[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Διδάσκει η κάλπη;

ΤΟ ΒΡΑΔΥ της περασμένης Κυριακής ο Κώστας Καραμανλής έμοιαζε κεραυνοβολημένος. Σαν εκτός τόπου και χρόνου, φαινόταν να μην περίμενε μια συντριπτική ήττα, με όποια αποδοκιμασία αυτή εκφράζει, και να πίστευε ότι θα μπορούσε να επιστρέψει στη Ραφήνα διαχειριζόμενος μια αξιοπρεπή διαφορά με το ΠΑΣΟΚ.

Η 4η Οκτωβρίου είναι χρήσιμη όχι μόνο επειδή από τις κάλπες προέκυψε μια νέα κυβέρνηση με ισχυρή λαϊκή εντολή, αλλά κυρίως επειδή από αυτήν συνάγονται κάποια ενδιαφέροντα συμπεράσματα που πρέπει να προβληματίσουν πολλούς, και κυρίως τα κόμματα που διεκδικούν την ψήφο του ελληνικού λαού.

Τίποτα δεν πρέπει πια να θεωρείται δεδομένο, πολύ περισσότερο το εκλογικό σώμα και η συμπεριφορά του. Καθώς αυξάνεται η αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική γενικότερα κι από την κομματική ταύτιση ειδικότερα, οι ψηφοφόροι γίνονται πιο απαιτητικοί και πιο «δύσκολοι». Ζητούν περισσότερα και δεν δέχονται να υποτιμάται η νοημοσύνη τους.

Φαίνεται εδώ πως η λέξη- κλειδί είναι η «ρευστότητα» με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το μέλλον του δικομματισμού.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών που ψήφισαν Ν.Δ. το 2007 στράφηκαν στο ΠΑΣΟΚ στις 4 Οκτωβρίου.

Βέβαια, η τεράστια διαφορά δεν προέκυψε μόνο από την ψήφο απογοήτευσης και τιμωρίας στη Ν.Δ., αλλά και από την ψήφο προσδοκίας προς τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.

Άλλο μάθημα από τις κάλπες για τη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση και όχι μόνο, είναι ότι δεν μπορεί κανείς να κυβερνά μόνο με την επικοινωνία. Γιατί όταν αυτή σου τελειώνει, δεν μένει τίποτα πάνω στο οποίο να μπορείς να χτίσεις για να διεκδικήσεις την εξουσία. Το παράδειγμα του φθαρμένου Κώστα Καραμανλή, πάνω στον οποίο επικεντρώθηκε όλη η προεκλογική καμπάνια της Ν.Δ., το αποδεικνύει. Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, αν τα κόμματα ποντάρουν στην ευθυκρισία των Ελλήνων πολιτών, όπως διατείνονται, ας είναι έτοιμα να υποστούν και τις συνέπειές της. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα φαίνεται πως δεν περνούν πια.

Προφανώς στην πολιτική, όπως στον έρωτα και στη ζωή, ισχύει πως αν θεωρήσεις κάτι δεδομένο, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την ώρα που θα το χάσεις.