« Κι αλλού η ζωή μας πήγε»

«Από εννιά χρονών ήθελα να γίνω μπασκετμπολίστας, όμως το ύψος μου για το συγκεκριμένο επάγγελμα δεν μου το επέτρεπε. Έτσι, βλέποντας στην εφηβεία την ταινία “Jerry Μaguire”, ανακάλυψα ότι δεν χρειάζεται να είμαι παίκτης για να είμαι μέσα στον χώρο του μπάσκετ, μπορούσα να γίνω μάνατζερ αθλητών. Γι΄ αυτό άλλωστε επέλεξα να μπω στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων με απώτερο σκοπό να κάνω μεταπτυχιακό στο μάνατζμεντ αθλητών».

O Γιώργος Ματθαίος είναι 26 ετών και σήμερα εργάζεται σε εταιρεία διαχείρισης ακίνητης περιουσίας, ως αναλυτής επενδυτών. Προτού φθάσει όμως στο σημείο να επιλέξει το συγκεκριμένο επάγγελμα είχε το μεγάλο όνειρο να γίνει παίκτης σε ομάδα μπάσκετ. Κάποιες εξετάσεις που έκανε μικρός για τον αθλητικό όμιλο όπου έπαιζε μπάσκετ έ δειξαν ότι το ύψος του θα έφθανε το 1,75. Έτσι παρ΄ όλο που στην αρχή απογοητεύτηκε, «προσάρμοσε» το όνειρό του στην ιδέα να γίνει μάνατζερ αθλητών. Αλλά κι αυτή την επαγγελματική προοπτική αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει έναν χρόνο προτού φύγει στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές.

Ο Γιώργος δεν είναι ο μόνος που δεν πραγματοποίησε το παιδικό του όνειρο. Οι περισσότεροι νέοι δεν καταφέρνουν να κάνουν τελικά το επάγγελμα που ονειρεύονταν και ακόμα περισσότεροι είναι εκείνοι που δεν ασκούν το επάγγελμα που σπούδασαν.

Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΑΛΛΑΖΕΙ

Τα παιδιά αλλάζουν συχνά επιθυμία για το πιθανό μελλοντικό τους επάγγελμα κι αυτό συμβαίνει εξαιτίας της έλλειψης γνώσεων και εμπειριών

Το να μην κάνει κάποιος το επάγγελμα που ονειρεύτηκε δεν είναι θέμα επιλογής, αλλά εξαναγκασμού, σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο και σύμβουλο επαγγελματικού προσανατολισμού, κ. Νίκο Φακιολά. «Δύο είναι οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι δεν κάνουν τελικά το επάγγελμα που αγαπούν. Ο πρώτος έχει να κάνει με τη δυσκολία εύρεσης εργασίας, αλλά και τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν ικανοποιητικές απολαβές. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τη λανθασμένη επιλογή σπουδών. Οι υποψήφιοι φοιτητές μπαίνουν σε σχολές που δεν ξέρουν ποιες επαγγελματικές προοπτικές εξασφαλίζουν».

Τα παιδιά αλλάζουν συχνά επιθυμία για το πιθανό μελλοντικό τους επάγγελμα κι αυτό, κατά τον κ. Φακιολά, συμβαίνει εξαιτίας της έλλειψης γνώσεων και εμπειριών. Ωστόσο και η στάση των γονέων παίζει τον δικό της καταλυτικό ρόλο την περίοδο αυτή. «Στο στάδιο αυτό, δεν είναι λίγες οι φορές που οι γονείς κάνουν προεπιλογές για τα παιδιά τους και τα κατευθύνουν. Ένα παράδειγμα είναι αυτό των ξένων γλωσσών, να μάθει γαλλικά αντί γερμανικά» επισημαίνει και τονίζει ότι στην ουσία οι γονείς διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις και τα παιδιά μεγαλώνοντας αποκτούν τη δική τους άποψη.

Η συμβολή των γονιών
«Τελειώνοντας τη σχολή μου, έπρεπε να αποφασίσω τι μεταπτυχιακό θα κάνω και μέσα μου υπήρχε ακόμα έντονη η επιθυμία να γίνω μάνατζερ αθλητών» λέει ο 26χρονος Γιώργος Ματθαίος. Τονίζει δε ότι μία οικογενειακή συζήτηση τον έκανε να αλλάξει γνώμη και να στραφεί σε διαφορετικό αντικείμενο σπουδών. «Είχα την επιλογή να ακολουθήσω τη δουλειά τού πατέρα μου, κάτι που δεν με ενδιέφερε, ή να κάνω ένα μεταπτυχιακό που θα μου εξασφάλιζε μια σίγουρη δουλειά και με προοπτικές» λέει. Η συζήτηση αυτή- εξηγεί- στάθηκε αφορμή ώστε να ξανασκεφθεί τα δεδομένα που είχε μπροστά του, να αφήσει το όνειρό του και να επιλέξει να κάνει μεταπτυχιακό στον χώρο των χρηματοοικονομικών και των επενδύσεων.

«Η παρότρυνση του πατέρα μου αποδείχθηκε σωστή τελικά, καθώς στην Ελλάδα δεν υπήρχε μεγάλη εξειδίκευση στο αντικείμενο αυτό. Τον τελευταίο καιρό μόνο έχει αρχίσει να αναπτύσσεται, συν ότι οι εταιρείες πλέον για τον συγκεκριμένο κλάδο ζητούν άτομα που έχουν κάνει ανάλογες σπουδές» επισημαίνει ο αναλυτής επενδυτών, Γιώργος Ματθαίος. «Προς το παρόν δεν με έχει προδώσει η επιλογή που έχω κάνει, αν και το όνειρο υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου» λέει και δηλώνει τυχερός γιατί τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει κάποιος στο επάγγελμά του είναι η ομαδικότητα, η αποφασιστικότητα και οι ηγετικές ικανότητες, όπως ακριβώς και στο μπάσκετ.
«Αγαπώ τη μουσική αλλά σπουδάζω Πληροφορική»

«Η ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΟΥ με τη μουσική είναι πλέον ερασιτεχνική, όμως δύσκολα θα την έβγαζα από τη ζωή μου γιατί είναι το μοναδικό πράγμα που δεν βαριέμαι ποτέ». Ο Νίκος Φερτάκης σε λίγους μήνες παραδίδει τη διπλωματική του εργασία στο Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Αθηνών και ήδη ετοιμάζει αιτήσεις για μεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Από μικρός όμως είχε μία ιδιαίτερη αδυναμία στη μουσική και όνειρό του ήταν να γίνει μουσικός.

«Ξεκίνησα από το Δημοτικό να παίζω πιάνο. Στα χρόνια του Γυμνασίου όμως, η μουσική μπήκε για λίγο σε δεύτερη μοίρα, μέχρι που στην Γ΄ Λυκείου μία παρέα παιδιών δημιουργήσαμε το δικό μας συγκρότημα» λέει ο 25χρονος, ο οποίος παράλληλα με το Τμήμα Πληροφορικής φέτος ολοκληρώνει τις σπουδές του και στον χώρο της μουσικής. Ταυτόχρονα κάνει πρόβες με το συγκρότημά του, τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα.

«Στην Ελλάδα είναι δύσκολο να τα καταφέρεις ως μουσικός. Αυτός είναι κι ο λόγος που δεν επεδίωξα να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική, δεν ήθελα να τη σιχαθώ» επισημαίνει και τονίζει ότι η Πληροφορική δεν ήταν μία τυχαία επιλογή για εκείνον.


«Κάνω την αγάπη μου χόμπι»

Η αγάπη του Γιώργου Ματθαίου για το μπάσκετ δεν έχει βγει από τη ζωή του, αφού συνεχίζει να παίζει ακόμα. «Θέλησα να προσαρμόσω το όνειρο στην καθημερινότητά μου και αφού δεν έγινα μπασκετμπολίστας ή μάνατζερ αθλητών, προσπαθώ τουλάχιστον να παίζω μπάσκετ στον ελεύθερο μου χρόνο. Βάζοντάς το στη ζωή μου, είναι σαν να προπονούμαι καθημερινά» λέει χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με την οικογενειακή σύμβουλο κ. Σαρηγιαννίδου, αν κάποιος δεν μπορεί να κάνει το επάγγελμα που ονειρευόταν, μπορεί να προσαρμόσει την αγάπη και το ταλέντο του στις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες. «Να μην το αφήσει, να βάλει παράλληλους μικρούς στόχους σχετικά με αυτό και να τους πραγματοποιεί σταδιακά, να το διατηρήσει ακόμα και ως χόμπι».