Φαινόμενα

Χαλαράααα λαϊφ-σταϊλιζόμαστε
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Τραγελαφικό, τουλάχιστον, το γεγονός ότι ο χώρος της πολιτικής ενημέρωσης κατακλύστηκε από σχόλια για το τι φορούσαν οι κυρίες της Βουλής στην προχθεσινή ορκωμοσία τους
Να που κατάφερε να αλώσει τη δημόσια σφαίρα ο «λόγος» του λάιφ στάιλ και από μεσημεριανάδικη τηλεπλάκα να μετατραπεί σε εθνική τραγωδία. Ή κωμωδία- όπως το πάρει κανείς. Ουδείς αρνείται ότι η ζωή θέλει και το χαμόγελό της, αλλά νά ΄ναι χαμόγελο υγείας και όχι αφασίας. Γιατί εκεί οδηγεί το φιλοθέαμον η ταύτιση σοουμπίζνες και πολιτικής.

Σαν να βάδιζαν στο χολιγουντιανό red carpet οι κυρίες της Βουλής προχθές, με τις κάμερες να ζουμάρουν στις γόβες και στα σακάκια τους, ενώ δημοσιογράφοι δελτίων, και όχι πανελίστες των μεσημεριανάδικων, σχολίαζαν το ενδυματολογικό στυλ που είχε επιλεγεί για την ημέρα. Τα πρώτα σχόλια προκλήθηκαν με αφορμή την κάζουαλ εμφάνιση της νεότατης υπουργού κυρίας Μπιρμπίλη στην ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης, στα οποία πρωτοστάτησε ο Γιώργος Παπαδάκης σαχλαμαρίζοντας για τα αθλητικά της παπούτσια, κάνοντας ότι δεν γνωρίζει πώς τα λέμε, με τον Λιαρέλη να σιγοντάρει την ειρωνεία για την ενδυματολογική διαφορετικότητα της υπουργού, σαν να αποτελούσε θέμα ισάξιο με την πολιτική βαρύτητα της κυβερνητικής της θέσης. Ήταν η πρώτη φορά έπειτα από καιρό που παρακολουθήσαμε δύο παρουσιαστές να επιδίδονται απενοχοποιημένοι και τάχα σαχλαμαρίζοντας στο παμπάλαιο και ξεπερασμένο στον σύγχρονο κόσμο σεξιστικό ξεφλούδισμα γυναικών που αναλαμβάνουν θέσεις εξουσίας- στην ακραία του μορφή το είχε δεχτεί την εποχή που ανέλαβε την αρχηγία του ΚΚΕ η κυρία Παπαρήγα, γιατί η ιστορία έχει σημασία.

Πλέον δεν χρειάζονται εκείνες οι απροκάλυπτες σεξιστικές επιθέσεις. Είναι πασιφανής η κυριαρχία της τηλεόρασης, και ένας χορός δημοσιογράφων που την υπηρετεί με πάθος μουρμουρίζοντας ακαταπαύστως στον ρυθμό των ευτελέστερων συνταγών τηλεθέασης σκεπάζει τον λόγο της πολιτικής με δήθεν χαριτωμενιές. Με άλλοθι δήθεν την άρνηση της σοβαροφάνειας. Λες και το αντίθετο του σοβαροφανούς είναι ο εσαεί χαβαλές, ανόητος και αφασικός.

Διόλου ανώδυνο αυτό το κλίμα της τηλεοπτικής δήθεν «χαλαρότητας» και «απενοχοποίησης». Αποτελεί την πιο ισχυρή μέθοδο χειραγώγηση της σκέψης των πολιτών. Όχι τόσο γιατί από τα δήθεν «χαλαρά» σχολιάκια για τις ενδυματολογικές επιλογές των κυριών της Βουλής αναδύονται αναχρονιστικές σεξιστικές νοοτροπίες- ακριβώς αυτές που έχουν καταδικάσει την εγχώρια δημόσια σφαίρα σε έναν ασφυκτικό επαρχιωτισμό-, αλλά γιατί επιβάλλεται το «βλέμμα» της τηλεόρασης και του λάιφ στάιλ στην πολιτική και κυρίως στις ίδιες τις κυρίες της Βουλής. Είδαμε ορισμένες χτενισμένες, ντυμένες και μακιγιαρισμένες με αισθητική τηλεοπτικής παρουσιάστριας. Ενοχοποιημένες, άραγε, από το στερεότυπο ενός επιθετικού φαλλοκρατισμού ότι «η έξυπνη και μορφωμένη είναι κακοσουλούπωτη και άσχημη», θέτοντας μάλιστα ως πρότυπο ομορφιάς και κομψότητας προς σύγκριση τη λατερνατζίδικη και μποτοξαρισμένη «ομορφιά» των τηλεπαρουσιαστριών;

Προφανώς, η εποχή της εικόνας που ζούμε επιβάλλει τους όρους της και στην πολιτική. Είναι μια συζήτηση που έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Από αυτό το σημείο όμως μέχρι τη μετατροπή της πολιτικής σε λάιφ στάιλ, η απόσταση είναι μεγάλη. Το φαινόμενο δεν είναι μόνον εγχώριο. Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές, με το «λουκ» της Σεγκολέν Ρουαγιάλ να συζητείται σχεδόν όσο και οι πολιτικές της απόψεις, έδωσαν το στίγμα της εποχής που η κυριαρχία της εικόνας έχει επιφέρει σύγχυση προτεραιοτήτων.


Καμουφλαρισμένες νοοτροπίες

Το πρόβλημα δεν είναι ούτε το λάιφ στάιλ ούτε το να ενδιαφέρονται οι κυρίες και οι κύριοι της πολιτικής για την αισθητική της εικόνας τους, αλλά η μαζική πίεση για την υποχώρηση της προσωπικότητας μπροστά στους κανόνες μιας ομοιομορφίας της εμφάνισης. Υπ΄ από αυτό το πρίσμα σχολιάστηκε η απλή και καθημερινή εμφάνιση της υπουργού Περιβάλλοντος. Και είναι τότε που οι υποτιθέμενοι κανόνες της αισθητικής δρουν υπογείως σαν κορσέδες της πολιτικής και που νοοτροπίες τις οποίες έχει απορρίψει η ζωή επανέρχονται θριαμβευτικά καμουφλαρισμένες σε «τηλεοπτική πλάκα», για να επιβεβαιώσουν την κίνηση προς τα πίσω μιας πολύ τηλεοπτικής δημοκρατίας.