Η ερώτηση της ημέρας

Είναι εφικτή η συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές;

Δημήτρης Παπαδημούλης
υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθηνών
«Το θέμα έχει κλείσει…»
ΤΟ ΘΕΜΑ αυτό έχει κλείσει ερμητικά από την ίδια την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Όλα δείχνουν ότι έχει ήδη πετύχει την αυτοδυναμία και τώρα πλέον διεκδικεί την παντοδυναμία. Αν μία στις χίλιες δεν την πάρει, θα καταφύγει σε νέες εκλογές. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Θεσσαλονίκη κανείς δεν ρώτησε τον Γ. Παπανδρέου γι΄ αυτό. Η δική μας θέση είναι επίσης απολύτως σαφής. Συνεκτιμώντας ρεαλιστικά, προγράμματα και συσχετισμό δυνάμεων, έχουμε αποσαφηνίσει ότι στην επόμενη Βουλή θα είμαστε μια δύναμη που θα ελέγχει από τα αριστερά την κυβερνητική πολιτική, ασκώντας τεκμηριωμένη κριτική και καταθέτοντας εναλλακτικές προτάσεις.

Οι αριστεροί προοδευτικοί πολίτες που παραμένουν ακόμα αναποφάσιστοι ας σκεφτούν διπλά. Όσο πιο ισχυρή είναι η δική μας φωνή τόσο δυσκολότερα θα αθετήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τις όποιες θετικές δεσμεύσεις. Αντίθετα θα δυναμώσει την πίεση να ληφθούν μέτρα υπέρ των ασθενεστέρων, της προστασίας του περιβάλλοντος και της διαφάνειας. Μετά την απομάκρυνση εκ…της κάλπης, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Κώστας Γείτονας
υπoψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ Β΄ Αθηνών
«Πρώτα η αυτοδυναμία»
ΕΦΙΚΤΗ θα μπορούσε να είναι, υπό προϋποθέσεις, εφόσον βέβαια το θέλουν και οι άλλοι. Το ΠΑΣΟΚ με τον πρόεδρό του έχει απλώσει επανειλημμένα χέρι συνεργασίας. Συναντήσαμε άρνηση, με διάφορα προσχήματα. Ο τόπος όμως χρειάζεται και οι καιροί απαιτούν στιβαρή κυβέρνηση με ισχυρή λαϊκή εντολή. Γι΄ αυτό επιδιώκουμε την αυτοδυναμία κι όχι από αλαζονεία. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Πρέπει να πάμε γρήγορα σε πρωτοβουλίες και αποφάσεις.

Το ΠΑΣΟΚ εφόσον πάρει την εντολή, όποια και να είναι, θα προχωρήσει. Την αντιλαμβανόμαστε ως εντολή ευθύνης, ανάθεσης εργασίας.

Και σε αυτήν την περίπτωση της αυτοδυναμίας, όπως και πρόσφατα δήλωσε ο πρόεδρός μας, θα κάνει ανοίγματα συνεργασίας. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να εκτιμήσω τη στάση, μετά τις εκλογές, του Συνασπισμού. Όλοι όμως οι πολιτικοί φορείς στις δημοκρατίες κρινόμαστε και από το πώς αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας.


Μήπως με περισσότερες γυναίκες στην πολιτική η χώρα θα πήγαινε καλύτερα;

Συλβάνα Καρασαββίδου
Υποψήφια του ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Θεσσαλονίκης
«Οι γυναίκες ακόμη διεκδικούν τα αυτονόητα»
Ο ΡΟΛΟΣ και η θέση της γυναίκας στην πολιτική είναι προϊόν της κουλτούρας και του αξιακού συστήματος τής εκάστοτε κοινωνίας. Παρ΄ όλα αυτά ο πολιτισμός τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια υπήρξε ανδρική υπόθεση. Η αρρενωπότητα των ανδρών κυρίως επιτυγχάνεται με τον ανταγωνισμό μεταξύ των ανδρών αλλά και την κυριαρχία επί των γυναικών. Γι΄ αυτό ακόμη και τον 21ο αιώνα οι γυναίκες διεκδικούν τα αυτονόητα στη ζωή, στην εργασία, στην πολιτική κ.λπ. Έλεγχος και κυριαρχία επί των γυναικών από τους άνδρες φαίνεται ακόμη να είναι το “φυσιολογικό”.

Η κοινωνία, όμως, είναι μια ολότητα, είναι σαν το κοκτέιλ που το σύνολο των συστατικών του δημιουργούν την τελική γεύση και όχι κάποιο κυρίαρχο ή μη συστατικό από μόνο του. Το ΠΑΣΟΚ έχοντας ως βάση της πολιτικής τις αξίες της ισότητας, της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας, στα χρόνια διακυβέρνησής του συνέβαλε καθοριστικά στο να αλλάξουν οι ισορροπίες μεταξύ των φύλων θεωρώντας αναγκαία τη συνύπαρξη. Οι γυναίκες μέσα στον χρόνο “εκπαιδεύτηκαν” να είναι συμπληρωματικές και όχι τόσο ανταγωνιστικές όσο οι άνδρες, με αποτέλεσμα να συμβάλλουν σε πλευρές της ζωής που οι άνδρες θεωρούν δευτερεύουσας σημασίας π.χ. κοινωνικό κράτος.

Ρένα Δούρου
Υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθήνας
«Δεν μετρά το φύλο, αλλά οι πολιτικές»
Η ΚΛΑΣΙΚΗ (ίσως και αναμενόμενη;) απάντηση θα έλεγε ότι ναι, πράγματι η παρουσία περισσότερων γυναικών στην πολιτική θα της προσέδιδε πιο ανθρώπινο πρόσωπο κ.ο.κ. Κι ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις να ισχύει κάτι τέτοιο. Ωστόσο, εκείνο που βαραίνει σήμερα καθοριστικά στην πολιτική δεν είναι το φύλο, αλλά η πολιτική που υιοθετείται και επιλέγεται να εφαρμοστεί. Με άλλα λόγια, ιδιαίτερα σήμερα, περίοδο σύγκρουσης σαφών πολιτικών επιλογών περί του τρόπου άσκησης της εξουσίας, άσκησης οικονομικής πολιτικής για τη διέξοδο από την κρίση και την προστασία ευάλωτων κοινωνικά ομάδων, όπως είναι οι νέοι, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες/τριες, εκείνο που μετράει δεν είναι το φύλο του πολιτικού αλλά οι απόψεις του.

Υπάρχουν γυναίκες πολιτικοί που είναι φορείς εξαιρετικά συντηρητικών, αναχρονιστικών απόψεωντο γυναικείο φύλο δεν προσδίδει θαυματουργικά (λόγω μητρότητας) αριστερά, προοδευτικά, κοινωνικά χαρακτηριστικά σε μια πολιτική. Στον πολιτικό στίβο δεν υπάρχουν προνομιακοί, βάσει φύλου, εκφραστές συμφερόντων. Γυναίκες, άνδρες, εκφράζουν συγκεκριμένες πολιτικές υπέρ ή κατά των εργαζομένων, υπέρ ή κατά των μεταναστών, υπέρ ή κατά της δημόσιας παιδείας, του κράτους πρόνοιας κ.ο.κ. Αυτό μετράει για τους πολίτες.