«Αυτές οι 8 ελιές άλλαξαν τη ζωή μας»

«Αφήσαμε πίσω μας τη ζωή στη Βρετανία γιατί διαπιστώσαμε ότι δεν ήταν πλέον το ιδανικό μέρος για να ζήσουμε. Γι΄ αυτό ήρθαμε στην Κρήτη, σε ένα χωριό στο δυτικό μέρος του νησιού και κάνουμε αγροτική ζωή χωρίς άγχος. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως βγάζουμε το δικό μας λάδι».

Για την οικογένεια της Κίρστι και του Σόαν Ρόμπσον η περιοχή Λινκολνσάιρ, περίπου δυόμισι ώρες από το Λονδίνο, ήταν ο τόπος κατοικίας τους για αρκετά χρόνια. Το 2002 όμως ήταν η χρονιά που πήραν μια μεγάλη απόφαση: πούλησαν το σπίτι, τα αυτοκίνητα και κάθε περιουσιακό τους στοιχείο, άφησαν τις δουλειές τους και έφυγαν όχι μόνο από τη συγκεκριμένη κωμόπολη αλλά και από τη χώρα. «Παρ΄ ότι δεν μέναμε σε μεγάλη πόλη, η ζωή είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη: άγχος, τρελοί ρυθμοί, εξαιρετικά χαμηλή ποιότητα ζωής», λέει στα «ΝΕΑ» η 39χρονη.

Ο δρόμος τούς έβγαλε στα Αφράτα, ένα χωριό στον Δήμο Κολυμπαρίου της Κρήτης, με περίπου 140 κατοίκους. Πριν από τρία χρόνια μάλιστα αγόρασαν το δικό τους σπίτι- τριών δωματίων με μια σχετικά μεγάλη έκταση μπροστά- προς 234.000 ευρώ. «Το θετικό ήταν ότι είχαμε ήδη τους γονείς μου εδώ, οι οποίοι είχαν κάνει πριν από χρόνια αυτό που κάναμε εμείς. Και παρ΄ όλο που είχαμε δύο παιδιά σε σχολική και προσχολική ηλικία, αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε να μείνουμε σε μεγάλη πόλη, με όλα τα άσχημα που έχει». Όσο για την επαγγελματική τους αποκατάσταση, η Κίρστι φροντίζει τους κήπους ή καθαρίζει τις πισίνες στα εξοχικά σπίτια ξένων ιδιοκτητών, ενώ ο Σόαν εργάζεται σε κτηματομεσιτική εταιρεία.

Η αγροτική ζωή ήταν αυτό που τους κέντρισε το ενδιαφέρον. Ένα από τα μεγαλύτερα «ατού» του νέου τρόπου ζωής ήταν το γεγονός ότι στην αυλή του καινούργιου τους σπιτιού υπήρχαν οκτώ δέντρα ελιάς. «Στην Αγγλία το ελαιόλαδο για μας ήταν πολυτέλεια, αφού ήταν εξαιρετικά ακριβό για να το αγοράσεις. Και τώρα έχουμε τη δυνατότητα να βγάζουμε το δικό μας λάδι και τις δικές μας ελιές, από τον κήπο μας», λέει η οικογένεια. Η σοδειά δεν ξεπερνά τα 350 κιλά ελιές ετησίως- πέρυσι έβγαλαν 50 λίτρα λάδι. «Μπορεί για μια ελληνική οικογένεια αυτή η ποσότητα να είναι μικρή, για μας όμως που κάνουμε μια αρχή είναι ιδανική».

Ιταλία, Ισπανία και Ελλάδα είναι οι τρεις χώρες που ενδιαφέρουν τους Βρετανούς ερασιτέχνες ελαιοπαραγωγούς, οι οποίοι βλέπουν με καλό μάτι την αγορά εκτάσεων με ελιές, προκειμένου να έχουν τη δική τους παραγωγή ελαιολάδου. Ωστόσο, η χώρα μας κατέχει την πρωτιά, καθώς εδώ βρίσκονται οι περισσότεροι Βρετανοί ιδιοκτήτες ελαιώνων.

Είναι ενδεικτικό ότι οικογένειες Βρετανών ενδιαφέρονται να αγοράσουν εκτάσεις γης στην Ελλάδα, προκειμένου να βγάζουν το δικό τους λάδι. Σύμφωνα με τον κ. Μάικ Σόντερς, υπεύθυνο της βρετανικής κτηματομεσιτικής εταιρείας Snobby Ηomes, που δραστηριοποιείται και στην Κρήτη, υπάρχουν Βρετανοί που θέλουν να αγοράσουν σπίτι το οποίο όμως να έχει και μια έκταση με δέντρα ελιάς. «Οι Βρετανοί έρχονται στην Κρήτη για τον ήλιο, τους φιλικούς ανθρώπους, κυρίως όμως επειδή έχουν απογοητευθεί από την ποιότητα ζωής στη Βρετανία. Πολλοί από τους πελάτες μας θέλουν να αγοράσουν σπίτι ή ακόμη και να μείνουν μόνιμα σε ένα παραδοσιακό κρητικό χωριό. Υπάρχουν κι αυτοί που επιθυμούν να έχουν τη δική τους παραγωγή σε λάδι και ελιές».

Ο σύμβουλος
«Πώς θα μαζέψουμε τις ελιές;», «Πότε είναι καλύτερα να τις πάμε στο ελαιοτριβείο;»: Αυτές είναι μερικές μόνο από τις ερωτήσεις που δέχεται καθημερινά ο κ. Μάικ Νορθ, υπεύθυνος επιχείρησης πώλησης ελαιολάδου στη Βρετανία (ΟliveΟil Club). Αρκετοί είναι οι συμπατριώτες του οι οποίοι έχουν ελαιώνες στην Ελλάδα και του ζητούν ακόμη και μέσω Ίντερνετ πληροφορίες και συμβουλές σχετικά με τη διαδικασία της συγκομιδής αλλά και την παραγωγή ελαιολάδου.

«Για καλό ελαιόλαδο δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά αγάπη και φροντίδα από τους παραγωγούς. Το πρώτο πράγμα που τους λέω είναι να έχουν “επαφή” με τις ελιές τους όλο τον χρόνο κι όχι μόνο όταν τις μαζεύουν. Όταν περιποιούνται τα δέντρα, αυτά θα τους το ανταποδώσουν». Μία από τις πιο σημαντικές συμβουλές που δίνει στους ερασιτέχνες ελαιοπαραγωγούς είναι να μαζεύουν τις ελιές τις πρώτες μέρες της συγκομιδής κι αυτό για να έχουν γευστικότερο ελαιόλαδο.

ΤΟ RΕΑL ΕSΤΑΤΕ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ

Έντονο ενδιαφέρον επιδεικνύουν οι Βρετανοί ερασιτέχνες ελαιοπαραγωγοί για αγορά ελαιώνων στην Ελλάδα

Οικογενειακή… ψυχαγωγία η συγκομιδή της ελιάς

ΤΕΛΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ η οικογένεια Ρόμπσον αρχίζει τις διαδικασίες συγκομιδής της ελιάς. Παρ΄ όλο που οι ντόπιοι χρησιμοποιούν ειδικά μηχανήματα προκειμένου να μαζέψουν τις ελιές, το ζευγάρι «επιστρατεύει» όλα τα μέλη της οικογένειας και τα εφοδιάζει με κοντάρια και πλαστικές τσουγκράνες. «Τα μηχανήματα θα μπορούσαν να είναι μία πολύ καλή λύση εάν ο αριθμός των δέντρων μας ήταν εξαιρετικά μεγάλος. Τώρα που έχουμε μόνο οκτώ, απλά τα “χτενίζουμε” ή χτυπάμε τα κλαδιά προκειμένου να πέσουν οι καρποί», λέει η Κίρστι.

Την ώρα που εκείνη και ο σύζυγός της, ανεβασμένοι πολλές φορές πάνω στο δέντρο, προσπαθούν να ρίξουν τις ελιές από τα κλαδιά, τα δύο παιδιά τους, η 15χρονη Χάνα και ο 7χρονος Σολ, στρώνουν ένα μεγάλο πανί πάνω στο οποίο πέφτουν οι καρποί. «Συνήθως ο Σόαν αναλαμβάνει τα ψηλά κλαδιά κι εγώ τα πιο χαμηλά», λέει η Βρετανίδα. Δουλειά των παιδιών πάντως είναι να ξεδιαλέξουν τους καρπούς και να τους βάλουν στα σακιά.

Όπως παραδέχεται η Κίρστι, η συγκομιδή της ελιάς είναι για την οικογένεια μια ευκαιρία για να κάνουν κάτι όλοι μαζί. Άλλωστε, μένουν σε έναν δήμο ο οποίος είναι παγκοσμίως γνωστός για το ελαιόλαδο. Δεν είναι λίγες οι διακρίσεις που έχει πάρει το ελαιόλαδο Κολυμπαρίου στο εξωτερικό- οι καταναλωτές σε ευρωπαϊκές χώρες να το ζητούν με την ονομασία του. «Συνήθως χρειαζόμαστε μια- δυο μέρες για να τις μαζέψουμε. Ξεκινάμε από το πρωί και γυρνάμε σπίτι αργά το απόγευμα. Μαζί μας παίρνουμε φαγητό και στο διάλειμμά μας κάνουμε ένα μικρό πικ νικ». Παράλληλα όμως οι Ρόμπσον παραδέχονται ότι είναι σκληρή δουλειά. «Είναι διασκεδαστικό την πρώτη ώρα, κυρίως για τα παιδιά. Μετά όταν δεν έχεις συνηθίσει, κουράζεσαι. Αλλά όταν φτάνει το τελικό προϊόν στο σπίτι είσαι ευχαριστημένος γιατί είναι από τον κόπο σου».

Το τελευταίο στάδιο της διαδικασίας είναι όταν θα πρέπει να μεταφέρουν τις ελιές στο ελαιοτριβείο. «Τις αφήνουμε εκεί και μετά από τρεις, το πολύ τέσσερις μέρες μάς καλούν για να πάρουμε το λάδι μας, το οποίο συνήθως είναι υπεραρκετό για τις ανάγκες της οικογένειας».