[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Νo martini, no party

Για μένα δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να με ρωτάνε οι φίλοι πώς μου φάνηκε μια παράσταση πριν καλά- καλά βγω από το θέατρο. Είναι σαν να μου ρίχνουν στην πλάτη έναν κουβά νερό, ζεστή καθώς είμαι ακόμα από το κρεβάτι. Ξυπνάω απότομα, εκνευρίζομαι και μπαίνω απροετοίμαστη σε συζητήσεις σαν κι αυτή για τις οποίες σχεδόν πάντοτε σκυλομετανιώνω.

Λυπάμαι που θα το επαναλάβω αλλά, αν και μου άρεσε η δουλειά του Παπαϊωάννου, βρήκα εντελώς σιγουρατζίδικη την επιλογή του Εθνικού να «γιορτάσει» με ένα τέτοιο γκαραντί θέαμα το άνοιγμά του σε μια νέα ζωή.

Όταν βγήκα στο πεζοδρόμιο της Αγίου Κωνσταντίνου είχα την εντύπωση ότι έβγαινα από την Πειραιώς 260, από το Παλλάς, στην κατάληψη της ΑΣΚΤ.

Πουθενά το Εθνικό, πουθενά η αστική αύρα του, πουθενά και η γιορτή του. Θα έλεγα μάλιστα ότι η σεμνοτυφία, για την οποία τόσος καβγάς γίνεται, δεν βρίσκεται τόσο στο να βρακώσουμε τους γυμνούς χορευτές όσο στην αδυναμία μας να χορέψουμε εμείς οι ίδιοι, να μεθύσουμε και ας παρεκτραπούμε. Αυτός κατά τη γνώμη μου είναι ο φόβος που μας κάνει τελικά θρησκόληπτους και ανεπίδεκτους στη (θεατρική) χαρά και στο ρίσκο της.

Και μια τελευταία συμβουλή πριν από το πάρτι: Ψωνίζοντας το καλύτερο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι το ρούχο θα σου ξεμείνει τελικά στην κρεμάστρα.