Γνώμη

Θέαμα αγνοείται
Του Δημήτρη Δοντά

Ζητείται επειγόντως θέαμα.

Οι εμφανίσεις και των τριών ομάδων στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών διοργανώσεων έδειξε το μεγάλο έλλειμμα που υπάρχει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, σε ό,τι έχει να κάνει με το θέαμα και κατ΄ επέκταση με την ποιότητα. Και μπορεί οι οπαδοί Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού να πανηγυρίζουνδικαιολογημένα έως ένα σημείο- για τις νίκες που πέτυχαν οι ομάδες τους με τη Σταντάρ Λιέγης και τη Στουρμ Γκρατς αντίστοιχα, όμως κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει και την απογοήτευση μιας μερίδας φίλων του ποδοσφαίρου. Απογοήτευση που έχει να κάνει με το προσφερόμενο θέαμα, το οποίο, επιεικώς, είναι κάτω του μετρίου. Βλέπουμε ομάδες χωρίς ταυτότητα, χωρίς προσανατολισμό.

Και αν αυτό το (κακό) θέαμα το παρακολουθούμε στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, όπου το κίνητρο για τους παίκτες και τους προπονητές είναι τεράστιο, εύκολα γίνεται αντιληπτό τι συμβαίνει στις εγχώριες διοργανώσεις. Με αυτά που βλέπουν τα μάτια μας, σίγουρα σύντομα θα χρειασθούμε… οφθαλμίατρο.

Όμως, το κακό θέαμα έχει μια ακόμη αρνητική παράμετρο.

Αν ρωτήσει κάποιος τους σημερινούς 40άρηδες- 50άρηδες φιλάθλους για το πότε ευχαριστήθηκαν μπάλα, ασχέτως συλλογικής προτίμησης, θα μιλήσουν για τον Ηρακλή των Χατζηπαναγή, Κωφίδη, Καραΐσκου, την ΑΕΚ του Μπάγιεβτς, τον Ολυμπιακό στα τέλη της 10ετίας του 1990, τον ΠΑΟ του Κυράστα. Για τις σημερινές ομάδες κανείς δεν μιλά. Και ούτε πρόκειται να αποτελέσουν σημείο αναφοράς στο μέλλον, παρά μόνο για στατιστικούς λόγους.

Το καλό θέαμα θα δώσει στους φιλάθλους την πραγματική εικόνα του ποδοσφαίρου. Ότι δηλαδή το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι. Στο οποίο, πέρα από τη νίκη, υπάρχει και η ισοπαλία και η ήττα και το ανθρώπινο λάθος. Όσο το θέαμα είναι κακό τόσο θα έχουν τον πρώτο και κυρίαρχο λόγο μεταξύ των φιλάθλων ο τυφλός οπαδισμός, η βία, η καχυποψία, η συζήτηση για το παρασκήνιο και όλη αυτή η αρρωστημένη κατάσταση που βλέπουμε στο ελληνικό πρωτάθλημα κ.λπ.