«Τα ραδιόφωνα παίζουν πια μόνο χαζοπόπ»

Eίναι ένα από τα μακροβιότερα γκρουπ στην Ελλάδα. Οι Αpurimac με τα κόνγκας τους, τις τιμπάλες τους, τα μπόγκος, τις μαράκες, τις κιθάρες, τις τρομπέτες τους… λικνίζονται στα μέρη μας από το 1983 με επίσημη έναρξη το 1986 (ο πρώτο δίσκος).

Σήμερα ο Daniel Αrmando (ιδρυτής του γκρουπ) διατηρεί σταθερά την ελαφρώς λατινοαμερικάνικη απόχρωση όταν μιλάει ελληνικά, αλλά κι αυτό έχει εγγραφεί πλέον στη συλλογική μας μνήμη – όπως και το ότι Αpurimac εν Ελλάδι σημαίνει ταξίδι στις θάλασσες της Καραϊβικής, στα δάση των Άνδεων, στις σάλσες και τα τάνγκο της Αργεντινής, πάντα σε συνδυασμό με στίχο ελληνικό…

Την ίδια «ανοιχτή» διάθεση έχει και ο νέος δίσκος τους («Παράθυρα Ανοιχτά» Λύρα). «Μια προσπάθεια να αποτυπώσου- με σε CD την ευρύτατη γκάμα της λατινοαμερικάνικης μουσικής. Από ρυθμούς που σε ξεσηκώνουν και θέλουν να σε κάνουν να χορέψεις, μέχρι τις πιο εσωστρεφείς ταξιδιάρικες μελωδίες των Ινδιάνων του Περού. Τη λογική δηλαδή που ακολουθούμε στα λάιβ μας», εξηγεί ο Daniel.

Στο CD, που περιέχει 18 νέα τραγούδια (εκ των οποίων μόνο το ένα ισπανόφωνο) συμμετέχουν οι φωνές των φίλων τους «Ινδιάνων» Χάρη, Πάνου Κατσιμίχα και Παντελή Θαλασσινού- «από χρόνια το λέω, είναι οι τελευταίοι Ινδιάνοι που έχει η Ελλάδα», λέει ο Daniel- του «ράσταμαν» Μάρκου Κούμαρη (απο τους Locomondo που έγραψε και το «Δεν προλαβαίνω», το χιτ του δίσκου), η Μάρτα Μορελεόν με την οποία οι Αpurimac έχουν ξανασυνεργαστεί και στο παρελθόν και η Αργεντίνα Gabriela Τorres με την ιδιαίτερη φωνή της. Έκπληξη ο πληθωρικός Ηλίας Μαμαλάκης.

«Είμαστε σταθεροί στα ραντεβού μας», λέει ο Daniel. «Περίπου κάθε τέσσεραπέντε χρόνια μαζεύουμε το υλικό μας, το ηχογραφούμε και το προτείνουμε».

Ναι αλλά δεν σας βλέπουμε και πολύ τακτικά. Τώρα που υπάρχουν και τόσα λαϊβάδικα…

Μπορεί να υπάρχουν πολλά, αλλά οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες. Κακός ήχος, περίεργη νοοτροπία κ.λπ. κ.λπ. Προτιμάμε να παίζουμε λιγότερο, αλλά να μην κάνουμε εκπτώσεις.

Οπότε ζείτε όλοι από κάτι άλλο.
Το έχουμε πάρει απόφαση αυτό. Η μουσική για μας είναι τρόπος ζωής. Δεν θέλαμε να την ξεπουλήσουμε για το μεροκάματο. Να πάμε σε σκυλάδικο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν λειτουργούμε σαν γκρουπ. Βρισκόμαστε τακτικά, κάνουμε πρόβες, συζητάμε τα κομμάτια.

Δεν έχει ανοίξει το κοινό τα τελευταία χρόνια; Μέσω Ιnternet…

Βέβαια. Απλώς υπάρχει μια τάση στην Ελλάδα οι περισσότεροι να επιστρέφουν στο λαϊκό μόλις πατήσουν τα 30. Είναι τόσο δυνατό το ελληνικό τραγούδι- και καλά κάνει δηλαδή και είναι…

Τελευταία είδαμε νέους ανθρώπους να κάνουν επιτυχίες με ξενόγλωσσα τραγούδια…

Εντάξει. Αλλά υπάρχει τέτοια πλύση εγκεφάλου από την τηλεόραση και τα ραδιόφωνα σε ένα συγκεκριμένο είδος τραγουδιού. Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτές οι εξαιρέσεις. Οτιδήποτε άλλο, εκτός από το σκυλοπόπ ή το χαζοπόπ, δεν το συζητάμε…

Ο ελληνικός στίχος στους Αpurimac ήταν αναγκαίο κακό ή φυσική εξέλιξη;

Προέκυψε με τον Κηλαηδόνη με τις «Μπραχάμες» το ΄90. Μετά κάναμε το «Λουλούδι του Δάσους» με τους Κατσιμιχαίους κ.λπ. κ.λπ. Ομολογώ ότι τώρα δεν είναι το ίδιο με παλιά. Λόγου χάριν, στο «Παράθυρα Ανοιχτά» έχουμε ένα ισπανόφωνο κομμάτι που ακούγεται πολύ και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Μέχρι τώρα ο ελληνικός στίχος ήταν πολύ μέσα στην κουλτούρα του τραγουδιού…

ΙΝFΟ

Την Παρασκευή 23/10 οι Αpurimac θα είναι στην «Αυλαία» (Αγ.
Όρους 15 και Κωνσταντινουπόλεως 115) Βοτανικός.

Συνεργασία με τη Μερσέντες Σόσα

Οι Αpurimac είχαν συνεργαστεί με τη μεγάλη φωνή της Αργεντινής (που πέθανε την προηγούμενη εβδομάδα) Μερσέντες Σόσα-που μάλιστα είχε τραγουδήσει ελληνικά σε δίκο τους.

«Τη Μερσέντες Σόσα την ήξερα από τότε που ήμουν στην Αργεντινή», λέει ο Αrmando. «Όταν επέστρεφα εκεί, πήγαινα πάντα και την έβλεπα.

Όταν κάναμε το “Στις γειτονιές του κόσμου” απλώς της στείλαμε το τραγούδι “Βράχια Γυμνά”, άκουσε το κομμάτι, της άρεσε πολύ και αποφάσισε να το πει. Έτσι απλά. Και να φανταστείτε ήταν το ίνδαλμά μου από παιδί. Τη φώναζα «γιαγιάκα» και τσαντιζόταν.

“Βρε”, μου έλεγε, “αφού έχω την ηλικία της μάνας σου, γιατί με λες γιαγιά;”».

Γιατί να έρθει κανείς να δει τους Αpurimac;

Γιατί πάνω στη σκηνή είμαστε η χαρά της ζωής.

Η χαρά δεν είναι πολύ σπάνια σήμερα; Δεν είναι ωραίο να πηγαίνεις κάπου και να αλλάζεις εντελώς χώρο και χρόνο; Και από την άλλη, εκεί που είσαι έτοιμος να σηκωθείς να χορέψεις, να σε βρίσκει η ηρεμία και το ταξίδι των Ινδιάνων και να γίνεται απόλυτη ησυχία μέσα στην αίθουσα και να «κουλάρεις» και να αφήνεις τη μουσική να σε ποτίζει… Αυτό είναι η μουσική. Ένα ωραίο ταξίδι με πολλά τοπία, με πάρα πολλά τοπία.