[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα άνθη του κακού

Το παραχοντρύναμε με τον συνάδελφό μου όταν η συζήτηση πήγε στον Πολάνσκι. Αυτός με κατηγόρησε για πολιτική ορθότητα και εγώ του έριξα μια κάτω από τη ζώνη, θυμίζοντάς του ότι έχει κόρη στην ηλικία του θύματος και γιο στην ηλικία των μικρών Αλβανών που «επανδρώνουν» τα μπουρδέλα της Μενάνδρου. Είπαμε κι άλλα που σε κανονικές συνθήκες δεν λέγονται και μετά βυθιστήκαμε στην πιο βαθιά μελαγχολία. Το σκάνδαλο Φρεντερίκ Μιτεράν αντί να μας φουντώσει έβαλε τέλος στην εκ του προχείρου αντιπαράθεσή μας. Σεξοτουρισμός ή κολαούζος του Λεπενισμού;

Δεν θα δεχτώ το δίλημμα, τουλάχιστον όχι έτσι όπως παρουσιάζεται light και ξαλαφρωμένο από τα βασικά του συστατικά. Διακρίνω την υποκρισία και διαισθάνομαι την ομοφοβία, δεν μπορώ όμως και να κλείσω τα μάτια στον άλλον, τον «ευλογημένο» από θεούς και δαίμονες σεξοτουρισμό, που άλλοτε φοράει το ράσο της ιεραποστολής, άλλοτε το authority της πολιτιστικής εκστρατείας κι άλλοτε το τζάκετ του πολιτικού statement. Έχω μάλιστα μια ροζ ατζέντα γεμάτη από ταξιδιώτες που γύρισαν από την Κούβα με την ψηφιακή τους μηχανή εκστατική. Σε τα μας; Το ξέρει ο γέρος με την αθλητική φόρμα τι κάνουν στα παιδιά της Αβάνας οι νοσταλγοί της σοσιαλιστικής αθωότητας;

Εδώ που μπλέξαμε κανείς δεν είναι αθώος και, από πολλές απόψεις, ευτυχώς. Ζητώ τη συνηγορία του Κ. Π Καβάφη από το αγαπημένο μου ποίημα «Σταις σκάλαις». Ζητώ και τη μαρτυρική κατάθεση του Γούντι Άλεν από το «Μανχάταν» όπου η μικρή Χεμινγουέι, όταν κλείνει τα δεκαοχτώ τού πετάει την πατσαβούρα: «Ι am legal, but still a kid» (Είμαι νόμιμη, αλλά είμαι ακόμη παιδί). Διαλυθείτε ησύχως.