[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] «Αθήνα: αφόρητη, απάνθρωπη, βρώμικη»

Και ξαφνικά το ελληνικό σινεμά γίνεται κοινωνικοπολιτικό και η «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου βραβεύεται- όπως και ο πρωταγωνιστής της Αντώνης Καφετζόπουλοςστο Φεστιβάλ του Λοκάρνο κι έχει άποψη για την κοινωνία γύρω μας, αλλά και την άρνηση των σκηνοθετών να στείλουν τις ταινίες τους στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μέχρι η πολιτεία να ψηφίσει κινηματογραφικό νόμο.

Τι γίνεται στην «Ακαδημία Πλάτωνος»;

Σε μια μικρή πλατεία μερικοί Έλληνες ρεμπεσκέδες ψιλικατζήδες κοιμούνται, αμπελοφιλοσοφούν και εκπαιδεύουν έναν σκύλο να γαβγίζει μόνο Αλβανούς.

Πώς είναι η Αθήνα σήμερα;
Αφόρητη. Απάνθρωπη. Βρώμικη.

Και η σημερινή Ελλάδα;
Το ίδιο με την Αθήνα. Επιπλέον είναι και καταθλιπτική.

Αυτό που λέμε «ελληναράς» ο μέσος Έλληνας;

Δεν είναι όλοι οι Έλληνες «ελληναράδες», δηλαδή ψευτοτσαμπουκάδες, ψευτοεθνικιστές και ψευτογενικώς.

Πώς αντιμετωπίζει ο Έλληνας τους μετανάστες;

Δεν ήμασταν έτοιμοι για να γίνουμε χώρα υποδοχής μεταναστών. Εδώ δεν είμαστε ικανοί να φροντίσουμε τους εαυτούς μας. Για την ώρα αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες ως αναγκαίο κακό που μας είναι χρήσιμο και κάποια στιγμή πρέπει να το ξεφορτωθούμε.

Μετανάστης και συ για χρόνια στη Γερμανία…
Είμαι μετανάστης κλάσης Α, δηλαδή από την Ελλάδα, δηλαδή την Ευρώπη. Δύσκολα την έχουν οι μετανάστες Β κλάσης, αυτοί από την Ανατολική Ευρώπη και πιο δύσκολα οι Γ κλάσης, οι Αφρικανοί και οι Ασιάτες που τρώνε και το ξύλο.

Παντού «ξένο σώμα» ο μετανάστης;

Χώρες «μπάτε σκύλοι αλέστε» όπως η δικιά μας δεν έχουν ιδέα τι να κάνουν τους μετανάστες. Χώρες πάλι αυστηρά εγωιστικές και ψυχρά καπιταλιστικές κλείνουν τα σύνορα και χέστηκαν τι θα απογίνουν οι μετανάστες.

Μπορεί να ζήσουμε και στην Ελλάδα σκηνές εξέγερσης μεταναστών όπως στη Γαλλία;
Στη χώρα μας δεν θεωρούμε ότι οι μετανάστες έχουν δικαιώματα ανάλογα με τα δικά μας. Δεν τους θεωρούμε ανθρώπους, κατ΄ αρχήν, όταν φτάνουν εδώ, τους υποδεχόμαστε λίγο έως πολύ σαν ζώα.

Τι «χωρίζει», τι «ενώνει» τον Έλληνα με τον μετανάστη;

Τίποτε δεν τους χωρίζει και όλα τους ενώνουν. Πολίτες της ίδιας χώρας είναι και οι δύο.

Ποιος είναι ο «εχθρός» και για τους δύο;

Οι ρατσιστές. Γιατί δεν πάτε την ταινία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;

Έχουμε σφόδρα ανάγκη για ηθική και αξιοκρατία.

Παρεμπιπτόντως: Αν κάθε επί μέρους κοινωνική ομάδα έκανε το ίδιο, αν οι γιατροί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι δικηγόροι κ.λπ., ίσως η χώρα τα πήγαινε καλύτερα.

Γιατί το υπουργείο Πολιτισμού δεν ψηφίζει κινηματογραφικό νόμο;
Γιατί καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την προαγωγή του πολιτισμού.

Σάτιρα ή δράμα η «Ακαδημία Πλάτωνος»;

Δραματικά κωμική σάτιρα. Μια σκέψη για τις εκλογές;
Καμία ελπίδα ότι η νέα κυβέρνηση θα αλλάξει κάτι.

Το μέλλον μας εξαρτάται από εμάς τους ίδιους.

Γιατί η Ελλάδα δεν παράγει και δεν έχει προϊόντα ανταγωνιστικά;

Η πιο δύσκολη ερώτηση. Δεν ξέρω.

Προτεραιότητες του νέου υπουργού Πολιτισμού:

Εννοείτε εκτός από την ενδυνάμωση του προφίλ του και την άνοδο της δημοτικότητάς του; Λέτε να έχει και άλλες προτεραιότητες; Οι ταινίες με θέματα «μετανάστευσης» δεν πάνε, συνήθως, καλά στις αίθουσες. Γιατί;

Οι ταινίες που δεν πήγαν καλά ήταν ταινίες με πρωταγωνιστές μετανάστες.

Αυτό υποθέτω στο ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει ακόμα αποδεχτεί τους μετανάστες ως μέλη της.

Τι σημαίνει η βράβευση της ταινίας στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο;

Χαρά για τον Αντώνη Καφετζόπουλο και καλό αέρα στα πανιά μας για να ξεκινήσουμε την επόμενη ταινία.

Και ξαφνικά το ελληνικό σινεμά έγινε κοινωνικοπολιτικό…

Είναι νωρίς ακόμα για να μιλήσει κανείς για τάση. Αλλά δεν συμφωνώ και με τον διαχωρισμό. Στο κάτω κάτω όλες οι ταινίες αντικατοπτρίζουν την κοινωνία – καθεμιά με τον τρόπο της.

Τι ταρακούνησε τη «γενιά Χ» και συνειδητοποιήθηκε;

Ακόμα ειναι νωρίς να μιλήσουμε για «γενιά», για κοινές προσλαμβάνουσες και θεματικές. Θα πρέπει να περιμένουμε μερικά χρόνια ακόμα, ίσως και περισσότερα, αν σκεφτεί κανείς τον απελπιστικά αργό ρυθμό με τον οποίο είμαστε αναγκασμένοι να παράγουμε ταινίες…