[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δόξα τω Θεώ!

Διακεκριμένος καθηγητής πανεπιστημίου, φίλος νέου υπουργού, τον πήρε τηλέφωνο την επομένη των εκλογών και τον συμβούλευσε δύο πράγματα: πρώτον, να πάρει την τσάντα του και να αρχίσει να γυρνά όλη την Ελλάδα, για να δει επί τόπου τι γίνεται στον τομέα του. Και δεύτερον, να μην πηγαίνει περίπατο στα κανάλια. Τι ανακούφιση! Όταν πατώ το κουμπί της τιβούλας μου, δεν αντικρύζω πια την αέναη παρέλαση υπουργών, υφυπουργών και λοιπών κυβερνητικών αυλικών. Απηύδησα να βλέπω γυαλιστερές γραβάτες, ατσαλάκωτα κοστούμια και κρεπαρισμένα μαλλιά από το κομμωτήριο, να κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους για το ποιος θα πει την καλύτερη ατάκα. Who cares;

Δεν υπάρχει σήμερα επίσημη γραμμή, μαθαίνω από τους συναδέλφους του πολιτικού ρεπορτάζ, αλλά έχουν δουλειά οι άνθρωποι και «δεν προκάνουν» (πότε, αλήθεια, προλάβαιναν οι απελθόντες να πατήσουν το πόδι τους στα υπουργεία τους, όταν γύρναγαν ολημερίς από στούντιο σε στούντιο; Άσε τον χρόνο που δαπανούσαν κάθε μέρα για να σκεφθούν ζητήματα του τύπου «τι να φορέσω σήμερα στο γυαλί;», «πάει καλύτερα το φούξια ή το βεραμάν πουκάμισο;»).

Όσο λιγότερο, λοιπόν, βγαίνουν στη μικρή οθόνη, τόσο καλύτερα. Όσο για τα φούμαρα περί ανάγκης προβολής του κυβερνητικού έργου, η Ψυχολογία το λέει καλύτερα: δεν έχει σημασία τι λέει κάποιος, αλλά τι κάνει! Περιμένουμε, λοιπόν, να μιλήσουν τα έργα τους…