.


Ροκ συγκινήσεις
Μ.Μ.

Aν πριν από λίγες ημέρες οι γονείς συνόδευαν τα παιδιά σε συναυλία (βλέπε Τokio Ηotel), προχτές βράδυ στο Φάληρο τα παιδιά συνόδευαν τους γονείς. Οι 50κάτι είχαν πάρτι- «τα νιάτα μας είναι αυτά», έλεγε ο ένας στον άλλο, και «εμείς μ΄ αυτά μεγαλώσαμε παιδί μου»- στη συναυλία των ΖΖ Τop, που 60κάτι οι ίδιοι, πίσω από τα σούπερ κλάσικ μαύρα γυαλιά, μαύρα ρούχα και μακριά γένια, στάθηκαν στο ύψος του ροκ εν ρολ μύθου τους και σκόρπισαν συγκινήσεις. Γεμάτο το Τae Κwon Do- πάνω από 8.000 φαν, κλασικού ροκ τύπου, κοινό κι αυτοί. Εκδηλωτικοί δηλαδή και αποφασισμένοι να απολαύσουν το λάιβ. Πρώτη φορά και οι ΖΖ Τop στην Αθήνα. Η συναυλία τους, ένα σόου με ντιζαϊνάτες κιθάρες και στρας, χορευτικές κινήσεις, κορίτσια με καπέλα και φτερά. Και έξω από το στάδιο στο πάρκινγκ καλογυαλισμένες, «πειραγμένες» μηχανές, στο πνεύμα της συναυλίας κι αυτές. Κόντρα στο πνεύμα, ο κακός ήχος. Τόσο που σε μερικές στιγμές δεν σε άφηνε να ξεχωρίσεις τα κομμάτια (και να σκεφτεί κανείς πως είναι κομμάτια γραμμένα στο υποσυνείδητο). Αν και το γκρουπ, είναι η αλήθεια, δεν άφηνε περιθώρια για προβλήματα στην επαφή του με τον κόσμο.