Ημερολόγιο Συνόρων Οι ανύπαρκτοι των εκλογών

Έχω ψηφίσει μόνο μια φορά στη ζωή μου. Το ΄89, πριν να πέσει το κομμουνιστικό καθεστώς. Σπούδαζα Βιοχημεία στη Βόρεια Αλβανία, στην πόλη Σκόδρα. Μας ξύπνησαν στις έξι το πρωί, στριγκλίζοντας, οι χαφιέδες…
«ΞΥΠΝΗΣΤΕ, η πατρίδα σάς καλεί» τσίριζαν στον διάδρομο. Μας έβαλαν στην ουρά, σαν φυλακισμένους που πήγαιναν στα κάτεργα. Η ψήφος ήταν δημόσια. Καμία μυστικότητα. Σημείωνες το όνομά σου, έβαζες την υπογραφή, έπαιρνες το χαρτί και το έριχνες στην κάλπη, μπροστά στα μάτια των χαφιέδων που σου το έδιναν. Είναι ό,τι πιο ταπεινωτικό έχω ζήσει. Ύστερα από έναν χρόνο ακριβώς το καθεστώς έπεσε. Ήρθα εδώ, στην Αθήνα, μετανάστης. Ύστερα από χρόνια άκουσα ξανά την ερώτηση: «Εσύ ποιον θα ψηφίσεις;». Μου την έκανε ένας γείτονας στην πολυκατοικία μου. «Δεν ψηφίζω» απάντησα. «Δεν έχω δικαίωμα ψήφου. Οι μετανάστες δεν έχουν δικαίωμα ψήφου». «Ούτε οι μετανάστες που μένουν τόσα χρόνια εδώ;» ρώτησε. «Ούτε καν αυτοί που γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν εδώ» απάντησα. Με κοίταξε αποσβολωμένος…

●●●

ΣΗΜΕΡΑ έχω το δικαίωμα ψήφου στην Αλβανία. Αλλά δεν έχω ψηφίσει ποτέ. Επειδή δεν ζω εκεί και δεν μετέχω στα κοινά. Και επειδή η ψήφος στην Αλβανία δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα πέσει θύμα νοθείας. Δεν ψηφίζω από επιλογή. Αν και ζω είκοσι χρόνια στην Ελλάδα και μετέχω στα κοινά, δεν ψηφίζω. Δεν έχω το δικαίωμα να ψηφίζω. Αυτήν την εβδομάδα σκέφτηκα να συναντήσω ανθρώπους που ζουν εδώ και δεν έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν. Ανθρώπους που εδώ αναπνέουν, εδώ μεγαλώνουν, εδώ γερνούν, εδώ γεννήθηκαν, εδώ σπουδάζουν, εδώ δουλεύουν, εδώ πληρώνουν φόρους, εδώ τρώνε στη μάπα τα αρνητικά της Ελλάδας, εδώ απολαμβάνουν τα καλά της, εδώ περπατούν, εδώ διασχίζουν δρόμους, εδώ ερωτεύονται, εδώ αρρωσταίνουν, εδώ ενθουσιάζονται, εδώ θλίβονται, εδώ παντρεύονται, εδώ γεννούν παιδιά, εδώ σκέφτονται, εδώ θα πεθάνουν, εδώ θα ταφούν. Τους ρώτησα πώς αισθάνονται όταν έρχονται οι εκλογές… «Νιώθω πολίτης- φάντασμα». «Με λένε Ερβίν. Ήρθα στην Ελλάδα επτά χρονών, το 1997. Εδώ τελείωσα το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Φέτος, πέρασα στο Πολιτικό της Νομικής. Σπουδάζω και εργάζομαι ταυτόχρονα… Είναι παράλογο κάποιος που ζει 15-20 χρόνια σε μια χώρα να μην έχει το δικαίωμα να ψηφίζει. Να μην έχει δηλαδή δικαίωμα να αποφασίσει για το δικό του μέλλον. Οι μετανάστες δεν είναι τουρίστες. Είναι άνθρωποι που δένουν τη μοίρα τους με τη μοίρα της Ελλάδας, όπως συνέβη με τους Έλληνες μετανάστες που πήγαν σε άλλες πατρίδες… Έχω ψηφίσει μόνο μια φορά στην ζωή μου. Στο σχολείο για να επιλέξουμε το 15μελές συμβούλιο. Αν με είχαν αποκλείσει από την ψηφοφορία θα ένιωθα ότι δεν ανήκω στην κοινότητα του σχολείου. Έτσι νιώθω τώρα που δεν έχω δικαίωμα ψήφου. Πολίτης- φάντασμα… Ακούω τους φίλους μου που έχουν το δικαίωμα ψήφου να λένε ότι θα ψηφίσουν άκυρο. Όταν τους ρωτάω γιατί, δεν ξέρουν τι να απαντήσουν. Αυτό που βλέπω στα παιδιά της ηλικίας μου είναι η απόλυτη αδιαφορία για την πολιτική και τα κοινά. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο ευνοεί την εξουσία, ειδικά τη διεφθαρμένη εξουσία… Πριν από μερικές μέρες οι φίλοι μου με ρώτησαν αν ψηφίζω. Απάντησα “όχι”, επειδή δεν έχω την ελληνική υπηκοότητα. Με ρώτησαν τότε γιατί δεν την παίρνω. Τους εξήγησα ότι είναι σχεδόν αδύνατον να σου δώσουν ελληνική υπηκοότητα. Δεν ήθελαν να το πιστέψουν… Αν θα βελτιωθεί η θέση των μεταναστών μετά τις εκλογές; Δεν ξέρω. Αυτό που βλέπω είναι ότι οι μετανάστες είναι απλά αναλώσιμα προϊόντα. Εγώ προσωπικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου μετανάστη με τον ίδιο τρόπο που τον θεωρούσαν οι γονείς μου. Εμείς ήρθαμε πολύ μικροί εδώ και δεθήκαμε πολύ περισσότερο με την ελληνική κοινωνία, με τον ίδιο τρόπο που δένονται όσοι γεννιούνται στην Ελλάδα. Εγώ δεν συγκροτώ τις παρέες μου με βάση την καταγωγή. Η μόνη διαφορά που έχω με τους συνομηλίκους μου είναι ότι εκείνοι έχουν ελληνικό διαβατήριο… Πού ανήκω πολιτικά; Πουθενά. Αν την κάνουμε αυτή την κουβέντα σε 4-5 χρόνια, ίσως θα μπορέσω να απαντήσω. Σίγουρα, πάντως, σιχαίνομαι την άκρα Δεξιά και τους ακροδεξιούς. Πώς βλέπω το μέλλον μου; Αυτό το σκέφτομαι πολύ έντονα τελευταία. Δεν ξέρω. Είναι όλα πολύ μπερδεμένα. Βλέπω πολύ τρέξιμο μπροστά μου… Κάτι τελευταίο. Ωραία είναι όλα αυτά για την πολιτική, αλλά εμένα με απασχολούν προ παντός οι καθημερινές συμπεριφορές. Προχθές στο Μετρό ένας ηλικιωμένος έπεσε από τις κυλιόμενες σκάλες και άνοιξε το κεφάλι του. Αιμορραγούσε πολύ. Αδιαφόρησαν όλοι. Μόνο ένας άστεγος κραύγασε. Έτρεξα στον υπάλληλο, πολύ ταραγμένος, λέγοντάς του να καλέσουμε το ασθενοφόρο. Με αντιμετώπισε με απόλυτη αδιαφορία. Στην ουσία βαριόταν. Αυτή η κοινωνία, ανεξαρτήτως του τι ψηφίζει, εμένα με τρομάζει. Την ελπίδα την βρίσκω στην κραυγή του άστεγου…».

LΙΝΚ:

www.gazikapllani.blogspot.com